บททั้งหมดของ ซีรีส์ มืดมน NC35+(ถ่อย+ปิ๊งรักสาวอ้วน+ทางผ่านจอมเถื่อน): บทที่ 131 - บทที่ 140

ช้อยกลับมานอนบ้านทุกวัน ไม่ได้นอนที่กาสิโน ตั้งแต่ลูกน้อยป่วยเป็นไข้กลางดึก เขาก็กลับมานอนกับลูกน้อยทุกวัน ส่วนแม่ของลูกนั้นตอนนี้ยังคงบึ้งตึงใส่กัน เขาไม่สนใจจะอธิบายเรื่องวันนั้น เพราะคิดว่ามันไม่สำคัญ และเขาก็ไม่มีเหตุผลที่ต้องแคร์ความรู้สึกของเธอด้วย“คุยกันหน่อยสิ” พอลูกหลับ เขาก็พูดกับแม่ของลูกที่นอนหันหลังให้อยู่อีกข้างของลูก“พูดมาสิ”“ไปคุยกันห้องข้างๆ”“ถ้าแค่คุยก็คุยที่นี้ก็ได้”“แต่ผมอยากได้คุณด้วย เข้าใจรึยัง” เขาพูดความต้องการของตัวเองออกมาไม่อ้อมค้อม ที่ชวนไปคุยข้างห้องเพราะอยากกอดรัดหล่อน อยากสอดกายประสานหลอมรวมร่างกับหล่อน“เหรอคะ ถ้าหิวทำไมไม่กินมาจากข้างนอกค่อยกลับมาล่ะคะ”“ทำไมฉันต้องกินมาจากข้างนอกด้วย เมียก็มีอยู่บ้านทั้งคน”“เมียเหรอคะ เข้าใจใหม่ด้วยว่าฉันเป็นแค่แม่ของลูกคุณเท่านั้น ไม่ใช่เมีย และดีเหมือนกัน ฉันก็มีเรื่องจะคุยกับคุณเหมือนกันเรื่องหย่า” พูดจบก็ลุกขึ้นเดินออกจากห้องไปยังห้องข้างๆ แทน ส่วนช้อยนั้นเม้มปากแน่น เมื่อได้ยินคำท้ายประโยคของหล่อนชัดเจน“หย่างั้นเหรอ?” พอเดินเข้ามาในห้องเขาก็ถามทันที พร้อมกระชากร่างเล็กที่ยืนหันหลังให้อยู่กลางห้องให้หันมาเ

คืนนี้เป็นคืนที่สาหัสมาก ขนาดว่าหลบกระสุนปืนที่ท่าเรือ ไปจับพวกลักขโมยของ เขาก็ยังไม่เคยทรมานและปวดหัวใจเท่าวันนี้เลย ช้อยนั่งมองกุลธิดาที่นอนบนเตียงพักฟื้น เธอหายไปในห้องฉุกเฉินห้าชั่วโมงเต็มกว่าจะได้ออกมา ตอนนี้เขาปวดใจเหลือเกินยามเห็นหน้าซีดเซียวของหล่อน และยิ่งเกลียดตัวเองที่เป็นต้นเหตุให้ต้องเสียลูกคนที่สองไป“ฉันมันเลว เผียะ! เผียะ!” แล้วเขาก็ตบตีหน้าตัวเองอีกครั้ง ตอนนี้เขาไม่รู้จะบอกยังไงยามที่เธอตื่นได้สติ เขาจะบอกเธอว่ายังไง ถ้าเธอถามถึงลูกน้อยในท้อง ยิ่งคิดยิ่งเกลียดชังตัวเอง สมแล้วที่กุลธิดาเกลียดและอยากหย่ากับเขา“ฉันมันเลวจนไม่น่าให้อภัย สมแล้วที่เธอเกลียดฉัน” เขาหมายจะคว้ามือเล็กมากุม แต่เธอกระตุกมือถอยหนีพร้อมกับปรือตาตื่นขึ้นมาในตอนเช้าแล้วน้ำใสๆ ก็ไหลออกทางหางตาเธออีกครั้งและอีกมือก็ยกมาวางทาบทับที่หน้าท้องของตัวเอง“ลูกของฉัน”“เขาไม่อยู่กับเราแล้ว ฉันขอโทษกุล ฉันขอโทษ”ฮือๆๆเพียงแค่นั้นหัวใจคนเป็นแม่แบบเธอแทบแตกสลาย เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีเขาอยู่ในท้อง เธอยังไม่รู้เลยว่ามีเขาเข้ามาในชีวิต พอมารู้ ลูกน้อยก็จากไปเสียแล้ว จากไปเพราะคนสารเลวที่แทนตัวเองว่าพ่ออย่างช้อย“

