All Chapters of เกิดใหม่ในร่างเมียหมอผีที่เสียสติ: Chapter 11 - Chapter 20

เช้าวันถัดมา...เสียงดังก๊อกเก๊กมาจากในเรือนครัว ซึ่วก็เป็นปกติของหลายวันที่ผ่านมา นอกจากบ้านจะกลับมาสะอาดสะอ้านมีชีวิตชีวาแล้ว ก็คล้ายกับบ้านมีเสียงแห่งชีวิตมากกว่าเมื่อก่อนหลายเท่า“มีข้าวก้นถังพอดี”แม้ข้าวจะมีอยู่ไม่มากแต่ก็นับว่ากินอิ่มไปได้อีกสองสามวัน เธอไม่ได้คิดหนัก เพราะอย่างไรแล้วก็ไมาอดตายแน่นอน ข้าวต้มปลาหอม ๆ ส่งกลิ่นชวนหิว เธอเดินไปเก็บผักชีที่สวนมาหั่นฝอยโรยหน้าก็เป็นอันเสร็จสรรพ ยกขึ้นมาแล้วก็เอามาเตรียมป้อนเขาที่เพิ่งจะอาการดีขึ้น“กินข้าวได้แล้ว”“ชบา~ ชบา~” เสียงเรียกนั้นสั่นมาก เขายังผวาไม่หาย แม้อาการจะคงที่แต่ใช่ว่าเขาจะปกตินี่“อื้อ เรียกอยู่ได้ ฉันยังไม่ได้หนีไปไหนหรอกน่า”เธอเอ่ยเสียงราบเรียบ แต่มือก็ยังลูบใบหน้าเขาอย่างเบามือ เพราะเธอรู้ว่าการที่เธอทำแบบนี้จะเป็นวิธีที่ทำให้เขาสงบลงง่ายที่สุด บางครั้งเขามักจะเอามือเธอไปจับหัวเขาเอง ขงของอะไรนั่นเขาคงไม่เอาไม่รักษาแล้วล่ะมั้ง“อย่าหนี”“จ้า จ้า ไม่หนีหรอก ย้ำจนเริ่มรำคาญแล้วเนี่ย

หลังจากกลับมาจากวัดเพื่อทำบุญให้วิญญาณเด็กที่ตามเธอเสร็จแล้วก็ได้เวลาดูแลคนป่วยต่อ แต่ในขณะที่เธอเตรียมต้มยาสมุนไพรให้เขานั้นก็มีเสียงจ๊อกแจ๊กจอแจดังมาเป็นระยะ ๆ คงเป็นใครไหนไม่ได้นอกจากมะขามที่กำลังตื่นเต้นดีใจใหญ่“มะขามมีเสื้อด้วยจ้ะพี่จ๋า”มะขามพูดกับใครเธอก็ไม่เห็น มีแต่มะขามที่บอกว่าวันพระหน้าเธอถึงจะมองเห็นได้ มีเรื่องให้เซอร์ไพร์สตลอด แต่ไอ้เรื่องเห็นผีนี่ก็เป็นเซอร์ไพร์สที่ไม่ค่อยอยากเจอนักหรอก เอาจริง ๆ บางรอบเธอก็ตกใจเป็นนะ ถ้ามาในสภาพดีก็ดีไป แต่ถ้ามาในสภาพที่กะเอาคนเห็นแบบเธอนี่ให้ช็อคตายกันไปข้างแบบนี้ก็ไม่เอา“มันต้องมีทางสิ”เธอเก็บของเตรียมเดินทางไปด้วยคิดไปด้วย คิดหาหนทางที่จะช่วยเขาให้กลับมาหายเป็นปกติ หรือไม่ก็ต้องทำให้เขาสติดีขึ้นกว่านี้นิดหน่อย เพราะออกเดินทางในสภาพแบบนี้มีแต่จะหนักเธอฝ่ายเดียว อย่างน้อยก็ขอให้พึ่งพาตัวเองได้สักหน่อยก็ยังดี“ลองกินนี่ดูสิ”เธอยกยาที่ต้มเสร็จแล้วมาให้เขาที่นั่งเหม่อมองไร้จุดหมายเมื่อก่อนหน้า แต่ทว่าเพียงแค่รับรู้ถึงการมาของเธอ เป้าหมายในดวงตาคู่คมคู่นั

