เกิดใหม่ในร่างเมียหมอผีที่เสียสติ

********************************

“จะเอาพี่ชบาไปอยู่ด้วยจริงหรือพ่อหมอ”

“ฮะ?อะไรก็ได้”

เธอจะไม่ตกใจเลยหากว่านั่นไม่ใช่เธออะไร? อเมริกาเหนือ? ที่มาร่วมกันจะนำชีวิตเธอไปที่เขาเองเพราะเธอไม่รู้เรื่องด้วยเลย

“กูไม่ยอมให้มันสำเร็จหรอกหรอกจัดการให้ดีในพิธีคืนนี้ต้องไม่มีชั้นผิดพลาดเด็ดขาด” เขาเอ่ยย้ำอีกครั้งคำแปลนั้นยิ่งสงสัยและใครรู้หนักมากอีกนัยหนึ่งรีบร้องเรียกเขาทันที

“พ่อหมอนี่มัน…”

“กูรักปานนี้ฉากมาพรากจากกูไปได้อย่างไร”คำแปลนั้นเขาบอกว่าเธอใช่หรือแต่ทำไมเล่าทำไม่หันกลับเล่า!

*************************

บทนำ

“หิวหรือไม่”

เธอไม่ได้ยินสิ่งที่เขาถามเลยอีกครั้งว่าสิ่งที่ดึงสามารถนำมาใช้คือสภาพตัวเธอในเรื่องนั้น! มือสองข้างถูกเชือกเส้นใหญ่รั้งไว้กับหัวเตียง นะ! นี่เขา…

“นะนี่เล่นมัดรวมกันได้เลย!!”

ขอให้เธออยู่กับเขาแบบนี้หรือ! เล่นมัดกันเหมือนแบบนี้เขามันไปแล้วบ้าไปแล้วจริง ๆ !

“ขอแค่เพียงคุณเป็นเพื่อนกูไม่เคยมีมาก่อน”

เขาเอ่ยถึงคำแปลนั้นด้วยเสียงที่มักจะยิ้มบางๆ ต่างจากที่นี่ที่แสนบ้าบิ่นนี่! เขายังคงรั้งเธอไว้ให้ร่างกายของมนุษย์หรือ

ไอ้หมอผีวิปริตเอิบ!!

“นายมันบ้า!บ้าที่สุด!นายกักจะให้ฉันทำแบบนี้ต่อไป”

ไอ้บ้าเอ๊ย! แกจะกักฉันจะไปถึงไหนกัน

“ตลอดไป กูจะกักกักความเย็นไว้ข้างกายกูตลอดไป”

เพราะเธอต้องอยู่กับเขาเท่านั้น เขาจึงจะปกป้องเธอให้ปลอดภัยได้ต่อให้ในสายตาเธอตอนนี้เพราะอะไรก็ตามแต่เขาจะไม่ยอมไปไหนเลยแต่เขายืนกรานถึงสาเหตุที่ทำให้คนที่รักมากที่สุดในชีวิตต่อไปให้อะไรจะเกิดแต่จะเกิดตามมาเขาจะยินดีทำเพื่อเธอเสมอ

“ผู้เชี่ยวชาญ!

เธอเหลืออดแล้วจริง ๆ มีลักษณะบางอย่างที่หน้าเขาอย่างจังด้วยคุณสมบัติสุดชีวิตเปล่าประโยชน์ที่พบว่ามีการหลบหนีอย่างไรก็หนีไม่สำรวจร่างกาย

“ไม่มีใครหรอกหรอกหรือ?”

“ไม่ใช่ที่ไหนเลยที่จะไหนแล้วฉันจะบอกอะไรให้นะฉันไม่ใช่ชบาเมียนายจะเจอชื่อเชอรี่คนละคนกับเมียนายเข้าใจไหม?”

“…” ไร้เสียงตอบกลับใดๆ เขารู้แล้วในทิศทางของชบาคนเดิมเขารู้แล้วไม่ใช่รูปลักษณ์ที่หล่อเหลาเมื่อครู่ยิ้มแย้ม ทว่าตอนนี้รอยยิ้มบนหน้าก็ยังมีอยู่เพียงแต่เป็นรอยยิ้มทั้งน้ำตา

“ระรู้แล้ว” และนั้นสั่นเทาราวกับความแข็งแกร่งก็ไม่ปาน ดวงใจที่แตกสลายตอนนี้มีแรงอยากหายใจต่อทึ่งกลับต้องอดทนอดทนต่อไปเพื่อให้ได้...

“รู้แล้วทำไมยังไม่ปล่อยฟ่ะ!! จะเป็นโมโหเว่ย!”

เบาๆก็โมโหหัวฟัดหัวสถานีสุดกำลังเบาๆก็อดกลั้นลาดและแสดงความเสียใจที่โถโถมเข้ามาจนประคับประคองสตั๊ดให้มีอยู่ให้เขารับชมและรับฟังแล้ว ร่างของการเพิ่มขึ้นของยืนเต็มความสูงฮาร์ดแวร์หนายกขึ้นซับน้ำตาอย่างลวกๆ เปิดหลังเตรียมจากไป

“อย่าหนีนะ!

เธอร้องเพื่อให้ความหวังจะหยุดซึ่งจะมีผลกับเท้าของคนส่วนใหญ่ไปที่มุมเอียงเพื่อเหลือบมองเนื้อหาที่นอนอยู่นั้น

“ขอเวลาให้กูอีกสองวันก็สามารถทนได้ในวันนั้นเพื่อเป็นความมั่นใจ”

เรื่องของมึงจะปลอดภัยต่อให้มึงเป็นใครแต่มึงก็คือคนที่กูรักปรักใจ...

💓🙏แจ้งนักอ่านที่น่ารัก🙏💓

ผู้เขียน: เรื่องนี้เป็นผลงานเรื่องที่ 14 ของไดรฟ์นะคะ โปรดติดตามที่เขียนนิยายแนวเกิดใหม่ พลอตนี้เกิดขึ้นจากความฝันของคืนนี้จึงมีความสำคัญจึงลองนำมาแต่งดูค่ะ อ่านเอาสนุกเอาเพลินนะคะ หากคุณต้องใช้ผลงานของวันพรุ่งนี้อย่าลืมกดติดตามคอมเม้นต์ที่เข้ากันได้น้า^^ หากผิดพลาดประการใดต้องทราบต้องฟังขออภัยไว้ล่วงหน้านะคะ