All Chapters of ซีรีส์ มืดมน NC35+(ถ่อย+ปิ๊งรักสาวอ้วน+ทางผ่านจอมเถื่อน): Chapter 101 - Chapter 110

ความเบื่อหน่ายหรือเปล่าที่ทำให้เขาต้องออกมาเดินซื้อของคนเดียวที่ห้างสรรพสินค้าแบบนี้ ตั้งแต่เจ้านายอย่างยักษ์ คีรี ดอว์สัน แต่งงานมีครอบครัว และคู่หูอย่างเสริมก็แต่งงานมีครอบครัวเช่นกัน ตอนนี้ก็ผ่านมานาน 5 ปี ใช่...5 ปี ที่นายและเพื่อนมีความสุขกับครอบครัว แล้วเขาล่ะ เขายังไม่รู้เลย มองชีวิตของตัวเองไม่ออก มองอนาคตแต่งงานตัวเองไม่ออก อย่าว่าแต่แต่งงานเลย แม้แต่ความรักเขายังไม่เคยคิดเลยว่าภาพวันข้างหน้าที่เขารักใครสักคนมากกว่าตัวเอง มันจะเป็นยังไง คิดแล้วก็ตลกตัวเอง เหมือนทุกวันนี้ใช้ชีวิตไปวันๆ เท่านั้น แม้จะมีงานมากมาย ทรัพย์สินมากมาย แต่เขาก็ไม่ได้มีความสุขกับเงินทองที่หามาได้เลยสักนิด ไอ้ช้อย หรือช้อย สุขสันต์ วัย 35 ปี ในวันนี้ เขาดูดีกว่าเมื่อหลายปีก่อน ใบหน้าหล่อเข้มก็ยังคงความโหด ดุดัน ความเคร่งขรึมบนใบหน้าที่ล้อมกรอบด้วยหนวดเครา ใบหน้าเข้มคม คิ้วหนาดกดำพาดเหนือดวงตาสีทมิฬนั้นทำให้ลูกน้องที่ดูแลอยู่หวาดกลัวเกรงกลัวในอำนาจและดวงตาสีทมิฬคู่นี้แต่ระหว่างเดินเลือกซื้อของนั้นก็ต้องหยุดเท้าที่กำลังก้าวเดินเมื่อมองเห็นผู้หญิงที่ครั้งหนึ่งตัวเองคุ้นเคย เขามองไปยังร่างเพรียวระ

“งั้นเราไปร้านเองวันนี้ ไปดูเด็กที่ร้านสักหน่อย แล้วเราจะแวะขึ้นมาหาอีกทีตอนจะกลับนะ”“ไม่เป็นไรหรอกเดฟ เราโอเค”“อย่าคิดมากนะ เรื่องมันผ่านมานานแล้ว อีกอย่างเดฟไม่รู้หรอกว่ากุลกับเขาเป็นมายังไงกัน แต่มันก็ผ่านมาแล้ว” ชายหนุ่มเอ่ยให้กำลังใจเพื่อน ใช่...เธอคือเพื่อนที่เขาอยากเลื่อนสถานะไปเป็นแฟน แต่กุลธิดาไม่เคยเปิดใจให้เขาเลยสักครั้ง ทั้งๆ ที่เขาก็ชัดเจนมาตลอดว่าชอบหล่อน“เดี๋ยวเราไปส่งนะ”“ไม่ต้องหรอก น้องแอลหลับอยู่ เดี๋ยวเราอุ้มน้องแอลไปนอนในห้องให้นะ กุลจะได้ไม่ปวดหลังตอนอุ้มเด็กอ้วน”“ขอบใจนะเดฟ” เธอยืนขึ้นแล้วเดฟก็เดินมาอุ้มลูกชายของเธอขึ้นจากรถเข็นแล้วเดินไปยังห้องนอนที่เปิดประตูทิ้งไว้รออยู่ก่อนแล้ว เดฟคือเพื่อนที่แสนดี และเดฟช่วยเหลือเธอมาตลอด ไม่ว่าลำบากแค่ไหน เดฟก็อยู่ข้างเธอมาตลอด และเธอรู้มาตลอดเช่นกันว่าอีกฝ่ายคิดยังไงกับตัวเอง แต่เธอมองเขาเป็นมากกว่าเพื่อนไม่ได้จริงๆ“แม่จะทำยังไงดีครับน้องแอล แม่จะทำยังไงดี วันนี้แม่เจอเขา แม่ไม่อยากเจอเขาเลยลูก” เธอเคลื่อนตัวไปบนเตียงแล้วโน้มหน้าเปื้อนน้ำตาลงจุ๊บเหม่งของลูกน้อย เธอไม่อยากอ่อนแอ แต่เรื่องราวในอดีตที่พยายามจะลืมมันย้อนเ

