LOGINเธอเป็นแม่ค้าสุดฮอตที่กำลังถูกเผาอยู่ในโลง! พอระเบิดโลงศพออกมาเท่านั้นแหละ! นอกจากไอ้บ้าตัวลายตาคล้ำอย่างกับคนเล่นของที่ดีใจวิ่งเข้าหาเธอ คนอื่นก็วิ่งหนีหมดเลย... “มึงกลับมาหากูแล้ว ฮือ ฮือ~” เธอจะสลัดหมอผีบ้า ๆ อย่างเขาให้หลุดพ้นไปจากวงจรชีวิตได้อย่างไรกัน? “เพราะพ่อหมอไม่ได้รักฉันยังไงล่ะจ๊ะ ฮือ! ฉันก็ไม่รู้ว่าต้องอยู่ไปเพื่ออะไรกัน นังชบาคนนี้มันไม่คู่ควรที่จะยืนอยู่ตรงนี้ ไม่คู่ควรเป็นเมียพ่อหมอ ชบาพาพ่อหมอกลับมารักษาที่นี่แล้ว หลังจากนี้ ฮือ ก็ขะ ขอให้พ่อหมออายุมั่นขวัญยืน ตบแต่งลูกเมียที่ใจพ่อหมอนั้นรัก อยู่กันจนแก่เฒ่า” “กูจะไม่แต่งเมียใหม่ เมียกูเป็นมึงเพียงผู้เดียว”
View Moreเมื่อหลับตาเข้าสู่ความเงียบและความมืด จู่ ๆ ร่างของหญิงสาวใบหน้างดงามก็ปรากฏขึ้น เธอผู้นั้นกำลังถือบางสิ่งบางอย่างไว้แน่น มือยังสั่น ๆ คล้ายกับกำลังหวาดหวั่นกับบางสิ่ง ทว่าแววตากลับดุดันยิ่งนัก ช่างไม่เหมือนคนกำลังกลัว…“มึงจะกล้าเอายานี่ให้ไอ้เมฆผัวมึงกินจริงหรือ?”“กล้าจ้ะ ฉันกล้า ฉันเชื่อพ่อหมอกาแก้วจ้ะ” นะนั่นมันเธอเหรอ! แล้วผีตนนั้นนี่ ก็ว่าทำไมถึงดูคุ้นชินกันนัก ที่แท้ก็เคยสมคบคิดกันนี่เอง!“ฉันขอแค่ให้เขารักฉัน หลงฉัน ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไรฉันก็ทำได้ทั้งนั้น”นี่ความรักมันบังตาเธอจนไม่รู้จักผิดชอบชั่วดีเลยเหรอ! ถึงเธอไม่ทำแบบนี้เขาก็รักเธออยู่แล้ว แต่เธอกลับ…บ้าบอจริง ๆ!!เธอวิ่งตามร่างนั้นไปในความฝัน ไปดูทุกอย่างที่เจ้าของร่างนั้นทำไว้ ไม่แปลกใจเลยที่ไม้เคยบอกว่าเขาเคยเกลียดเคยหมางเมินกับชบาในร่างเดิม นั่นเพราะนิสัยหวังได้เช่นนี้เอง เธอเห็นทุกอย่าง เห็นทั้งความผิดของเธอและเขา เห็นและรับรู้ทุกอย่างภายในห้วงฝันนั้นความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามาทำเอาเธอหายใจลำบาก ลำคอตีบตันสะอื้นไห้ราวกับจะขา
