LOGINนักสืบอิสระสาวสวยที่มาพร้อมเสน่ห์เหลือร้าย เธอมักใช้รูปลักษณ์ที่ดูเหมือน "สาวสังคม" บังหน้า แต่เบื้องหลังคือมันสมองระดับอัจฉริยะที่อ่านใจคนออกทุกฝีก้าว ต้องมาร่วมร่วมทีมเป็นคู่บัดดี้กับนักธุรกิจหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล สุขุม นิ่งลึก และมีเบื้องหลังเป็นที่ปรึกษาด้านอาชญวิทยาให้รัฐบาล เขามีสายตาคมกริบที่เหมือนจะมองทะลุเข้าไปถึงวิญญาณของทุกคน ทั้งเขาและเธอจะร่วมกันเปิดโปงความลับที่มีมายาวนานได้หรือไม่ ติดตามอ่านความสนุกเร้าใจได้เลยค่ะ ด้วยรักจากใจผู้เขียน AaaYaa_Tawan(อาญ่าตะวัน)
View Moreแม้ว่าในอดีตเรมี่จะเคยฝึกฝนวิชาป้องกันตัวมาจนเชี่ยวชาญ และสามารถหักข้อมือหรือสลัดหลุดจากพันธนาการของชายหนุ่มได้ไม่ยากหากเธอคิดจะทำ ทว่าในค่ำคืนนี้ ร่างกายของเธอกลับไม่ยอมฟังคำสั่งจากสมอง สองมือเรียวขัดขืนและทุบตีแผงอกแกร่งอยู่เพียงแค่เป็นพิธีตามสัญชาตญาณของการป้องกันตัวในตอนแรกเท่านั้น ก่อนที่มันจะค่อย ๆ อ่อนแรงลงจนกลายเป็นการเกาะเกี่ยวลาดไหล่หนาไว้แน่นหัวใจที่ไม่รักดีมันทรยศเธออย่างราบคาบ ความเคลิบเคลิ้มในรสจูบและอ้อมกอดที่โหยหามานานแสนนานทำให้อาวุธร้ายในตัวถูกถอดสลักออกจนหมดสิ้น ความรักที่แอบซ่อนอยู่ลึกในก้นบึ้งของหัวใจผลักดันให้เธอโอนอ่อนผ่อนตามสัมผัสอันหนักหน่วงของเขาอย่างง่ายดายริมฝีปากบางยอมเผยออกเปิดทางให้ลิ้นร้อนของรังสิมันต์เข้ามาตักตวงความหวานอย่างดูดดื่ม เสียงครางแผ่วเครือในลำคอของเรมี่ทำให้นายหัวหนุ่มรับรู้ได้ถึงการยอมจำนนอันแสนหวาน จากแรงอารมณ์หึงหวงที่รุนแรง รังสิมันต์ค่อย ๆ ผ่อนจังหวะลงเป็นความอ่อนโยน ทว่าหนักแน่นและเต็มไปด้วยความเว้าวอน เรียวปากหนาบดจูบเน้นย้ำ ละเลียดชิมความนุ่มละมุนซ้ำ ๆ ราวกับจะปลอบประโลมความตื่นกลัวของคนในอ้อมกอด ฝ่ามือหนาที่เคยรัดตรึงเอวบางเปลี่
เสียงกลอนประตูห้องพักแกรนด์สวีทลั่นเป๊ะทันทีที่แผ่นหลังของอคินพ้นออกไป เรมี่รีบกดล็อกประตูทุกชั้นอย่างรวดเร็วราวกับกลัวว่าชายหนุ่มจะเปลี่ยนใจหันหลังกลับมา หญิงสาวเอนแผ่นหลังบางพิงกับบานประตูไม้เนื้อหนา ปล่อยก้อนลมหายใจหนัก ๆ ออกจากปากอย่างโล่งอก ดวงตาคู่สวยหลับลงเพื่อปรับอัตราการเต้นของหัวใจที่ยังคงตื่นตระหนกจากเหตุการณ์หน้าห้องเมื่อครู่เกือบไปแล้ว..."เธอพึมพำเสียงแผ่ว สองมือยกขึ้นกุมอกอคินเกือบจะก้าวข้ามเส้นเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเธอ และหากเสียงโทรศัพท์สายด่วนนั่นไม่ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน เธอเองก็ไม่รู้ว่าจะต้านทานเสน่ห์อันร้ายกาจของเขาได้นานแค่ไหนหญิงสาวสะบัดศีรษะไล่ความสับสน ก่อนจะก้าวข้ามนึกถึงความอึดอัดของชุดราตรียาวเกาะอกที่สวมใส่มาทั้งคืน มือเรียวเอื้อมไปรูดซิปด้านหลังลงอย่างยากลำบาก แล้วสะบัดชุดหรูหราให้หลุดร่วงลงไปกองกับพื้น เหลือเพียงชุดสลิปซับในผ้าซาตินสายเดี่ยวสีครีมตัวบางที่สั้นเลยเข่าขึ้นมา ร่างกายโปร่งเบาผ่อนคลายขึ้นทันตาเมื่อผิวเนื้อได้สัมผัสกับความเย็นของเครื่องปรับอากาศ... หากแต่ความโล่งใจนั้นคงอยู่ได้เพียงเสี้ยววินาที"แหม... ดูท่าทางจะเสียดายแย่เลยนะ"เสียง
