All Chapters of เกิดใหม่ในร่างเมียหมอผีที่เสียสติ: Chapter 1 - Chapter 10

********************************“จะเอาพี่ชบาไปอยู่ด้วยจริงหรือพ่อหมอ”“ฮะ?อะไรก็ได้”เธอจะไม่ตกใจเลยหากว่านั่นไม่ใช่เธออะไร? อเมริกาเหนือ? ที่มาร่วมกันจะนำชีวิตเธอไปที่เขาเองเพราะเธอไม่รู้เรื่องด้วยเลย“กูไม่ยอมให้มันสำเร็จหรอกหรอกจัดการให้ดีในพิธีคืนนี้ต้องไม่มีชั้นผิดพลาดเด็ดขาด” เขาเอ่ยย้ำอีกครั้งคำแปลนั้นยิ่งสงสัยและใครรู้หนักมากอีกนัยหนึ่งรีบร้องเรียกเขาทันที“พ่อหมอนี่มัน…”“กูรักปานนี้ฉากมาพรากจากกูไปได้อย่างไร”คำแปลนั้นเขาบอกว่าเธอใช่หรือแต่ทำไมเล่าทำไม่หันกลับเล่า!*************************บทนำ“หิวหรือไม่”เธอไม่ได้ยินสิ่งที่เขาถามเลยอีกครั้งว่าสิ่งที่ดึงสามารถนำมาใช้คือสภาพตัวเธอในเรื่องนั้น! มือสองข้างถูกเชือกเส้นใหญ่รั้งไว้กับหัวเตียง นะ! นี่เขา…“นะนี่เล่นมัดรวมกันได้เลย!!”ขอให้เธออยู่กับเขาแบบนี้หรือ! เล่นมัดกันเหมือนแบบนี้เขามันไปแล้วบ้าไปแล้วจริง ๆ !“ขอแค่เพียงคุณเป็นเพื่อนกูไม่เคยมีมาก่อน”เขาเอ่ยถึงคำแปลนั้นด้วยเสียงที่มักจะยิ้มบางๆ ต่างจากที่นี่ที่แสนบ้าบิ่นนี่! เขายังคงรั้งเธอไว้ให้ร่างกายของมนุษย์หรือไอ้หมอผีวิปริตเอิบ!!“นายมันบ้า!บ้าที่สุด!นายกักจะให้ฉันทำ

สุดท้ายแล้วเธอทำอย่างไรได้ เธอไม่มีทางเลือกอะไรนอกจากพาเขากลับบ้าน ตามเส้นทางที่หลวงพ่อชี้ให้ในตอนแรก เท้าที่ก้าวไปไร้จุดหมาย ซ้ำยังเดินลำบากนักเพราะต้องแบกร่างที่โตเท่าควายป่า ยิ่งกลิ่นอโรม่าหมักพันปียิ่งทำเธอปวดหัวจนแทบอาเจียน“นี่หมักหมมมากี่ชาติเนี่ย เหม็นมากแม่เอ๊ย”ตัวโตเป็นควายเลย สภาพเหมือนหลุดมาจากบ่อขยะสักที่ ความสกปรกบนตัวเขาบดบังหน้าตาที่แท้จริงสุด ๆ เธอมองไม่ออกเลยว่าหน้าตาเขาเป็นอย่างไร มีทั้งดินทั้งโคนหมักกันเป็นก้อนเชียว มีผัวทั้งทีขอแบบดี ๆ กว่านี้ได้ไหม…“ยะ อย่าไป อย่าไป” เขาก็เอาแต่พึมพำน้ำตาคลอ สภาพคือหดหู่และน่าสงสารจนเธอต้องเบือนหน้าหนี ไม่กล้ามองต่อ แต่สุดท้ายแล้วก็ต้องทำใจหันกลับมาคุยกับเขาอยู่ดี“นายรู้ไหมว่าสเปคหนุ่มที่ฉันชอบน่ะอันดับแรกไม่ใช่นายแล้วหนึ่ง ฉันชอบคนสะอาด แต่นายนี่ห่างไกลมาก”ห่างไกลแบบสุด ๆ สเปคเธอต้องขาวตี๋เหมือนคนอาบน้ำวันละสิบรอบ แต่นี่อะไร? สภาพคือดื้อสบู่มาก!“อย่าไป~” เขาเอาแต่พูดพร่ำคำเดิมจนน่ารำคาญ“เออ รู้แล้วน่า พูดแต่คำเดิมนายเป็นบ้าหรือไง?”เออ ก็เขาเป็นบ้าจริง ๆ นี่นา… ก็เขาเป็นคนสติไม่ดี เลยมีสภาพเช่นนี้ เอาไงล่ะทีนี้ เธอก็ไม่รู้

