Semua Bab เกิดใหม่ทั้งที...อะไรยอมได้ก็อย่าไปยอม!!: Bab 41 - Bab 50

“หม่อมฉันคิดว่ามีเหตุผลนะเพคะ ดังนั้นหากมีใครเข้ามายุ่งกับหม่อมฉันก่อน หม่อมฉันพร้อมถกแขนเสื้อบวกทันที” สายตามองไปยังเสวียนปั๋วหย่า เห็นเขาขมวดคิ้วมองนางอยู่ก่อนแล้ว “ดูเหมือนท่านพ่อจะเรียกแล้ว หม่อมฉันคงต้องขอตัว”คนสามคน...ยืนอึ้งงันอยู่กับที่เซียวจื่ออวี่พึมพำ นางว่าอย่างไรนะ “อะไรยอมได้ก็อย่าไปยอม? ใครเป็นคนบอกนาง? แล้ว...ถกแขนเสื้อบวก? หมายความว่าอย่างไร??”เสวียนปั๋วหย่าหมุนตัวมองตามหญิงสาวไปด้วยสายตากังวล เขา...คิดว่าเยียนหมิงรุ่ยกำลังโกรธเขาอยู่หรือไม่ ตั้งแต่มานางมองเขาเพียงแวบเดียวทว่า...ชายหนุ่มหาได้รู้ไม่ว่าเยียนหมิงรุ่ยกำลังวางแผนอยู่!!! นางพึมพำขณะเดินกลับไปมาบิดา “ก็แค่ยั่วยวนเสวียนปั๋วหย่า มันจะไปยากอะไรกัน!”หงฉินส่งเสียงหัวเราะอยู่ไม่ไกล “ก็เห็นอยู่ว่ายาก”“ท่านเงียบไปเลยนะ”งานเลี้ยงเริ่มแล้วทว่าบรรยากาศที่เต็มไปด้วยลำดับขึ้นชัดเจน ที่นั่งตามสถานะที่ให้ความสำคัญต่อตำแหน่งที่สูงกว่า บิดาของนางตำแหน่งนับว่าสูงพอสมควร ที่นั่งก็นับว่าอยู่ลำดับต้นๆ นางมองไปยังที่นั่งที่ลดหลั่นกันไป แม้แต่ขนาดก็ยังแตกต่าง“เป็นอะไรไปหรือ” บิดาของนางสังเกตเห็นนางส่ายหน้าก็พอดีเซียวฮูหยิ

“อยู่นี่ นอนไม่หลับจริงๆ นั่นละ ในหัวนี่เต็มไปด้วยความคิดมากมาย สับสสนไปหมดแล้ว”“ลองพูดออกมาสิจะได้สบายใจ” หงฉินเป็นคนพูดประโยคนี้ หญิงสาวเองก็ถอนหายใจ“ข้าว่าเขาเองก็ชอบข้า วันนี้เขาดูร้อนใจน่าดูชมตอนที่ข้าถามว่าเขาอยากรับข้าเป็นอนุหรือไม่ ตอนข้าคว้าคอแม่ทัพเซียวดึงลงมาใกล้ ข้าไม่รู้หรอกนะว่าอะไรคือไอสังหาร จนเมื่อครู่จึงตระหนักว่ามันก็น่ากลัวจริงๆ นั่นละ”“แล้วทำไมตอนออกมามีสภาพเช่นนั้น” หงฉินถึงกับพลิกตัวนอนคว่ำหน้ามองหญิงสาว“ถอยเพื่อรุกท่านเคยได้ยินหรือไม่ ข้ามีหลายเรื่องต้องคิด มีหลายเรื่องต้องไตร่ตรอง ข้าลืมนึกไปว่าหากเป็นเขาเขาย่อมต้องมีสามชายาสี่อนุ[1] นี่เป็นเรื่องธรรมดาที่ข้ารับไม่ได้มากที่สุด”“แล้ว...ท่านจะทำอย่างไรเจ้าคะ” เฉียนเมิ่งถามเสียงเบา“ไม่รู้ขอคิดดูก่อน”“คุณหนูใหญ่”“หืม” นางหันไปมองหงฉิน“แล้วหากท่านรับไม่ได้ จนแล้วจนรอดก็ทนรับเรื่องนี้ไม่ได้จริงๆ เช่นนั้นท่านจะยอมปล่อยองค์ชายหกไป?”นางถอนหายใจ “ชอบใครสักคนหากปล่อยไปได้ง่ายๆ ก็ดีน่ะสิ!”รุ่งเช้าวันต่อมาขณะยังปลงไม่ตกเยียนหมิงรุ่ยกลับได้รับเทียบเชิญไปงานเลี้ยงชมบุปผาในวังหลวง ฟังว่าเซี่ยกุ้ยเฟยส่งเทียบเชิญไปยั