“อย่าแม้แต่จะคิด ลูกของฉันคนเดียว”“ลูกของผมเหมือนกัน” เขาพูดพร้อมกับเดินตรงไปยังหลังเคาน์เตอร์ ส่วนกุลธิดาก็รีบเดินไปขวางทางเขา“หยุดเลยนะ อย่าคิดจะแตะต้องลูกของฉัน”“อย่าห้ามผมให้ยากเลยกุล เขาเป็นลูกผม ยังไงผมก็ต้องแตะต้องเขาและพาเขาไปกับผมอยู่แล้ว อย่ามาห้ามผมเลย อีกอย่างผมไม่ได้โง่ที่จะไม่รู้ว่าเขาเป็นลูกใคร ไอ้ฝรั่งงั้นเหรอ หน้าไทยขนาดนี้ คุณยังไม่แต่งงาน ยังไม่มีใครและเด็กก็เหมือนผมขนาดนั้นจะให้บอกว่าผมไม่ใช่พ่องั้นเหรอ ผมจะพาเขาไปอยู่กับผม” เขาบอกแค่นั้นแล้วผลักเธอออกให้พ้นทาง“ไม่ได้นะคุณ คุณจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ คุณไม่มีสิทธิ์แล้ว” เธอคว้าแขนเขาพร้อมดึงรั้งไว้ไม่ให้เดินไปถึงลูกช้อยมองมือเล็กที่จับแขนของตัวเองแล้วแสยะยิ้มพร้อมกับแกะมือเธอออกจากแขนตัวเองแล้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น“ผมมีสิทธิ์ ไม่ว่าจะลูกและก็คุณ คุณเป็นเมียผม” เขาพูดแล้วก็เดินไปช้อนอุ้มเด็กน้อยที่หลับสนิทขึ้นมาแนบอกตัวเอง ช้อยมองลูกน้อยในอ้อมแขนด้วยสายตาอ่อนโยน ยิ่งมองยิ่งเอ็นดูและใจของเขาก็เต้นแรงพองโตไปกับใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กน้อย นี่สินะ ความรู้สึกของไอ้เสริมกับนายของมันตอนที่ได้เป็นพ่อคน“ลูกพ่อ...” เขา

บ้านหลังใหญ่แม้ไม่ค่อยได้มาแต่ก็คุ้นเคยกับบ้านหลังนี้ดี เขาเดินตรงไปยังชั้นสองของบ้านเมื่อเข้ามาในบ้านแล้ว ดีนะที่บ้านหลังนี้เป็นประตูอัตโนมัติสแกนลายนิ้วมือเลยเปิดง่ายไม่ต้องยุ่งยากโทรตามคนดูแลบ้านที่จะมาดูแลเป็นประจำ พอเข้ามาในบ้านก็เปิดไฟในบ้าน ไฟสว่างจ้า แต่สองคนแม่ลูกที่นอนหลับปุ๋ยก็ยังไม่ตื่นยามแสงไฟในบ้านแยงตา“ขี้เซากันจริง” เขาพึมพำแล้วเดินไปยังห้องนอนของตัวเองทันที พอมาถึงห้องนอนเปิดประตูและเปิดไฟที่มุมประตูแล้วพาสองแม่ลูกไปวางราบยังเตียงนุ่มขนาดคิงไซซ์ของตัวเอง เขาวางกุลธิดาลงบนเตียงด้วยความถนอม ใช่...เขาไม่เคยทำอ่อนโยนแบบนี้มาก่อนเลยในชีวิต แล้วผละมาอุ้มลูกน้อยที่นอนอยู่บนตัวแม่มานอนข้างกัน ตอนแรกเธอกอดรัดลูกแน่นไม่ยอมปล่อย แต่สุดท้ายก็ยอมปล่อยให้เขาพามานอนข้างๆ จนได้ช้อยมองหน้าสองแม่ลูกหลับลึกสลับกันไปมาจนอดเอ็นดูยื่นมือไปจับแก้มของสองแม่ลูกสลับกันไม่ได้ หนูน้องคชาปัดมือใหญ่ออกจากแก้มด้วยความรำคาญพร้อมพลิกนอนคว่ำ ส่วนคนเป็นแม่เมื่อถูกรบกวนที่แก้มอีกครั้งก็ปรือตาตื่นขึ้นมาทันที แล้วก็ต้องกะพริบตาไล่แสงที่แยงตาตัวเอง ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อนึกได้ว่าตัวเองออกมากับใคร“ลูก” ค

เมื่อคืนเธอและเขานอนเตียงเดียวกันพ่อแม่ลูก ดีที่เมื่อคืนเขาสั่งมื้อเย็นมาให้ ไม่สิ มื้อดึกเลยก็ว่าได้ และลูกชายสุดที่รักก็เหมือนจะชอบคนเป็นพ่อเสียแล้ว ทั้งๆ ที่ตอนพามาร้องไห้ แต่ตอนนี้เหมือนว่าเธอจะเป็นส่วนเกิน เพราะตั้งแต่เช้ามา ช้อยก็สั่งให้คนเอาของเล่นมาส่งที่บ้าน พร้อมข้าวของเครื่องใช้ของเด็กมากมายและมีของใช้ส่วนตัวของเธอด้วย พวกเสื้อผ้าและทุกอย่างที่เธอต้องใช้ เธอนั่งมองลูกชายและพ่อของเขากำลังนั่งต่อเลโก้กันอยู่ตรงหน้า ตอนนี้เธออยู่ในกำมือของเขาเต็มตัวแล้ว จะติดต่อเดฟก็ติดต่อไม่ได้ เพราะเมื่อวานตอนมาเธอมาแต่ตัวไม่ได้เอาอะไรมาด้วย พอจะยืมโทรศัพท์ของเขา เขาก็ไม่ให้ยืมและโทรศัพท์ในบ้านก็มีรหัสตั้งไว้ คุณพ่อมือใหม่ คุณพ่อแบบไม่ได้ตั้งตัวใจพองโตมีความสุข เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองต้องมานั่งเล่นต่อเลโก้กับเด็กแบบนี้ และเด็กที่เล่นด้วยคือลูก ใช่...ลูกของเขา เลือดเนื้อเชื้อไขของเขาที่เป็นส่วนหนึ่งของชีวิต มือใหญ่ยื่นออกไปลูบหัวเล็กของหนูน้อยพร้อมกับพึมพำว่า... “ลูก...” “ก๊าบ...” หนูน้อยขานรับด้วยนึกว่าพูดกับตัวเองพร้อมกับส่งยิ้มสดใสให้ “ต่อไปน