“อย่ามาหลอกคนแก่ให้ดีใจเก้อเชียว”เขาแกล้งพูดหยอกล้อสาวเจ้า เขาเชื่อแววตาของเธอ เชื่อว่าเธอจะไม่ทิ้งเขาไปไหนแน่นอน มือที่สั่นเทาด้วยความดีใจระคนตื่นเต้นยกขึ้นประคองใบหน้าสวยหวานชวนมอง แม้จะมอมแมมเหมือนเจ้าเด็กน้อย ทว่ากลับไม่ได้ทำให้ความงามของคนตรงหน้าลดน้อยลงได้เลยสักนิด“ใครจะหลอกลงเล่า ฉันพูดจริงนะ” เธอไม่คิดจะหลอกเขาอยู่แล้ว หากไม่ใช่เขาแล้ว ก็ย่อมไม่มีทางเป็นคนอื่นไปได้แน่นอน“งั้นมึงช่วยบอกให้กูมั่นใจหน่อยสิว่า…”“ฉันรักพ่อหมอเมฆ รักพ่อหมอเมฆที่สุด^^”คำบอกรักนั่นล้วนมาจากใจจริง ความสุขพุ่งพล่านจากก้นบึ้งของหัวใจ มากล้นจนไม่สามารถกักเก็บจนแสดงผ่านสีหน้า แววตาส่งผ่านความรู้สึกแสนฟูฟ่อง เมื่อความรักก่อเกิดความรู้สึกกลมกล่อมก็หมุนวนในลมหายใจของคนทั้งสอง“ดี ดี” เขาเขินจนใบหน้าแดงแจ๋ลามไปจนถึงใบหู ยิ้มกว้างจนแก้มแทบแตก แทบระงับความดีใจนี้ไม่อยู่ คล้ายกับว่าตัวนั้นกำลังลอยขึ้นอย่างไรอย่างนั้น“ทีนี้มั่นใจได้หรือยังจ๊ะ” หญิงสาวแกล้งเอียงคอถามชายหนุ่มตรงหน้า
“ฮือ ฮือ” เธอก้มหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ตรงนั้นนานสองนาน จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าร้องไปกี่ชั่วโมงแล้ว ในใจปวดหนึบจนทนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ร้องไห้ราวกับจะขาดใจตายเป็นหนที่สอง จนกระทั่งมีเสียง ๆ หนึ่งดังเข้ามาในหู เรียกให้เธออยากเงยหน้าขึ้นมามอง“เอ๋~ นั่นใครมานั่งร้องไห้อยู่ตรงนี้กัน?”“ฮึก~ ปะ เป็นผีเหมือนกันเหรอ?” เธอเงยหน้าถามด้วยความสงสัย คนที่เห็นผีด้วยกันได้อย่างมากก็ต้องเป็นเพื่อนผีด้วยกันแหละน่า ถ้าอย่างนั้นก็นับว่าโชคดีหน่อยที่พอจะมีคนให้ระบายความขุ่นเคืองในใจตอนนี้“กรี๊ดดดดด นี่มันผีอีชบานี่!” สาวเจ้าผู้นั้นเพียงแค่เห็นว่าคนที่เงยหน้าขึ้นมานั้นเป็นใครถึงกับกรีดร้องลั่น วิ่งกระเจิดกระเจิงราวกับคนโดนผีหลอกแน่ะ แต่เอ๊ะ! เมื่อกี้ผู้หญิงคนนั้นเรียกเธอว่าชบานี่!“หา!!!” เสียงร้องลั่นด้วยความตกใจ เมื่อเธอสำรวจร่างกายของตนก็พบว่าเธออยู่ในชุดผ้าถุงกับเสื้อคอกระเช้าสีฟ้า! สำรวจรอบกายมีหนองน้ำ ไม่รอช้าเธอรีบวิ่งไปชะโงกดูเงาของตนในน้ำทันทีด้วยความตื่นเต้นดีใจสุดขีด“ทะ ทำไมกลับมาอยู่ในร่าง
