All Chapters of "เหลี่ยมรัก กับดักฆาตกร" (The Mastermind's Gambit): Chapter 31 - Chapter 40

เสียงริงโทนโทรศัพท์มือถือที่ดังขึ้นขัดจังหวะการทำงาน ทำให้อาตี้ต้องละสายตาจากกองเอกสารบนโต๊ะคดีสืบสวน พลางเอื้อมมือไปหยิบขึ้นมาดู เมื่อหน้าจอแสดงชื่อ 'เซลีน' คิ้วหนาของหมวดหนุ่มก็เลิกขึ้นด้วยความแปลกใจ ก่อนที่มุมปากจะหยักลึกเป็นรอยยิ้มกวน ๆ ตามนิสัย เขากดรับสายแล้วกรอกเสียงลงไปทันที"ว่าไงครับคุณผู้หญิง ลมอะไรหอบโทรศัพท์โทรมาหาผมได้เนี่ย?""หมวดอาตี้คะ"เสียงหวานของเซลีนดังรอดมาตามสาย แฝงไปด้วยความเร่งรีบอย่างเห็นได้ชัด"เซลีนจะโทรมาแจ้งเรื่องรถที่ฝากไว้ที่โรงพักเมื่อวานน่ะค่ะ พอดีคุยกับทางประกันเรียบร้อยแล้ว เดี๋ยวอีกสักพักตัวแทนประกันจะเข้าไปขับรถกลับไปเข้าอู่นะคะอาตี้ฟังแล้วก็เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ พลางหมุนปากกาในมือเล่น น้ำเสียงที่ตอบกลับไปเต็มไปด้วยความยั่วเย้า"อ้าว... แล้วเจ้าตัวไม่มารับเองหรอกเหรอครับ? หรือว่า..."หมวดหนุ่มแกล้งลากเสียงยาว"กลัวว่าจะต้องอยู่ทานข้าวเย็นที่โรงพักด้วยกันกับผมล่ะหืม?""เปล่าค่ะ พอดีมีธุระด่วนมากจริง ๆ ตอนนี้กำลังรีบไปจัดการธุระอยู่ค่ะ เลยรีบโทรมาแจ้งหมวดไว้ก่อนล่วงหน้า"หญิงสาวอธิบายเร็วปรื๋อเพื่อตัดบท ก่อนจะตบท้ายด้วยประโยคตามมารยาท "เอาไว้... โ

บรรยากาศหน้าชานชาลาพรมแดงที่เคยคึกคักพลันเงียบสงบลงไปชั่วขณะ เมื่อรถสปอร์ตซูเปอร์คาร์ลักชัวรีสีดำสนิทเลี้ยวเข้ามาจอดเทียบเป็นคันสุดท้าย ประตูรถแบบปีกนกเปิดขึ้นช้า ๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของแขกสองคนสุดท้ายที่ทุกคนรอคอย‘อคิน’ ก้าวลงมาจากฝั่งคนขับในชุดสูทสากลคัตติ้งเนี้ยบสีดำสนิท ไหล่กว้างและท่วงท่าการเดินที่สง่างามราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่นชั้นนำ ทันทีที่เขาเอื้อมมือไปรับ ‘เรมี่’ ที่ก้าวลงมาจากรถ ทุกสายตาในบริเวณนั้นก็ราวกับถูกมนตร์สะกดเอาไว้ทันทีเรมี่ในค่ำคืนนี้งดงามจนยากจะละสายตา เธออยู่ในชุดราตรีผ้าไหมไทยทอมือสีงาช้างผสมดิ้นเงินระยิบระยับ ตัวชุดขับเน้นรูปร่างทรวดทรงองค์เอวอย่างสมบูรณ์แบบ เครื่องประดับเพชรน้ำงามดีไซน์มินิมอลแต่หรูหราล้ำค่า ส่องประกายวิบวับล้อแสงไฟทุกครั้งที่ขยับกายดวงตาคู่สวยเปล่งประกายความมั่นใจขณะที่เธอสอดแขนเข้ากับวงแขนของอคิน"คุณพระช่วย... กิ่งทองใบหยกชัด ๆ"เมย์ที่ยืนถือถาดแชมเปญอยู่ริมโถงทางเข้า ถึงกับอุทานออกมาเสียงแผ่ว สายตาเบิกกว้างด้วยความทึ่ง"ยอมแล้ว... คู่นี้คือที่สุดของงานจริง ๆ" โซเพียที่ยืนจุ๊ปาก ตาค้างมองภาพความงดงามตรงหน้าอย่างไร้ข้อกังขาได้ที

