All Chapters of "เหลี่ยมรัก กับดักฆาตกร" (The Mastermind's Gambit): Chapter 11 - Chapter 20

ในห้องทำงานขนาดใหญ่ของ นายพลอิทธิพล บรรยากาศหนักอึ้งจนสัมผัสได้แม้จะอยู่ภายนอก แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องกระทบใบหน้าเคร่งขรึมของเหล่านายทหารคนสนิทสองสามคนที่นั่งล้อมวงกันอยู่ ทุกคนต่างมีสีหน้าเคร่งเครียด แววตาเต็มไปด้วยความกังวลขณะจดจ้องไปยังเอกสารลับบนโต๊ะบทสนทนาที่เบาหวิวแต่ดุดันทำให้อากาศในห้องคล้ายจะเดือดพล่านทหารหญิงที่ทำหน้าที่หน้าห้องยืนตัวตรง ยิ่งเห็นท่าทางของนายพลที่ยกมือขึ้นนวดขมับสลับกับทุบโต๊ะเบา ๆ เธอก็ยิ่งเม้มริมฝีปากแน่น ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวไปเคาะประตูเพื่อแจ้งเรื่องสำคัญแม้ว่าในเวลานี้ จะมี แขกสาวสวย ผู้มีบุคลิกโดดเด่นและสง่างามมายืนรอขอพบอยู่เบื้องหน้า ทหารหญิงก็ได้แต่ส่งสายตาขออภัย เพราะสถานการณ์ "วงใน" ที่เห็นผ่านกระจกเข้าไปนั้น บ่งบอกชัดเจนว่าหากเข้าไปขัดจังหวะตอนนี้ อาจเป็นความผิดมหันต์ที่ไม่มีใครอยากรับผิดชอบ“ขอประทานโทษนะคะคุณผู้หญิง...” ทหารหญิงกระซิบเสียงเบา “ท่านกำลังติดภารกิจด่วนที่ตึงเครียดมากจริง ๆ รบกวนรอสักครู่นะคะ”สาวสวยผู้นั้นทำเพียงยิ้มบาง ๆ ที่ดูเย็นเยียบ แววตาของเธอจ้องมองเข้าไปในห้องทำงานนั้นด้วยความนิ่งสงบ ราวกับรู้ดีว่าสิ่งที่คนข้างในกำลังเค

ท่ามกลางแสงไฟสลัวของลานจอดรถลับใต้ดินซึ่งเงียบสงัด ริซ่า ในชุดเดรสสีดำรัดรูปที่ขับเน้นหุ่นนาฬิกาทรายของเธอให้โดดเด่น ก้าวเดินอย่างมั่นคงไปยังรถเอสยูวีสีดำที่จอดรออยู่ในมุมอับ สายตาของเธอคอยกวาดมองรอบกายอย่างระแวดระวัง จนกระทั่งเห็นร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มในชุดลำลองแต่ดูภูมิฐานยืนพิงรถอยู่ชายหนุ่มคนนั้นคือ ร้อยตำรวจเอก อัครินทร์หรือหมวดอาร์ตี้ พี่ชายแท้ ๆ ของเรมี่ นายตำรวจหนุ่มรูปหล่อที่มีแววตาเฉลียวฉลาดและใบหน้าคมสันที่ถอดแบบมาจากพิมพ์เดียวกันกับน้องสาว“มาสายไปห้านาทีนะริซ่า” อัครินทร์เอ่ยขึ้น เสียงของเขาทุ้มต่ำและมีความเป็นกันเองแต่ยังแฝงไปด้วยความระแวดระวังตามสัญชาตญาณตำรวจ“โทษทีค่ะ พอดี ‘เหยื่อ’ ของเราติดลมไปหน่อย กว่าจะคายข้อมูลออกมาได้หมดก็เล่นเอาฉันเหนื่อยแทบแย่”ริซ่าหยิบแฟลชไดรฟ์ขนาดจิ๋วออกมาจากกระเป๋าถือใบหรู พลางยื่นให้ชายหนุ่มด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์อัครินทร์รับมันมาแล้วเสียบเข้ากับเครื่องแท็บเล็ตพกพาทันที เสียงบทสนทนาที่เร่าร้อนสลับกับเสียงครางกระเส่าของคมเอกดังลอดออกมาเบา ๆ โดยเฉพาะช่วงที่คมเอกหลุดปากพูดเรื่องพิกัด ‘สันเขาเสือ’ และการซ่อนอาวุธใน ‘กล่องเครื่องดนตรี’“ชัดเจนม

