All Chapters of ซีรีส์ มืดมน NC35+(ถ่อย+ปิ๊งรักสาวอ้วน+ทางผ่านจอมเถื่อน): Chapter 121 - Chapter 130

“แน่ใจว่ายินดีช่วยไม่มีอะไรแอบแฝง” ช้อยเอ่ยแทรกตัดหน้ากุลธิดา “เราไปข้างนอกกันเถอะครับ ให้แม่คุยกับเพื่อนเขาก่อน” แล้วช้อยก็อุ้มลูกน้อยเดินออกไปหน้าร้านปล่อยให้กุลธิดาคุยกับฝรั่งหน้าอ่อนต่อ“เขาไม่ได้ทำร้ายกุลใช่ไหม” เดฟถามพร้อมกับจับไหล่มนเมื่อเหลือกันเพียงลำพังแล้ว“เขาไม่ได้ทำอะไรกุลกับลูกหรอก เขาดีกับน้องแอลมาก”“แล้วกับกุลล่ะ” เดฟมองเห็นรอยจ้ำแดงๆ ตามซอกคอระหงของกุลธิดาตั้งแต่เดินมาถึงตัวเธอแล้ว แต่เขาไม่อยากถาม เพราะรู้ดีว่ามันคือรอยอะไร“ก็อย่างที่เดฟเห็นนั่นแหละ เขาไม่ได้ทำอะไรรุนแรงกับกุลหรอก กุลอาจไม่ได้มานะ เขาไม่ให้กุลไปไหนเลย ถ้าจะไปไหนต้องมีเขาไปด้วยหรือคนของเขาเฝ้าตาม” เธอบอก“กุลจะอยู่กับเขาเหรอ”“ไม่อยากอยู่ก็ต้องอยู่ กุลสงสารน้องแอล กุลอยากให้น้องแอลมีพ่อเหมือนลูกบ้านอื่น และเขาก็เป็นพ่อของลูกกุล แถมตอนนี้กุลก็จดทะเบียนสมรสกับเขาแล้ว กุลเป็นสมบัติของเขาไปแล้วเดฟ”“เขาบังคับกุล?” เดฟถามย้ำ“ไม่ เราเต็มใจ”“แน่ใจนะ”“อือ...เราเต็มใจ เดฟไม่ต้องห่วงเราหรอก เขาดูแลเรากับลูกดี” เธอบอกให้อีกฝ่ายสบายใจ“อือ...ถ้าวันข้างหน้าไม่โอเค อยากหนี ไม่อยากอยู่กับเขาแล้ว บอกเราได้นะ”“

“อ่า...อื้อ นั่นแหละ เสียว อือ...ฉันจะแตกแล้วกุล อ่า...โอว์ ไม่ไหว อ่า...เสียว”ช้อยเคลื่อนไหวรัวเอวจนตอนนี้จะปริแตกในปากน้อยของเธอ เขาชอบที่ปากน้อยของหล่อนและมือน้อยของเธอตอดรัดคลึงนวดเฟ้นไปด้วย ความใหญ่โตเคลื่อนไหวจังหวะดุดันเข้าออกในโพรงปากเล็กจนตอนนี้กระตุกเกร็งก้นปอดแล้วปล่อยธารสวาทอาบล้นในปากน้อยทันที พร้อมแช่กายนิ่งในปากของเจ้าหล่อน“ซี้ด...อ่า ดีเหลือเกินกุล อ่า...กินน้ำเสียวฉันสิกุล” เขาสั่งเธอเมื่อถอนกายเนื้อร้อนออกจากปากน้อยที่อ้ากว้างรับความใหญ่โตของตัวเอง เขาเห็นน้ำตาของเธออาบแก้มก็ยื่นมือมาเช็ดให้“คงจุกลิ้นไก่สินะ ฉันห้ามตัวเองไม่ได้” ไม่มีคำว่าขอโทษแม้แต่คำเดียวออกจากปากคนเถื่อน เธอกลืนกินน้ำเสียวสวาทของเขาตามเขาสั่งแล้วยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาของตัวเองออกจากแก้ม“ต่อไปก็ได้เวลาที่ฉันจะได้เข้าไปในตัวเธอแล้วนะ”“คุณเสร็จไปแล้วควรจะพอได้แล้ว” เธอค้านเขา“หึ...นั่นเสร็จด้วยปาก สิ่งที่ฉันต้องการจริงๆ คือการได้จ้วงลึกคลึงเอวสอบหมุนควงเอวขย่มเธอต่างหากล่ะกุล อ้าขาให้ฉันสิ” เขาย่อตัวคุกเข่าลงกลางหว่างขาที่หล่อนแยกกว้างออกตามตำสั่ง เขายื่นมือไปกดนวดความเป็นสาวที่จมหายอยู่ในน้ำของกุล

