All Chapters of "เหลี่ยมรัก กับดักฆาตกร" (The Mastermind's Gambit): Chapter 51 - Chapter 60

นายพลอิทธิพลครางอือในลำคอ ความตึงเครียดที่มีมาตลอดทั้งวันมลายหายไปสิ้นเมื่อเจอมารยาร้อยเล่มเกวียนและการปรนนิบัติอันนุ่มนวล เขาเอื้อมมือไปรับแก้วไวน์แก้วใหม่ที่ริซ่าส่งให้พลางกระดกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ปากก็เริ่มบ่นพร่ำด้วยความอัดอั้น“ก็อคินกับอีจีจี้น่ะสิ!” นายพลอิทธิพลสบถอย่างหัวเสีย แววตาฉายความโกรธจัด“ทะเลาะกันบ้านแตก แตกคอระแวงกันเองจนแยกย้ายหนีหายไปคนละทิศละทาง ทิ้งขี้ไว้ให้ผมคอยเช็ด ตอนนี้อคินมันเหมือนน้ำมันราดเข้ากองไฟ คลั่งจนพร้อมจะฆ่าทุกคนที่ขวางทางได้!”ริซ่าลูบไล้แผงอกของเขาแผ่วเบาคล้ายปลอบประโลม“รุนแรงขนาดนั้นเหรอคะท่าน ก็แค่เลขาคนนึง”ริซ่ากระตุกยิ้มด้วยความสะใจ หลักฐานชิ้นโตกำลังหลุดออกมาจากปากของเสือโหยตัวนี้ทีละคำ โดยที่มันไม่รู้เลยว่าความหายนะกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ตัวทุกทีแล้ว!ริซ่าแสร้งทำตาโตไร้เดียงสา มือเรียวยังคงวนเวียนอยู่บนแผงอกที่เปลือยเปล่าของนายพลเฒ่า ค่อย ๆ สะกิดกระดุมเม็ดล่างสุดจนเสื้อเชิ้ตราคาแพงแยกออกกว้าง เธอเอียงคอถามด้วยน้ำเสียงสงสัยจับใจ“โธ่... ท่านคะ แค่ทะเลาะกันธรรมดาตามประสาคนทำธุรกิจร่วมกัน ทำไมอคินถึงต้องโกรธแค้นคลั่งไคล้ขนาดพร้อมที่จะฆ่าคนได้เลยล

ภายในศูนย์บัญชาการลับของรังสิมันต์ บรรยากาศอบอวลไปด้วยความตึงเครียดระคนผ่อนคลายหลังจากผ่านมรสุมลูกใหญ่มาหมาด ๆ แสงไฟสลัวจากหน้าจอคอมพิวเตอร์นับสิบเครื่องสาดส่องกระทบใบหน้าของชายหนุ่มที่กำลังขะมักเขม้นกับหน้าที่ของตนเองธีร์ นั่งหลังตรงอยู่หน้ามอนิเตอร์หลัก นิ้วเรียวยาวรัวกดแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกริบไล่ตรวจเช็กแถบสถานะการดาวน์โหลดข้อมูลหลักฐานชิ้นสำคัญที่กำลังดึงมาจากเซิร์ฟเวอร์เครือข่าย ทุกไฟล์ข้อมูล ทั้งภาพ เสียง และเอกสารลับ กำลังถูกบันทึกรวบรวมเข้าสู่ระบบคลาวด์นิรภัยอย่างเป็นระเบียบ เพื่อเตรียมใช้เป็นหมัดเด็ดในการทลายรังของฆาตกรในขณะที่ จีน ทิ้งตัวนั่งเอนหลังพิงเก้าอี้ทำงานด้วยท่าทางสบายอารมณ์ สองมือประสานกันไว้ที่ท้ายทอย หลังจากที่เขาใช้ความเชี่ยวชาญด้านไอทีระดับอัจฉริยะ วางระบบเจาะรหัสและดักฟังไว้ได้ทุกจุดยุทธศาสตร์อย่างไม่มีรอยต่อในงานชิ้นใหญ่สุดท้ายของเกมนี้ได้สำเร็จลุล่วงไปด้วยดี งานยากในส่วนของเขาเสร็จสิ้นลงแล้ว ที่เหลือก็แค่ปล่อยให้ระบบทำหน้าที่ของมันไปแต่ความเงียบในห้องทำงานก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงวางแก้วเซรามิกเบา ๆ เซลีน นั่งอยู่บนโซฟามุมห้อง มือเรียวยังคงโอบรอบแก้ว

