All Chapters of เกิดใหม่ในร่างเมียหมอผีที่เสียสติ: Chapter 31 - Chapter 40

กว่าจะลุกมาได้ก็เป็นเวลาช่วงบ่ายของวันแล้ว พอตื่นมาได้เธอก็มาช่วยแม่ผัวทำนู่นนี่ พวกงานบ้านงานเรือนจนเสร็จหมดแล้ว ตอนนี้ไม่มีอะไรให้ทำจึงรู้สึกเบื่อขึ้นมา“ชบาขอเข้าไปเดินตลาดในหมู่บ้านหน่อยนะจ๊ะพ่อ”หญิงสาวเดินมาขออนุญาตพ่อหมอนิลที่นั่งอยู่บนเรือน เพราะหากจะออกไปโดยไม่ขอใครไม่มีใครรับรู้ก็กลัวจะเป็นเรื่องใหญ่เอา ตอนนี้น่ะตังค์เธอก็โดนเขาแอบเก็บไป กะว่าจะเอาไปตั้งตัวเสียหน่อยก็หมดหวังซะแล้ว เธอคงต้องรีบหาวิธีใหม่ให้เร็วที่สุด ไม่อย่างนั้นต้องติดอยู่ที่นี่ตลอดไปแน่นอน“อือ ไปสิ ไปกับเจ้าไม้มันก็ได้”“ฉันพาไปจ้ะพี่ชบา”“อื้อ ดีเลย ๆ ช่วยนำทางหน่อย”โชคดีที่มีไม้อาสาพาออกมา เจ้าเด็กนั่นพกเงินเต็มกระเป๋าตามที่พี่ชายสั่งไว้ หากเธออยากได้สิ่งใดก็สามารถซื้อได้ไม่จำกัดเลยแหละ ไม้พาเธอเดินเข้ามาจนถึงกลางหมู่บ้าน ระยะทางที่เดินผ่านมาเธอจึงได้เห็นความแตกต่างของหมู่บ้านที่เธอเคยอยู่ กับหมู่บ้านนี้ที่เธออยู่ในปัจจุบัน นี่ช่างต่างกันลิบลับ“ที่นี่ดูเจริญกว่าหมู่บ้านที่พี่อยู่มากเลย”

ร่างของเธอถูกกระชากออกมาจากห้วงแห่งวิญญาณที่ถูกสร้างขึ้น!“ปล่อยแม่ข้า!!!” มะขามปกป้องแม่เต็มที่คนที่ฝ่าตาข่ายมนต์เข้ามาช่วยเธอก็คือเขากับมะขาม เธอถูกดึงกลับมา ภาพหมอกที่บดบังการมองเห็นเมื่อก่อนหน้านี้ได้หายไป ตอนนี้สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาของเจ้าหล่อนคือใบหน้าชายหนุ่มที่เธอเพิ่งผลักไสไปเมื่อช่วงกลางวันนี้“อึก!” เธอสะอึกไป คล้ายกับสติถูกกระชากกลับเข้าร่างอีกหน เมื่อครู่นี้เธอไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าตนกำลังเดินตามสิ่งใดไป“ชะ ชบา อั่ก!” ของเหลวสีแดงสาดกระเซ็นออกมาเปรอะเลอะใบหน้าของสาวเจ้า! นาทีนั้นเหมือนถูกเอาน้ำเย็นสาดหน้าจนตาสว่างจ้า เขากระอักเลือด!“พะ พ่อหมอ!!!!” เธอร้องเสียงดังลั่น สติกลับเข้ามาทว่าร่างกายกลับอ่อนยวบไร้เรี่ยวแรงไปเสียดื้อ ๆ เธอเหมือนเหนื่อยมาก เหมือนถูกกินพลังงานชีวิตไปเยอะมากจนน่าตกใจเธอพยายามตะกายตัวลุกขึ้นอย่างยากลำบากเพื่อจะช่วยเขา แต่แล้วก็ต้องฟุบลงกลายเป็นว่าแม้กระทั่งจะช่วยตัวเองเธอยังไม่มีปัญญาเลย“ชบา ชบา” ชายหนุ่มพึมพำเรียกชื่อเธอ เขาฝืนแรงเฮือกสุดท