ห้าเดือนต่อมา... วันเวลาสำหรับกุลธิดาและช้อยมันช่างยาวนาน สำหรับคนอื่นคงเวลาเดินเร็ว แต่สำหรับทั้งสองไม่เลย ยิ่งนานวันความเจ็บปวดในใจยิ่งฝังหยั่งรากลึกลงไปในใจของทั้งสอง ช้อยเปลี่ยนไปเป็นคนละคน โหมงานหนักไม่ยอมกลับมาทำงานที่กาสิโน ทั้งๆ ที่กาสิโนเป็นสิ่งที่เขารักมาก เป็นงานที่เขาชอบ ตอนนี้หลบมาอยู่ที่สัตหีบ ดูแลท่าเรือไม่ยอมกลับมากรุงเทพฯ ตั้งแต่ส่งใบหย่าไปให้กุลธิดาที่บ้าน และจะกลับมากรุงเทพฯ เฉพาะมีเรื่องด่วนกับแวะมาหาลูกที่จะมาเดือนละครั้งเท่านั้น “มึงจะเอาแบบนี้จริงๆ เหรอวะไอ้ช้อย” ยักษ์รินบรั่นดีใส่แก้วให้ตัวเองแล้วยกขึ้นดื่ม “นั่นสิไอ้ช้อย มึงยอมแพ้ได้ยังไง นั่นเมียกับลูกมึงนะเว้ย เรื่องมันก็เกิดขึ้นแล้ว มันผ่านมาแล้ว มันเป็นเรื่องที่มึงไม่ได้ตั้งใจให้เกิดขึ้น เธอก็น่าจะให้โอกาสมึงบ้าง” ไอ้เสริมพูดต่อพร้อมกับยื่นมือไปแย่งแก้วบรั่นดีในมือเพื่อนออกมาถือไว้ เพราะตั้งแต่มาถึงสัตหีบ เขาก็เห็นช้อยเพื่อนรักดื่มไม่หยุด คงเป็นแบบนี้ทุกวันสินะ ดื่มเพื่อให้ลืมความเจ็บปวด แม้จะชั่วคราว แต่มันก็ช่วยให้นอนหลับได้ในยามค่ำคืน “มึงไม่เข้าใจหรอกไอ้เสริม กูท

ต่างคนต่างความคิด แต่หัวใจของทั้งสองคะนึงหากัน โหยหาอ้อมกอด โหยหาสัมผัส และโหยหาไออุ่นของกันและกัน กุลธิดามองหน้าลูกชายยามหลับ จริงอย่างสมบุญและมายาวีพูดทุกอย่าง เธอคิดมาตลอดทั้งวันจนตอนนี้ ยิ่งนับวันนับคืนคชายิ่งเหมือนผู้เป็นพ่อ แล้วใจเธอก็ยิ่งจดจำเขามากขึ้น ยากที่จะลืมเขาและลบเขาไปจากใจ และเรื่องความแค้นในใจก็คอยตามหลอกหลอนเช่นกัน ส่วนทางด้านหน้าต่างระเบียงห้องนอน ช้อยที่กลับมาถึงแต่ไม่ยอมเข้ามาในบ้าน เพราะบ้านหลังนี้เป็นของกุลธิดากับลูกไม่ใช่ของเขา แต่ยังดีที่บอดี้การ์ดลูกน้องของเขาที่ทิ้งให้ดูแลเธอปล่อยให้เขาเข้ามาในรั้วบ้าน และพอเข้ามาก็ได้แต่มายืนมองระเบียงห้องของเธอที่ยังคงเปิดไฟสว่างไสว “เธอเกลียดมึงไอ้ช้อย เธอไม่ได้รักมึงอย่างที่มึงรักเธอจนหมดหัวใจตอนนี้” เขายอมรับกับตัวเองในความมืดของสวนข้างล่างที่มีแสงไฟส่องให้ความสว่างสลัวๆ “มาก็ไร้ประโยชน์ มาก็มาให้เธอมองด้วยความเกลียดชัง กลับเถอะไอ้ช้อย” บอกตัวเองแล้วจะเดินหนีจากตรงนี้ แต่แล้วก็ต้องหยุดเท้า ไม่รู้ทำไมต้องหยุดเท้าที่จะเดินหนีเมื่อเห็นว่าประตูระเบียงเลื่อนเปิดออก เขายืนนิ่งมองไปยังชั้นสองยังระ

“อ่ะ...อื้อ...” เอวเล็กบิดเร่าเด้งตามจังหวะนิ้วที่เคลื่อนไหวสอดเร่าเข้าออกเป็นจังหวะ สองมือเล็กกำผ้าห่มเกร็งตัวแน่น เรียวขาทั้งสองเหยียดเกร็งจิกเท้าด้วยความทรมานเสียว “โอว์...ไม่ไหวแล้วได้โปรด...คุณช้อย อย่าทรมานกันแบบนี้ อือ...” “อ่า...แบบไหนที่รัก แบบนี้ไหม” “อ่ะ...อ่า...” แล้วหล่อนก็เด้งเร่าโยกรับแรงสอดเร่าของนิ้วแกร่ง “คนบ้า ไม่ไหวแล้วนะ อ่า...” หล่อนตัดพ้อเสียงสั่นเสียว “อ่า...ได้สิ ฉันเองก็ไม่ไหวเหมือนกัน ฉันต้องการเธอจนจะแตกอยู่แล้วทูนหัว อ่า...หวานลิ้นเหลือเกิน” เขาดึงนิ้วที่แทรกในถ้ำสวาทคับแคบออกมาจูบและใช้ลิ้นเลีย ก่อนจะมองจ้องไปยังหน้าท้องที่มีแผลเป็นจากครั้งนั้น “เจ็บไหม ขอโทษที่ทำให้ท้องสวยๆ มีแผลเป็น” ช้อยถามพร้อมกับจูบที่รอยแผลเป็นที่ท้องแบนราบของเธอ “ไม่ค่ะ มันผ่านมาแล้ว อย่าไปนึกถึงมันเลยนะคะ” “มีลูกกับฉันอีกสักคนได้ไหมกุล ฉันอยากมีลูกกับเธออีก อยากมีน้องให้น้องแอล” เขาถามแม้จะกลัวคำตอบ “มีมากกว่าหนึ่งคนก็ได้ค่ะ ถ้าพ่อของลูกกุลยังเป็นคุณ” “ฉันรักเธอนะ เด็กพยศ”