ในขณะที่เจ้าของคฤหาสน์กำลังชื่นชมกับบรยากาศพร้อมแขกที่เขาชื่นชมหลงใหลได้ปลื้มด้านล่างของตัวคฤหาสนีศิลาจันทร์มแขกพิเศษกำลังปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางความมืดมิดที่แผ่เข้าปกคลุมป่าชายน้ำ ลมราตรีพัดกิ่งไม้ใหญ่ให้ไหวเอนเกิดเป็นเงาตะคุ่มคล้ายมือปีศาจที่พยายามจะเอื้อมคว้าตัวคฤหาสน์ศิลาจันทร์เสียงคลื่นน้ำกระทบตลิ่งดังเป็นจังหวะเอื่อยเฉื่อยสลับกับเสียงแมลงกลางคืนที่จู่ ๆ ก็เงียบกริบลงไปอย่างเป็นปริศนาวินาทีนั้นเอง เงาร่างหนึ่งขยับไหวอยู่ใต้พุ่มไม้หนาร่างนั้นสวมชุดอำพรางกายสีดำสนิทแนบเนื้อ เคลื่อนที่ลัดเลาะผ่านสวนหินและแนวต้นไม้ใหญ่ด้วยความเงียบเชียบและรวดเร็วราวกับเป็นเสือร้ายที่กำลังแกะรอยเหยื่อทุกย่างก้าวหน่วงน้ำหนักลงบนพื้นหญ้าได้อย่างสมบูรณ์แบบ ไร้เสียงฝีเท้า ไม่มีการสะดุดแม้กระทั่งกิ่งไม้แห้ง แววตาคมปลาบภายใต้หมวกไหมพรมสีเข้มคอยกวาดมองรอบตัวอย่างระแวดระวังร่างปริศนาสาวเท้าตรงดิ่งไปยังประตูหลังของคฤหาสน์อย่างชำนาญราวกับเคยเดินผ่านมันมาแล้วนับร้อยครั้ง มือเรียวที่สวมถุงมือหนังสีดำยื่นออกไปจับลูกบิดประตูเหล็กดัดโบราณ แสงจันทร์สลัวที่ส่องกระทบเผยให้เห็นเพียงเสี้ยวหน้าด้านข้างที่เรียบเฉย ไร้แววห

จีจี้ค่อย ๆ ถอยห่างออกจากตู้เอกสารเหล็กอันเย็นเยียบ เธอพยายามระงับอาการมือสั่นพร้อมกับกดม้วนหลักฐานในร่องอกให้เข้าที่ ก่อนจะพาร่างของตัวเองสาวเท้าออกจากห้องเก็บเอกสารข้างคฤหาสน์อย่างรวดเร็วแต่แผ่วเบาที่สุด เธอลอบกลับเข้ามาทางประตูหลังครัวที่เชื่อมต่อสู่ตัวตึกหลักอันเงียบสงัดความมืดและเสียงเครื่องปรับอากาศที่ครางหึ่ง ๆ ในตัวคฤหาสน์ช่วยกลบเสียงฝีเท้าของเธอ จีจี้ก้าวเดินขึ้นบันไดวนไปทีละขั้นอย่างเงียบกริบ สายตาคอยกวาดมองรอบตัวด้วยความระแวดระวัง ทว่าเธอมุ่งมั่นอยู่กับการเอาหลักฐานชิ้นนี้ไปซ่อนจนไม่ได้สังเกตเลยว่าที่บริเวณมุมมืดตรงชานพักบันไดด้านล่าง... มีเงาร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งกำลังเคลื่อนกายตามหลังเธอมาอย่างช้า ๆเงาดำนั้นก้าวตามระยะห่างอย่างสม่ำเสมอ ฝีเท้าของเขาไร้เสียงราวกับเสือร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อขึ้นสู่ที่สูงแสงไฟจากด้านบนพาดผ่านทำให้เห็นเพียงท่อนแขนแกร่งและโครงหน้ารูปสลักที่ซ่อนอยู่ใต้เงามืดมนจาง ๆ เขาจับตาดูแผ่นหลังของจีจี้ด้วยความเยือกเย็น รอคอยเวลาที่เหมาะสมที่สุดในการดักจับ ‘หนูตัวน้อย’ ที่กล้าเข้ามาขโมยของชิ้นสำคัญชิ้นนี้ไปในขณะที่ฝีเท้ายังคงก้าวขึ้นบันไดอย่างระมัดระวัง เ

ในวินาทีวิกฤตที่ไร้ซึ่งอาวุธปืน เรมี่ไม่มีเวลาให้คิดทบทวนหรือถอดใจ เธอรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี งัดเอาแม่ไม้มวยไทยและศิลปะการป้องกันตัวทุกกระบวนท่าออกมาสู้ตาย!“ไอ้ฆาตกร!เธอสะบัดศอกกลับหลังกระแทกเข้าที่ซี่โครงของเขาอย่างจังตามด้วยการใช้ส้นเท้าเหยียบลงบนหลังเท้าอคินสุดแรง “ไอ้โรคจิต”แรงปะทะนั้นทำให้พันธนาการหลุดออกชั่วพริบตา ทว่าสิ่งที่ทำให้เรมี่ต้องเบิกตากว้างด้วยความคาดไม่ถึง คือการตอบโต้ของอคิน ชายหนุ่มมาดศิลปินผู้ดูสำอางภายนอก กลับสลับเท้าหลบและออกหมัดบล็อกทางมวยของเธอได้อย่างเชี่ยวชาญ“เห็นไหมว่าเราสองคนเหมาะกันที่สุด ที่รัก” ทักษะการต่อสู้ของเขาแข็งแกร่งดุดันและรวดเร็ว ผิดกับภาพลักษณ์หนุ่มเจ้าสำอางที่เขาแสดงให้โลกเห็นอย่างสิ้นเชิงเรมี่ไม่มีเวลามานั่งหาคำตอบว่าเขาไปเรียนมวยมาจากไหน เป้าหมายเดียวของเธอตอนนี้คือการเอาตัวรอด“ฝันไปเถอะ”สายตาของเธอตวัดไปเห็นปืนพกกระบอกเล็กที่นอนนิ่งอยู่บนพื้นไม้ห่างออกไปไม่กี่เมตร“คนอย่างแกต้องตายในคุก” หญิงสาวตัดสินใจพุ่งตัว สไลด์ร่างไปกับพื้นเพื่อจะคว้าอาวุธขึ้นมาพลิกเกมทว่ามันกลับไร้ผล... เมื่ออคินรู้เท่าทันแผนการของเธออยู่ก่อนแล้วหมึบ!ร