ค่ำคืนอันแสนยาวนานของงานเลี้ยงสโมสรกลางกรุงพนมเปญรูดม่านปิดฉากลงเมื่อเวลาล่วงเลยเข้าสู่ช่วงดึกสงัด แสงไฟระยิบระยับเริ่มทยอยดับลง พร้อมกับการแยกย้ายของเหล่าผู้มีอิทธิพล ต่างคนต่างควงคู่เคียงข้างกลับไปยังรังนอนของตน ท่านนายพลอิทธิพลผู้ทรงอำนาจเดินประคองเลอาหญิงสาวผู้งดงามหายลับเข้าไปในรถลีมูซีนคันหรู เช่นเดียวกับบรรยากาศภายในห้องสวีทชั้นบนสุดของโรงแรมหรูที่อบอวลไปด้วยมวลความเงียบอันชวนพิศวงอคินเดินมาส่งเรมี่ถึงภายในห้องพักส่วนตัว ชายหนุ่มในชุดสูทที่คลายเนกไทออกเล็กน้อยยืนทอดสะพานสายตาคมกริบมองหญิงสาว ท่าทางของเขาอ้อยอิ่งและแสดงออกอย่างชัดเจนว่ายังไม่อยากกลับไปยังห้องพักของตัวเองในค่ำคืนนี้เรมี่ลอบยิ้มกริ่มในใจ เธอรู้ดีว่าชายหนุ่มตรงหน้ากำลังติดกับดักเสน่หา หญิงสาวสะบัดเรือนผมลอนสลวยพลางเอี้ยวตัวไปถอดต่างหูเพชรราคาแพงออกอย่างเชื่องช้า แสร้งทำเป็นเปิดโอกาสและใช้นาทีทองนี้เริ่มหว่านเสน่ห์ใส่ชายหนุ่มทันที เธอค่อย ๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตาคู่สวยฉายแววหวานหยาดเยิ้ม ทว่าแฝงไปด้วยความเยือกเย็นอันเป็นอาวุธร้าย"อคินคะ..."เรมี่เอ่ยเรียกเสียงแผ่วเบา น้ำเสียงกังวานใสทว่านุ่มนวลราวกับเสียง
เสียงเคาะประตูจากด้านนอกห้องทำให้หญิงสาวเดินไปส่องที่ตาแมวเมื่อมองเห็นคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตูเป็นใครเธอรีบเปิดประตูห้องพักทันที ร่างสูงของคมเอกก็แทรกตัวเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็วและระมัดระวัง เขาลงกลอนประตูอย่างแน่นหนา ก่อนจะตรงเข้ามากอดหมับเข้าที่เอวบางจากทางด้านหลังพลางซุกไซ้ใบหน้าลงกับลาดไหล่เนียนด้วยความโหยหา"คิดถึงใจจะขาดแล้วครับที่รัก" คมเอกกระซิบเสียงนุ่มทุ้ม แววตาของเขาฉายความหลงใหลในตัวจีจี้อย่างปิดไม่มิด ชายหนุ่มกดจูบลงบนแก้มเนียนซ้ำ ๆ ราวกับคนขาดน้ำที่เพิ่งได้เจอโอเอซิส“เราเพิ่งอยู่ด้วยกันเองนะเมื่อคืนก่อน”“ห่างแค่วันเดียวก็เหมือนเป็นชาติแล้วที่รัก”เขใช้มือลูบลงที่อกอวบเด้ง ๆ บนเสื้อนอนผ้าลื่น ๆ ไปมาอย่างถนอมมัน"จีจี้เพิ่งมาถึงพนมเปญเหนื่อย ๆ”“ผมกเป็นห่วงที่รักจะแย่ รู้ไหมผมแทบไม่มีสมาธิทำอะไรเลย”"ปล่อยก่อน คมเอก! จีจี้ไม่มีอารมณ์มาเล่นด้วยหรอกนะ!" จีจี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดระคนร้อนรน เธอดันแผงอกของชายหนุ่มออกห่าง แต่อีกฝ่ายกลับยังคงเกาะกุมมือเธอไว้พลางส่งสายตาหวานเชื่อมมาให้ "ตอนนี้จีจี้เครียดจะตายอยู่แล้ว!""โถ... ที่รัก เครียดเรื่องอะไร”คมเอกประคองใบหน้าสวยใ
reviewsMore