รังสิมันต์หยุดฝีเท้าลงในระยะที่ปลายจมูกแทบจะชนกัน เขาโน้มตัวลงไปหาเรมี่อย่างช้า ๆ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเขาโอบล้อมเธอไว้จนดิ้นไม่หลุด มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นเท้ากำแพงกักขังเธอไว้ในวงแขน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูนุ่มนวลราวกับเสียงกระซิบของคนรัก แต่แฝงไปด้วยความเยือกเย็นจนน่าขนลุก“ชู่ว... อย่าส่งเสียงดังไปเลยเรมี่ ยิ่งคุณตวาด ผมยิ่งรู้สึกว่าคุณกำลังเรียกร้องให้ผมขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิม”เขายกมืออีกข้างขึ้นช้า ๆ ใช้นิ้วหัวแม่มือลากไล้ไปตามแนวกลีบปากล่างของเธออย่างเบามือ สายตาคมปลาบจดจ้องอยู่ที่ริมฝีปากนั้นราวกับจะแผดเผา“เรื่องสัญญาที่คุณบอกว่าจบลงแล้ว... ผมอยากให้คุณทำความเข้าใจใหม่นะครับ สัญญาที่เป็นกระดาษน่ะมันถูกฉีกทิ้งไปก็จริง แต่มันไม่ได้แปลว่าเราจบกัน”เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงหัวใจที่ทำให้คนฟังรู้สึกสั่นประสาท“ตอนนี้เราเป็น ‘พันธมิตรที่ไร้สัญญา’ ต่อกัน... ซึ่งนั่นหมายความว่า ผมจะทำอะไรกับคุณก็ได้ โดยไม่ต้องมีข้อผูกมัดทางกฎหมายมาบังคับ”เขาลดใบหน้าลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนรินรดอยู่ที่ข้างใบหูของเธอ“จำไม่ได้เหรอ? ที่ศูนย์ปฏิบัติการวันนั้น... ตอนที่ผมบดขยี้ริมฝีปากคุณจนคุณ

ณ ห้องทำงานลับหลังร้านอาหารหรูใจกลางเมือง อคินนั่งจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่แสดงแผนที่เส้นทางข้ามพรมแดน ขณะที่จีจี้กำลังตรวจสอบรายการสิ่งของในแท็บเล็ตอย่างเคร่งเครียด ส่วนคมเอกยืนกอดอกพิงผนังห้อง สายตาคมกริบจับจ้องไปที่ประตูทางเข้า“ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วใช่ไหม จีจี้?” อคินเอ่ยถามโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ“ร้อยเปอร์เซ็นต์ค่ะคุณอคิน” จีจี้เงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้มมั่นใจ“ของทุกอย่างแพ็กเและซ่อนไว้ในตู้คอนเทนเนอร์ขนย้ายงานศิลปะของคุณหมดแล้ว รถขนส่งพร้อมออกตัวทันที”คมเอกขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะเสริมขึ้น“สายของผมรายงานว่าพวกเจ้าหน้าที่เริ่มจับตาดูเส้นทางหลักที่จะไปประเทศเพื่อนบ้านในช่วงวันเดินทางจริงแล้ว พวกนั้นคงกะจะรวบเราทีเดียวตอนที่ขบวน VIP เคลื่อนที่”“นั่นแหละคือสิ่งที่เราต้องการ” อคินแสยะยิ้ม “เราจะเปลี่ยนแผนนิดหน่อย... เราจะเลื่อนการเดินทางของ ‘ของ’ ทั้งหมดให้เร็วขึ้นหนึ่งวัน เคลื่อนที่ออกพรุ่งนี้เช้ามืดเลย”“พรุ่งนี้เลยเหรอคะ?” จีจี้ทวนคำ “เร็วกว่ากำหนดการจริงหนึ่งวัน... เพื่อหลอกให้พวกนั้นคิดว่าเรายังเตรียมตัวไม่เสร็จ?”“ถูกต้อง” อคินพยักหน้า “ในขณะที่เจ้าหน้าที่มัวแต่เฝ้ารอจับตาดูขบวนว

“ตายจริง! อยู่กับอาวุธเหรอคะ?”จีจี้ขยับเข้ามาใกล้พลางแสร้งทำท่าตกใจ“...แต่หน้าตาท่าทางดูจะสวนทางกับอาวุธสงครามเหลือเกินนะคะท่าน มองดูแล้ว... จีจี้ว่าเลอาน่าจะถนัดอยู่บนเตียงมากกว่าอยู่ในสนามรบหรือห้องประชุมค้าอาวุธเสียอีกนะคะเนี่ย”คำพูดที่ดูถูกซึ่งหน้าทำให้พนักงานในร้านถึงกับก้มหน้าหลบสายตา บรรยากาศรอบข้างเย็นเฉียบขึ้นมาทันทีเซลีนในคราบเลอาไม่ได้หลบสายตา เธอค่อย ๆ คลี่ยิ้มที่ดูเยือกเย็นออกมา แววตาที่เคยอ่อนหวานเปลี่ยนเป็นคมปลาบราวกับใบมีดขณะโต้กลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่เชือดเฉือน“คุณจีจี้คงจะเชี่ยวชาญเรื่อง 'สมรภูมิบนเตียง' มากกว่าฉันจริง ๆ นั่นแหละค่ะถึงได้ดูออกเร็วขนาดนี้” เซลีนเว้นจังหวะพลางมองจีจี้ด้วยสายตาหัวจรดเท้า“แต่ขอโทษนะคะ... พอดีเตียงของฉันมีไว้สำหรับพักผ่อนจริง ๆ ไม่ใช่เตียงประเภทที่มีรูปวาด 'อีโรติก' บนฝาผนังเอาไว้คอยสร้างแรงบันดาลใจเหมือนเตียงของคุณ”คำโต้กลับนั้นทำให้จีจี้หน้าชาดิกไปชั่วขณะ เพราะมันเป็นความลับส่วนตัวในห้องนอนของเธอที่มีเพียงคนวงในไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้ เลอาลอบส่งยิ้มผู้ชนะทิ้งท้าย“รสนิยมการตกแต่งห้อง... บางทีมันก็บอกรสนิยมชีวิตได้ดีนะคะ ว่าใ