“ผมอยากให้คุณทำให้กินนี่ ใช่ไหมครับน้องแอล ให้คุณแม่ทำกับข้าวให้กินดีไหมครับ” เขาถามฝ่ายสนับสนุนทันที “ก๊าบ...ไข่คนอาย่อย...” “ข้าวไข่ข้นค่ะลูก” เธอรีบแก้ต่างให้ลูกชายทันที “ก๊าบป๋ม” หึหึ “งั้นทำข้าวไข่ข้นให้ผมกินบ้างสิ ผมยังไม่เคยกินเลย” ช้อยบอกแม่ของลูก “ฉัน...” “น่านะ คืนนี้ผมจะให้รางวัลคุณ” “คุณจะแยกห้องนอนใช่ไหมคะ” “ไม่ จะให้รางวัลเป็นห้ายกคืนนี้” “งั้นฉันไม่ทำ คุณควรให้ฉันแยกห้องนอนกับลูกสองคนนะ ฉันขอล่ะคุณช้อย ฉันไม่อยากนอนร่วมเตียงกับคุณ” “แต่ก็เกือบเดือนแล้วนะที่เรานอนเตียงเดียวกัน ผมก็เห็นคุณนอนหลับกินอิ่มทุกวันนี่ ไปทำข้าวไข่ข้นให้ผมกินได้แล้ว หรืออยากกินข้าวไข่ข้นของผม” เขาเน้นในท้ายประโยคและเธอก็หน้าแดงระเรื่อหลบตาเขาทันทีเมื่อรู้ความหมายที่แฝงในคำของช้อย “คนบ้าอำนาจ ดูลูกด้วยล่ะ ห้ามตามใจสปอยมาก ของเล่นเต็มห้องจนเล่นไม่ทั่วถึงแล้ว” “อือ” ช้อยมองตามแผ่นหลังเล็กที่เดินไวๆ จากไปแล้วหันมาเล่นรถยนต์บังคับกับลูกน้อยที่นั่งบนตักตัวเอง ตอนนี้เขามีความสุขมากที่มีสองแม่ลูกอยู่ด้วย งานการที่ขอหยุดตอนนี้ก็หมดเวลาแล้ว เพราะก่อนจะกลับไป เจ้านายพ่วงตำแหน่งพี