กว่าที่เขาจะสงบลงได้ก็เล่นเอาข้ามคืน ทำเอาเธอเหนื่อยแทบแย่ จะโทษใครก็ไม่ได้เพราะตัวเองแท้ ๆ ที่พลั้งปากพูดไม่คิด รู้ทั้งรู้ว่าเขาน่ะอ่อนไหวกับคำพูดนั้นเป็นอย่างมาก เขากลัวคำว่า ‘ตาย’ มากเลยจริง ๆ เขาคงฝังใจกับเรื่องที่ได้พบเจอมาก่อนหน้า คนที่เขารักตายจากเขาไปนี่นา จะไม่ให้เขาเสียใจและอ่อนไหวเช่นนี้ได้อย่างไรกัน“กินข้าวหน่อยนะ เราต้องออกเดินทางกันเช้านี้”เจ้าของเสียงหวานมาพร้อมกับชามข้าวในมือ กลิ่นหอมของข้าวต้มหมูไม่ได้มีผลให้เขานั้นขยับตัวเลยสักนิด ไม่แม้แต่จะสนใจมองอาหารที่เธอยกมาให้ เอาแต่เหม่อลอยบ้าง นาน ๆ เข้าก็กลับมาน้ำลายไหลยืดเป็นเด็กอีกแล้ว อาการกลับมาเป็นแบบเดิมอีกแล้วสินะ“…” เขาเงียบ เพราะเมื่อคืนเขาอาการหนักมาก หนักจนน่าตกใจ ที่ดูแลเขามาเหมือนสูญเปล่าเลย“กินหน่อยเถอะ นะ นะ พี่เมฆจ๋า~” เอาสิ ยอมเรียกขนาดนี้แล้วยังจะไม่หันได้อยู่เหรอ?เธอถึงขั้นงัดไม้เด็ดทุกไม้ที่คิดว่าจะได้ผลออกมาใช้ หวังให้เขาดีขึ้นสักหน่อย เพราะวันนี้ต้องออกเดินทางไปหมู่บ้านที่อยู่ห่างออกไป เป้าหมายที่จะช่วยรักษ

“พวกมึงเอะอะโวยวายอะไรกันนักหนา ไม่รู้หรือว่ากูกำลังนั่งสมาธิ”เสียงที่ตามมานั้นดูแข็งกระด้างไม่น่าฟังเท่าไรนัก และพอเห็นรูปร่างหน้าตาของคนที่เดินตามมาก็ไม่นึกสงสัยเลย เป็นชายวัยกลางคนหน้าตาคมเข้มดูหยิ่งยโส เหมือนกับคนข้างกายเธอไม่มีผิด“พ่อ! มาดูพี่เมฆเถอะ! อาการย่ำแย่นัก” ชายที่ดูแล้วน่าจะเป็นน้องชายของเขารีบร้องบอกผู้มาใหม่ทันทีนี่คงเป็นพ่อหมอนิลที่เขาเล่าลือกันสินะ“...!” พ่อหมอผู้มาใหม่ตกใจจนพูดไม่ออก ก็คงตกใจแหละลูกตัวเองเป็นแบบนี้ ถึงกับมือสั่นไปหมด แต่ทว่าสีหน้ากลับเรียบตึงเช่นเดิมไม่เปลี่ยน นี่ลูกตัวเองทั้งคนนะ“มึงพามันมาหรือ?”เป้าหมายถูกเปลี่ยนมาที่เธอเสียแล้ว หญิงสาวไม่รีรอที่จะตอบตกลงโดยทันที ในเมื่อพ่อเขามารับถึงที่แล้วเธอก็ไม่คิดจะปิดบัง ยิ่งดีใจเสียอีกที่จะได้ส่งเขาให้ถึงมือครอบครัว ให้เขาได้รับการรักษาสักที“ใช่จ๊ะ หนูอยากให้พ่อช่วยรักษา หลวงพ่อที่วัดบอกให้หนูพาเขามาที่นี่”เธอรีบเอ่ยด้วยรอยยิ้มแห่งความหวัง ดีใจแทนเขาเหลือเกินที่ได้กลับมาบ้า

“จริงหรือจ๊ะ!”มะขามดีใจจนน้ำตาแทบไหล เมื่อรู้ว่าตนนั้นยังคงมีหวัง เด็กน้อยอยากเกิดเป็นลูกแม่ชบากับพ่อเมฆเช่นเดิม เมื่อครู่ก็เลยน้อยใจที่ตนนั้นต้องต่อคิวยาวไปหน่อย ตอนนี้ก็ยิ้มออกแล้ว เพราะแม่ไม่ได้มีน้องอีกคน“อื้อ อย่าเสียงดังสิ เดี๋ยวพ่อมะขามก็ตื่นหรอก” เธอส่งสัญญาณให้มะขามเบาเสียง เพราะกลัวว่าจะเป็นการรบกวนเขา“พ่อไม่เห็นและไม่ได้ยินเสียงหนูจ้ะ มีแม่คนเดียวที่เห็น”“เหรอ?”“ใช่จ้ะ หนูพยายามหลายครั้งแล้ว แต่พ่อไม่เหมือนเดิม เลยเห็นหนูไม่ได้จ้ะ”เธอพยักหน้าเข้าใจ ก็นับว่าดี เพราะที่ผ่านมาเขาก็ไม่เคยถามไม่เคยรู้ตัวว่ามีมะขามอยู่ด้วยเกือบตลอดเวลา เธอเหนื่อยมากจนล้า ตอนนี้ตาแทบจะปิดอยู่แล้ว“หนูอาจจะไม่ได้เข้ามาหาแม่บ่อยนะจ๊ะ เพราะที่นี่มีผีที่ปกปักษ์รักษา หนูเข้ามาได้แค่บางครั้งเท่านั้น หากแม่ต้องการสิ่งใด ต้องการเห็นหนู แม่ไปที่ใต้ถุนบ้านนะจ๊ะ”“ได้สิ ไปพักเถอะ ฉันก็จะนอนแล้ว วันนี้เหนื่อยมากเลย”มะขามรับคำแล้วออกไป เธอจึงเดินกลับมายังห้