“หม่อมฉันเชื่อเพคะ แต่ว่าเพราะเป็นพระองค์ ดังนั้นหม่อมฉันจึงคิดว่าไม่ดีกว่า คนเรายิ่งเกิดมาสูงส่งก็ยิ่งมีสิ่งที่ต้องแบกรับมากขึ้นตามไปด้วย หม่อมฉันเป็นเพียงบุตรสาวของหยวนซื่อโหว เป็นเพียงสตรีที่ไม่ได้เติบโตมาในเมืองหลวง แม้เข้าใจแต่ไม่ได้หมายความว่าจะชมชอบชีวิตที่ถูกตีกรอบอยู่ตลอดเวลา แม้ชอบพระองค์แต่ไม่ได้หมายความว่าหม่อมฉันจะต้องฝืนใจยอมรับและทำในสิ่งที่ไม่อยากทำ อย่างไรเสียนี่ก็คือชีวิตของหม่อมฉันที่ยังมีโอกาสได้เลือก การแก่งแย่งนี้หม่อมฉันขอ...อยู่ให้ไกลจะดีกว่า” นางยิ้ม“เจ้าบอกเอง อะไรยอมได้ก็อย่าไปยอม” เขากล่าว “เหตุใดตอนนี้จึงขี้ขลาดแล้วเล่า”“เพราะเรื่องนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของหม่อมฉันเพคะ แม้หม่อมฉันไม่ใช่พระองค์ที่ต้องแบกรับความหวังของแคว้น ไม่ต้องแบกรับความคาดหวังของขุนนาง แต่หม่อมฉันก็มีชีวิตที่ต้องดำเนินไป มีบิดาที่ต้องคำนึงถึง มีจวนโหวที่ต้องประคับประคอง”“ข้ายังไม่ได้พูดว่าข้าอยากได้บัล...”นางตัดบทเขา “แม้พระองค์จะทรงตรัสว่าไม่ ทว่าไม่ได้หมายความว่าทุกคนจะเลิกรานี่เพคะ”เขาบอกว่าไม่ไม่ได้หมายความว่าไทเฮาจะทรงคล้อยตาม ไม่ได้หมายความว่าเหยียนหนานอ๋องจะยอมจำนน ไม่ได้หมายควา