อือ! หนูน้อยครางพร่าสั่นในความมืดกลางดึก ขยับพลิกตัวไปมาจนทำให้คนเป็นแม่ต้องรีบเปิดไฟแล้วดูว่าลูกน้อยเป็นอะไร พอแตะตัวก็ต้องรีบชักกลับเมื่อลูกน้อยตัวร้อนจี๋ เธอห่มผ้าให้ลูกน้อยแล้วลุกเดินไปเปิดประตูห้องบอกคนหน้าห้องให้ลงไปเตรียมรถ เธอจะพาลูกไปหาหมอ เพราะอุณหภูมิสูงแบบนี้เธอกลัวว่าลูกน้อยจะช็อก ไม่น่าเลยตอนเย็นไม่น่าให้คชาเล่นน้ำที่วระว่ายน้ำที่คอนโดจนดึกเลย และแถมตอนเย็นก็กินไอศครีมเยอะมาก“ไม่โทรบอกนายเหรอครับ” บอดี้การ์ดหนุ่มถามเมื่อตอนนี้เป็นเวลาตีสองครึ่งแล้ว“ไปถึงโรงพยาบาลค่อยโทรบอกเขาก็ได้ เดี๋ยวกุลไปเปลี่ยนเสื้อผ้าและอุ้มลูกตามลงไปนะคะ พี่ไปติดรถรอเลยค่ะ”“ครับๆ เอางั้นก็ได้” บอดี้การ์ดหนุ่มก็ร้อนรนไม่แพ้กัน เพราะคนที่ป่วยคือลูกของนายจึงไม่อาจรอและชักช้าได้พอบอดี้การ์ดไปแล้ว เธอก็รีบกลับเข้าไปในห้องเปลี่ยนชุดตัวเองแล้วหยิบกระเป๋าที่มีของสำคัญของลูกพร้อมกับของตัวเองไปด้วย และไปหยิบผ้าเช็ดตัวผืนเล็กชุบน้ำบิดหมาดเพื่อจะได้เช็ดตัวลูกระหว่างเดินทางไปโรงพยาบาลด้วย เมื่อได้ทุกอย่างที่ต้องการก็เดินมาอุ้มลูกน้อยที่นอนหนาวสั่นละเมอเพราะพิษไข้ขึ้นแนบอกพร้อมจุมพิตหน้าผากชื้นเหงื่อของลูก

“ขอบคุณนะเดฟ เราจะไปทันทีที่ลูกหายดีแล้ว เราจะไม่อยู่กับเขาอีกแล้ว เราเจ็บได้ แต่ลูกเราต้องไม่เจ็บปวดเหมือนเรา กุลสงสารแต่น้องแอล แต่ถ้าผ่านช่วงนี้ไป ลูกคงลืมเขาไปเอง เพราะเด็กกำลังอยู่ในช่วงจำ”“เราเพื่อนกัน ยังไงก็ต้องช่วยกันอยู่แล้ว”เดฟยอมรับแล้วว่าตอนนี้ตัวเองเป็นได้แค่ไหนสำหรับกุลธิดา เขาเอื้อมมือมากุมมือเล็กพร้อมบีบให้กำลังใจ“ขอบคุณมากนะเดฟ ตั้งแต่วันนั้นจนวันนี้เดฟก็ยังคงช่วยเหลือกุลมาตลอด เดฟเป็นเพื่อนที่ดีของกุลจริงๆ”หล่อนส่งยิ้มหวานให้ชายหนุ่มพร้อมกับยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาที่ไหลไม่หยุดของตัวเองออกจากแก้มนวล“เพื่อนกันยังไงก็ไม่ทิ้งกัน งั้นเดฟไปทำงานก่อนนะ เดี๋ยวตอนเย็นจะแวะมาหา”“เดี๋ยวกุลไปส่งที่หน้าห้อง”แล้วทั้งสองก็ลุกขึ้นเดินไปยังประตูห้องพร้อมกัน กุลธิดามองเดฟเดินจากไปแล้วก็เดินกลับมาในห้องแล้วเดินไปนั่งที่เก้าอี้ตัวที่หนุ่มตาน้ำข้าวนั่งข้างเตียงลูกน้อยก่อนหน้านี้ พร้อมยื่นมือไปลูบแก้มนุ่มของลูกชายที่ตอนนี้หลับสนิท“แม่รักลูกมากนะน้องแอล แม่ไม่อยากให้ลูกผูกพันกับเขาไปมากกว่านี้ แม่ไม่อยากให้ลูกถามหาเขาแบบนี้ เพราะถามหายังไงเขาก็ไม่มา เพราะเขาไม่เห็นลูกสำคัญ ฉะนั้นเรากลั