“นายได้ยินไหม? ฉันหิวจนจะตายอยู่แล้ว”เธอเพียงแค่บ่นไปเท่านั้น แต่กลับไม่รู้เลยว่าคำว่า ‘ตาย’ นั้นทำให้อีกคนหวาดกลัวมากแค่ไหน เสียงร้องไห้งอแงยกใหญ่ดังขึ้น ก่อนจะรีบอุ้มหญิงสาวไปไว้ใต้ต้นมะม่วง เธอที่ยังไม่ทันตั้งตัวก็ถึงกับหน้าเหวอ! ใบหน้าสาวเจ้าเดี๋ยวแดงเดี๋ยวขาวสลับกันเพราะอารมณ์ที่พุ่งปรี๊ดเธอเพิ่งจะสงบสติอารมณ์ได้เมื่อไม่นานนี้เองนะ นี่เขาจะเล่นเธออีกแล้วใช่ไหม?“นายบ้าไปแล้วหรือไง! จะทำอะไรอีกล่ะเนี่ย!”เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง ท่าทีลุกลี้ลุกลนของเขานั้นแสดงออกชัดเจน ก่อนที่เขาจะเอาเชือกมัดใหญ่ซึ่งคว้าได้จากบริเวณใกล้ ๆ นั้นมามัดเธอไว้!เจริญจริง ๆ มัดตรูเป็นข้าวต้มเลย!“ไอ้บ้า! นะ นี่นายจะทำอะไร! มัดฉันทำไม ปล่อยนะ ปล่อยเดี๋ยวนี้”หญิงสาวทั้งร้องลั่นพลันดิ้นรนที่จะหนีจากพันธนาการที่เขาสร้างขึ้น แต่ก็ไร้ประโยชน์ เพราะเขานั้นมัดเธอไว้อย่างแน่นหนา กะว่าจะไม่ให้เธอหลุดรอดไปเลยหรือไง เขามันบ้า! บ้าไปแล้วจริง ๆ“ไอ้เวรเอ๊ย! ฉันอุตส่าห์สงสารนาย แต่นายจับฉันมัดแบบนี้เนี่ยนะ ไอ้__!”เสียงก่นด่าดังไม่หยุด ไม่รู้ซะแล้วว่าคนอย่างเชอรี่ที่มีฉายาเครื่องด่าเคลื่อนที่ไม่ได้มาเพราะโชคช่วย เธอด่าเขา