รอยยิ้มสดใสปรากฏขึ้นบนใบหน้ารูปไข่ นี่คือรอยยิ้มที่เขาปรารถนาจะได้เห็นอยู่ตลอดไม่ใช่หรือ เขาควรดีใจที่ได้มอบชีวิตที่เธอต้องการสิ คนที่เขารักที่สุดไม่เหมาะสมกับความเศร้าโศกเลยสักนิด เธอต้องมีชีวิตที่ดี มีความสุขที่สุดในโลกต่างหาก“อีกสองวันกูจะช่วยทำพิธีให้”รอยยิ้มที่มาจากความจริงใจ ในเมื่อความรักของคนทั้งสองไม่มีทางเดินร่วมกันได้ อย่างน้อย ๆ แล้วก็ถือว่าได้มีเรื่องดี ๆ มากมายให้จดจำ เธอจะกลายเป็นความทรงจำที่ดีที่สุดในใจเขา แม้ถึงเวลาต้องจากก็ไม่เสียดายวันเวลาที่ผ่านมาเลยสักนิด“ขอบคุณนะ นายเก่งมาก ๆ เลย ฉันสัญญานะว่าจะไม่ลืมบุญคุณนายเด็ดขาด”เธอเอ่ยคำขอบคุณชายตรงหน้า เธอจะจดจำเขาให้ดี เขามีบุญคุณที่ช่วยเธอไว้ก็หลายหน มีความทรงจำมากมาย มอบความรู้สึกที่เธอไม่เคยได้รับมาก่อนในชีวิต แต่ในเมื่อเธอตัดสินใจแล้วว่าจะไปก็ย่อมต้องไปขอโทษนะ แต่เราคงมีวาสนากันเท่านี้จริง ๆ“ไม่เป็นไร กูเต็มใจ หากมึงไม่รู้สึกว่าอยากจดจำ ก็อย่าได้ฝืนเลย”ชายหนุ่มเอ่ยเสียงขึ้นจมูกเล็กน้อย เขาพยายามกลั้นเสียงสะอื้นไว้สุด
“วันพระแล้วเกี่ยวอะไรกับฉันเนี่ย”เธอรู้แล้วว่าวันพระ แต่ก็ไม่คิดว่าเขาจะจริงจังอะไรขนาดนี้ แถมยังตื่นตระหนกเอามาก ๆ อีกอย่างที่แปลกไปจากปกตินั่นคือเขาไม่ได้พาเธอเข้าห้องนอนอย่างเช่นทุกวัน กลับพาเธอมาอีกห้องหนึ่งซึงอยู่ท้ายสุด นั่นก็คือห้องพระ“แล้วทำไมต้องมาอยู่ในห้องนี้ล่ะ? ห้องนอนอยู่อีกฝั่งไม่ใ
ผ่านไปสามวันแล้วที่เธอใช้ชีวิตอยู่กับเขาที่นี่ เอาเป็นว่าก็อยู่ได้เพราะไม่ถึงกับแย่ แต่จะให้ดีเลยก็คงไม่เป็นอย่างนั้นแน่นอน หากแต่ดีมากหน่อยตรงที่เขาไม่ฟูมฟายอย่างวันแรกแล้ว แต่เรื่องตามติดเธอก็ยกให้เป็นอันดับหนึ่งอยู่ดี“เอาอันนี้ไปขายก็น่าจะได้นะ”ตอนนี้เธอกำลังลงมือเลือกของกินของใช้ที่พอจะเอาไปข
เมื่อหมดหนทางว่าจะเอาอย่างไรต่อดีกับชีวิต ก็คงได้แต่ทำใจอยู่ไปซะก่อน พอตะวันตกดินก็ถึงเวลาเข้านอน หญิงสาวนอนมือก่ายหน้าผากพลันครุ่นคิดไปต่าง ๆ นา ๆ“ฉันต้องอยู่ที่นี่จริง ๆ เหรอเนี่ย”พูดแล้วน้ำตาจะไหล ที่นอนคือแข็งมาก ปวดหลังจัด ๆเธอไม่ได้ใช้ชีวิตที่เรียกว่าลำบากแบบนี้มานานมากแล้ว ที่บ้านก็ไม่มีอ
“นายได้ยินไหม? ฉันหิวจนจะตายอยู่แล้ว”เธอเพียงแค่บ่นไปเท่านั้น แต่กลับไม่รู้เลยว่าคำว่า ‘ตาย’ นั้นทำให้อีกคนหวาดกลัวมากแค่ไหน เสียงร้องไห้งอแงยกใหญ่ดังขึ้น ก่อนจะรีบอุ้มหญิงสาวไปไว้ใต้ต้นมะม่วง เธอที่ยังไม่ทันตั้งตัวก็ถึงกับหน้าเหวอ! ใบหน้าสาวเจ้าเดี๋ยวแดงเดี๋ยวขาวสลับกันเพราะอารมณ์ที่พุ่งปรี๊ดเธอ