ไม่เพียงขัดราชโองการ แต่ยังคิดจะสละตัวเลือกในตำแหน่งรัชทายาท?! องค์ชายหกเสียสติไปแล้ว!!!จากนั้น...นึกไม่ถึงว่าคณะทูตจากไหลโจวกลับยินดียิ่ง ทั้งหมดออกมาคุกเข่าเห็นด้วย สำทับว่าหากได้องค์ชายหกไปจริงๆ พวกเขายินดีส่งบรรณาการมายังต้าฉีจากหนึ่งครั้งต่อปีเพิ่มเป็นสามครั้งต่อปี!!!นางไม่ได้สนใจมองเหยียนหนานอ๋องที่โกรธขึ้งไม่ได้หันไปมองฝูหยงจวิ้นจู่ที่ร่ำไห้ออกมาอย่างผิดหวัง ไม่ได้สนใจหันไปมองเสวียนปั๋วหย่าที่คว้าแขนเสื้อของนางเอาไว้ฮ่องเต้ทรงกริ้วสั่งเลิกงานเลี้ยงจากนั้นเดินออกไป บิดาของนางปราดเข้ามาหานาง เยียนหมิงรุ่ยขาอ่อนแทบยืนไม่อยู่ ด้านหนึ่งเจี่ยงฝูชางปราดเข้ามาช่วยบิดาประคองนาง หญิงสาวดึงแขนเสื้อตัวเองกลับมา “ท่านพ่อ ข้าอยากกลับแล้ว กลับบ้าน”“ดะ...ได้ พวกเรากลับจวน”“กลับเป่ยโจวได้หรือไม่เจ้าคะ” นางถามเสียงเบา“ข้า...ไม่ได้ตั้งใจดึงเจ้าเข้ามา ไม่ใช่ข้า” เสวียนปั๋วหย่าส่งเสียงแต่ไม่ได้หันมองมาเยียนหมิงรุ่ยยิ้มหันกลับไปมองเขา ขอบตาของนางร้อนผ่าว “ข้ารู้ว่าไม่ใช่ท่าน ข้าเชื่อว่าท่านไม่มีทางบีบบังคับหากข้าไม่ยินยอม” แล้วนางก็เดินจากมารถม้ากลับมาถึงจวนก็พบว่าคนของจวนอีกหลังมารวมตัวกัน

นางมีของให้เก็บไม่มาก ในเมื่อฮ่องเต้เตรียมการให้นางแล้ว แถมยังให้นางออกเดินทางทันทีหลังรับราชโองการจบ “ข้าจะกลับพร้อมพี่รุ่ยรุ่ย ข้าเองก็ไม่มีของให้เก็บมากนัก ข้าปล่อยท่านเดินทางคนเดียวเช่นนี้ไม่ได้”“ข้าเองก็จะไปส่งข่าว” หงฉินรีบปราดออกไปจากจวน คิดว่าคงไปบอกท่านปู่ของนางเยียนหมิงรุ่ย...หลับตาน้ำตาหลั่งริน จนถึงที่สุดแล้วเสวียนปั๋วหย่าก็ยังช่วยนางจนถึงที่สุด แม้แต่บิดาของนางเองก็ไม่ต้องถูกลงโทษ ไม่โดนระลอกคลื่นซัดสาด ไม่ต้องทานทนกับความพิโรธของโอรสสวรรค์“อยากพบเขาเหลือเกิน...อย่างน้อยก็บอกลา แต่ว่า...” สถานการณ์เช่นนี้คงไม่มีทางเป็นไปได้แล้ว หญิงสาวยิ้มมองไปรอบๆ เรือน “ลาก่อน...เมืองหลวง”เพราะการออกเดินทางฉุกละหุกยิ่ง กว่าขบวนเดินทางจะออกมาถึงกำแพงเมืองหลวงก็ล่วงเข้ายามโหย่ว[1] ที่นั่น...ท่านตาอัครมหาเสนาบดีกับฮูหยินของเขาออกมาส่งนาง แม้แต่เจี่ยงฝูชางเองก็มา“ฉุกละหุกนักแต่ท่านตาก็มา ขอบคุณนะเจ้าคะ” นางยิ้มให้อีกฝ่ายอัครมหาเสนาบดีชราส่งขวดบางอย่างให้นางสองขวด “นี่เป็นยาสมานแผลชั้นดี เจ้าเก็บเอาไว้ ส่วนนี่เป็นยาบำรุงหัวใจ ใช้ในยามที่เจ้าเสียเลือดมาก ยานี่ล้ำค่ามากหาไม่ได้อีกแล้วในเ