ผ่านไปสามวันแล้วที่เธอใช้ชีวิตอยู่กับเขาที่นี่ เอาเป็นว่าก็อยู่ได้เพราะไม่ถึงกับแย่ แต่จะให้ดีเลยก็คงไม่เป็นอย่างนั้นแน่นอน หากแต่ดีมากหน่อยตรงที่เขาไม่ฟูมฟายอย่างวันแรกแล้ว แต่เรื่องตามติดเธอก็ยกให้เป็นอันดับหนึ่งอยู่ดี“เอาอันนี้ไปขายก็น่าจะได้นะ”ตอนนี้เธอกำลังลงมือเลือกของกินของใช้ที่พอจะเอาไปขายได้ มีของอะไรก็ขนใส่ตะกร้า กะว่าจะเอาไปขายที่ตลาด เพราะเธอคิดว่าอยุ่แบบนี้อาจจะยากหน่อย อย่างน้อยก็ควรจะมีเงินสำรอง และต้องออกไปสำรวจด้านนอกด้วย เผื่อจะมีสักทางที่จะพาเธอกลับไปยังโลกของเธอเอง แม้ตอนนี้หนทางที่ว่าจะริบหรี่ไร้แสงนักก็ตามเธอหอบเอาของไม่พอยังต้องหอบคนเสียสติคนหนึ่งตามมาด้วย ท่าทีอยู่ไม่นิ่งของเขาช่างน่าเป็นห่วงซะจริง ๆ ขืนปล่อยให้หลุดไปก็ไม่รู้ว่าชีวิตเขาหลังจากนี้จะเป็นอย่างไรบ้าง“น้าจ๊ะ ๆ คือตลาดไปทางไหนเหรอจ๊ะ?” เธอเดินมาตามทางเดินก็เจอเข้ากับลุงที่กำลังหาปลาอยู่คนหนึ่งจึงเอ่ยถามแต่ทว่า…“ผะ ผีหลอก!!!” เพียงแค่ลุงคนนั้นหันมาเจอว่าคนที่ถามเขาเมื่อครู่นั้นเป็นใครหน้าตาเป็นอย่างไร เพียงเท่านั้นก็ทำเอาคุณลุงนั่นวิ่งกระเจิง ปลาก็ไม่เอาเลยสักนิด ทิ้งให้มันนอนกลิ้ง ๆ ชัก ๆ คลุก

“…” เธอนั่งนิ่งไม่พูดไม่จา กัดฟันสู้กับความกลัวที่ถาโถมเข้ามา เธอเคยมีปู่เป็นหมอธรรมมาก่อน เมื่อตอนเธอยังเด็กก็มักจะเห็นสิ่งเร้นลับประเภทนี้จนเป็นเรื่องปกติ แต่หากจะให้ชินชาและไม่ตกใจเลยนั่นก็คงเป็นเรื่องโกหก เธอเพียงแค่รู้ว่าต้องรับมืออย่างไรเท่านั้นเอง“ก็เลยไม่ได้กิน ไม่เป็นไร”เธอทำเหมือนไม่เห็น เจ้าผีเด็กตนนั้นก็เหลือบมองเธออยู่สักพัก ผีเด็กนั้นอ่อนประสบการณณ์ย่อมเดาสีหน้าและท่าทางเจ้าหล่อนไม่ออก ผีเด็กหน้าขาวราวกับกระดาษยังคงแอบกินของที่เธอทำหล่นต่อหลังจากสังเกตอยู่สักพักเธอแกล้งทำน้ำหกพื้น แต่สิ่งที่เธอเห็นนั้นทำเอาหัวใจสั่นไหวอย่างรุนแรง นั่นไม่ใช่เพราะเธอตกใจกลัวจนขั้นหนักแต่อย่างใด นั่นเป็นเพราะเธอกำลังสงสารวิญญาณเด็กที่กำลังกอบกินน้ำที่เธอทำหก เธอลองวางส่วนที่ไม่หกไว้เพราะความอยากรู้ แต่เจ้าเด็กนั้นกลับไม่กินไม่แตะ เธอจึงลองหยิบมันนึ่งชิ้นหนึ่งมากัดและจงใจให้บางส่วนนั้นหล่นลงผีเด็กตนนั้นวิ่งด้วยความตื่นเต้นมารับไว้ได้ทัน รอยยิ้มร่าปรากฏขึ้นบนใบหน้าขาวซีดไร้สีเลือด เป็นรอยยิ้มที่ดูไม่น่าหวาดกลัวเมื่อพบเห็น แต่กลั