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”คำถามนั้นช่างเหมือนผายลมทิ้งเสียจริง ไม่มีใครสนใจตอบเธอเลย ทุกคนต่างนั่งประจำที่ของตัวเอง ต่างคนต่างอยู่คนละมุม มีเพียงเธอเท่านั้นที่นั่งอยู่ข้างกายเขามือซ้ายของเขานั้นยื่นมาจับเอวเธอไว้มั่น สั่นมือขวานั้นถือเทียนเล่มใหญ่พร้อมกับสวดมนต์คาถา ซึ่งเธอนั้นไม่สามารถจับใจความได้จริง ๆ ในระหว่างพิธีนั้นเองกลับมีลมพัดมาอย่างแรง ต้นไผ่ใบไม้ปลิวไหว บ้านทั้งหลังต้านแรงลมจนรับรู้ได้เสียงสวดมนต์ดังแข่งกับเสียงลมอื้ออึง จู่ ๆ บรรยากาศกลับเปลี่ยนไปเป็นน่ากลัว ลมแรงที่พัดกระหน่ำมานั้นทำเอาไม้กระดานหลุด หญิงสาวตกใจสะดุ้งโหยง เธอดีดตัวเข้าหาเขาโดยสัญชาตญาณเมื่อไม้กระดานบ้านหลุดเบื้องหน้าที่มองไปนั้นเห็นหน้าบ้าน แสงไฟที่ถูกลมพัดดับไปจนหมด เหลือเพียงเทียนหนึ่งเล่มที่เขาถือไว้ในมือนั้นต่างหากที่ยังคงส่องแสงสว่างอยู่ เป็นไปได้อย่างไรกัน ลมแรงขนาดนี้แต่เทียนกลับไม่ยอมดับเธอมองเห็นใบหน้าด้านข้างของเขาก็ทำเอาใจสั่นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน กรอบหน้าคมนั้นเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อผุดขึ้น ทั้ง ๆ ที่อากาศโดยรอบนั้นเย็นจนขนกายลุกซู่ ทว่าตัวเขากลับท่

“บุญกุศลนี้ ข้าพเจ้าขออุทิศให้แด่มะขามลูกรัก และเจ้ากรรมนายเวรของข้าพเจ้า”หยาดน้ำที่อุทิศให้แก่บุคคลที่กล่าวถึง…“ดีขึ้นบ้างหรือไม่?”“ก็พอได้”ตอนนี้สภาพจิตใจของเธอก็เริ่มดีขึ้นตามลำดับ วันนี้เธอก็ได้มาทำบุญให้มะขามกับเจ้ากรรมนายเวรทั้งหลายแล้ว ก็พลอยให้รู้สึกโล่งใจมาสักหน่อย หลังจากเรื่องราวทุกอย่างได้ผ่านพ้นไปแล้ว ชีวิตก็เริ่มกลับเข้าสู่โหมดเดิมอีกครั้ง แต่ทว่าสิ่งที่เปลี่ยนไปนั้นกลับเป็นความรู้สึกของตัวเธอเองในระหว่างทางกลับทั้งคู่ก็คุยกันไปตลอดทาง… “เรื่องของผีตัวนั้น กับนายเกี่ยวข้องกันงั้นเหรอ?”“ก็… ก็คงต้องเกี่ยวกัน” เขายอมรับตรง ๆ แท้จริงแล้วก้มีส่วนเกี่ยวกันอยู่มากเลยทีเดียว ในเมื่อทุกอย่างผ่านพ้นไปแล้วก็ไม่มีเหตุผลใดที่ต้องปิดบัง“อืม” เธอพยักหน้า“มึงอยากฟังหรือไม่”“ถ้าอยากเล่าก็เล่ามาเถอะ”“มันเป็นหมอผีเช่นเดียวกับกู เพียงแต่มันเอาวิชาที่ร่ำเรียนมาไปหากินในทางมิควร แรกเริ่มชาว

“ฮือ ฮือ” เธอก้มหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ตรงนั้นนานสองนาน จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าร้องไปกี่ชั่วโมงแล้ว ในใจปวดหนึบจนทนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ร้องไห้ราวกับจะขาดใจตายเป็นหนที่สอง จนกระทั่งมีเสียง ๆ หนึ่งดังเข้ามาในหู เรียกให้เธออยากเงยหน้าขึ้นมามอง“เอ๋~ นั่นใครมานั่งร้องไห้อยู่ตรงนี้กัน?”“ฮึก~ ปะ เป็นผีเหมือนกันเหรอ?” เธอเงยหน้าถามด้วยความสงสัย คนที่เห็นผีด้วยกันได้อย่างมากก็ต้องเป็นเพื่อนผีด้วยกันแหละน่า ถ้าอย่างนั้นก็นับว่าโชคดีหน่อยที่พอจะมีคนให้ระบายความขุ่นเคืองในใจตอนนี้“กรี๊ดดดดด นี่มันผีอีชบานี่!” สาวเจ้าผู้นั้นเพียงแค่เห็นว่าคนที่เงยหน้าขึ้นมานั้นเป็นใครถึงกับกรีดร้องลั่น วิ่งกระเจิดกระเจิงราวกับคนโดนผีหลอกแน่ะ แต่เอ๊ะ! เมื่อกี้ผู้หญิงคนนั้นเรียกเธอว่าชบานี่!“หา!!!” เสียงร้องลั่นด้วยความตกใจ เมื่อเธอสำรวจร่างกายของตนก็พบว่าเธออยู่ในชุดผ้าถุงกับเสื้อคอกระเช้าสีฟ้า! สำรวจรอบกายมีหนองน้ำ ไม่รอช้าเธอรีบวิ่งไปชะโงกดูเงาของตนในน้ำทันทีด้วยความตื่นเต้นดีใจสุดขีด“ทะ ทำไมกลับมาอยู่ในร่าง