เสียงเครื่องปรับอากาศภายในห้องพักของโรงแรมหรูใจกลางกรุงพนมเปญดังหึ่งอย่างต่อเนื่อง ทว่ามันไม่ได้ช่วยให้จิตใจของจีจี้เย็นลงได้เลย หญิงสาวในชุดคลุมอาบน้ำผ้าไหมเดินก้าวฉับ ๆ วนไปวนมาอยู่บนพรมผืนหนา สายตาจับจ้องไปที่หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมืออย่างบ้าคลั่ง เธอเพิ่งเดินทางมาถึงเมืองหลวงแห่งนี้หลังจากนั่งเครื่องบินมาเหนื่อย ๆ ร่างกายควรจะได้พักผ่อน แต่ความเงียบและความระแวงในเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อคืนยกลับยิ่งบีบให้เธอสติหลุด เล็บยาวที่เคลือบสีเจลหรูหรากรีดลงบนเคสโทรศัพท์ซ้ำ ๆ จนเกิดเสียงน่ารำคาญ ยิ่งคิดถึงมูลค่าของปะปนในรถขนส่งคันนั้น หัวใจของเธอก็ยิ่งเต้นรัวด้วยความกลัวผสมความโกรธทันทีที่สัญญาณการกดรับสายดังขึ้น จีจี้ก็ไม่รอช้าที่จะระเบิดอารมณ์ใส่ปลายสายทันที"คุณ! คุณหายหัวไปไหนมาฮะ! รู้ไหมว่าจีจี้จะบ้าตายอยู่แล้วในพนมเปญเนี่ย!" จีจี้กระซิบเสียงเข้มลอดไรฟัน น้ำเสียงของเธอสั่นเครือไปด้วยความความร้อนรนและหงุดหงิดเต็มประดา "งานวันพรุ่งนี้มันสำคัญขนาดไหนคุณก็รู้ แล้วทำไมป่านนี้จีจี้ยังสืบหาพิกัดรถขนส่งไม่ได้เลย ทำบ้าอะไรอยู่กันแน่!"ในเวลาเดียวกัน ท่ามกลางบรรยากาศหรูหราของงานเลี้ยงกลางกร

ค่ำคืนอันแสนยาวนานของงานเลี้ยงสโมสรกลางกรุงพนมเปญรูดม่านปิดฉากลงเมื่อเวลาล่วงเลยเข้าสู่ช่วงดึกสงัด แสงไฟระยิบระยับเริ่มทยอยดับลง พร้อมกับการแยกย้ายของเหล่าผู้มีอิทธิพล ต่างคนต่างควงคู่เคียงข้างกลับไปยังรังนอนของตน ท่านนายพลอิทธิพลผู้ทรงอำนาจเดินประคองเลอาหญิงสาวผู้งดงามหายลับเข้าไปในรถลีมูซีนคันหรู เช่นเดียวกับบรรยากาศภายในห้องสวีทชั้นบนสุดของโรงแรมหรูที่อบอวลไปด้วยมวลความเงียบอันชวนพิศวงอคินเดินมาส่งเรมี่ถึงภายในห้องพักส่วนตัว ชายหนุ่มในชุดสูทที่คลายเนกไทออกเล็กน้อยยืนทอดสะพานสายตาคมกริบมองหญิงสาว ท่าทางของเขาอ้อยอิ่งและแสดงออกอย่างชัดเจนว่ายังไม่อยากกลับไปยังห้องพักของตัวเองในค่ำคืนนี้เรมี่ลอบยิ้มกริ่มในใจ เธอรู้ดีว่าชายหนุ่มตรงหน้ากำลังติดกับดักเสน่หา หญิงสาวสะบัดเรือนผมลอนสลวยพลางเอี้ยวตัวไปถอดต่างหูเพชรราคาแพงออกอย่างเชื่องช้า แสร้งทำเป็นเปิดโอกาสและใช้นาทีทองนี้เริ่มหว่านเสน่ห์ใส่ชายหนุ่มทันที เธอค่อย ๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตาคู่สวยฉายแววหวานหยาดเยิ้ม ทว่าแฝงไปด้วยความเยือกเย็นอันเป็นอาวุธร้าย"อคินคะ..."เรมี่เอ่ยเรียกเสียงแผ่วเบา น้ำเสียงกังวานใสทว่านุ่มนวลราวกับเสียง

แม้ว่าในอดีตเรมี่จะเคยฝึกฝนวิชาป้องกันตัวมาจนเชี่ยวชาญ และสามารถหักข้อมือหรือสลัดหลุดจากพันธนาการของชายหนุ่มได้ไม่ยากหากเธอคิดจะทำ ทว่าในค่ำคืนนี้ ร่างกายของเธอกลับไม่ยอมฟังคำสั่งจากสมอง สองมือเรียวขัดขืนและทุบตีแผงอกแกร่งอยู่เพียงแค่เป็นพิธีตามสัญชาตญาณของการป้องกันตัวในตอนแรกเท่านั้น ก่อนที่มันจะค่อย ๆ อ่อนแรงลงจนกลายเป็นการเกาะเกี่ยวลาดไหล่หนาไว้แน่นหัวใจที่ไม่รักดีมันทรยศเธออย่างราบคาบ ความเคลิบเคลิ้มในรสจูบและอ้อมกอดที่โหยหามานานแสนนานทำให้อาวุธร้ายในตัวถูกถอดสลักออกจนหมดสิ้น ความรักที่แอบซ่อนอยู่ลึกในก้นบึ้งของหัวใจผลักดันให้เธอโอนอ่อนผ่อนตามสัมผัสอันหนักหน่วงของเขาอย่างง่ายดายริมฝีปากบางยอมเผยออกเปิดทางให้ลิ้นร้อนของรังสิมันต์เข้ามาตักตวงความหวานอย่างดูดดื่ม เสียงครางแผ่วเครือในลำคอของเรมี่ทำให้นายหัวหนุ่มรับรู้ได้ถึงการยอมจำนนอันแสนหวาน จากแรงอารมณ์หึงหวงที่รุนแรง รังสิมันต์ค่อย ๆ ผ่อนจังหวะลงเป็นความอ่อนโยน ทว่าหนักแน่นและเต็มไปด้วยความเว้าวอน เรียวปากหนาบดจูบเน้นย้ำ ละเลียดชิมความนุ่มละมุนซ้ำ ๆ ราวกับจะปลอบประโลมความตื่นกลัวของคนในอ้อมกอด ฝ่ามือหนาที่เคยรัดตรึงเอวบางเปลี่