All Chapters of "เหลี่ยมรัก กับดักฆาตกร" (The Mastermind's Gambit): Chapter 41 - Chapter 50

ท่ามกลางความเงียบสงัดยามวิกาล ตัวตึกรับรองสถาปัตยกรรมคลาสสิกสไตล์โคโลเนียลใจกลางกรุงพนมเปญตั้งตระหง่านอยู่ภายใต้แสงจันทร์สลัว ที่นี่ถูกเนรมิตให้กลายเป็นสถานที่ต้อนรับสุดหรูสำหรับเหล่าแขกผู้มีเกียรติและกลุ่มทุนระดับวีไอพีจากทั่วทุกมุมโลก ซึ่งเดินทางมาร่วมงานนิทรรศการศิลปะครั้งยิ่งใหญ่ของอคิน หากแต่ภายใต้ฉากหน้าอันวิจิตรตระการตาและรอยยิ้มจอมปลอมของผู้ดีลากมากดี ในเงามืดของตึกหลังนี้กลับมีกระแสน้ำเชี่ยวที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบเข็มนาฬิกาบอกเวลาเที่ยงคืนตรง ประตูห้องพักสี่ห้องเปิดออกพร้อมกันอย่างแผ่วเบา เงาร่างสี่ร่างแยกย้ายกันออกไปในความมืด ราวกับเสือร้ายที่ออกล่าเหยื่อคนละทิศละทางเซลีน ขยับข้อมืออย่างคล่องแคล่วในความมืด เธอแฝงตัวเข้ามาในห้องทำงานส่วนกลางของตึกรับรองได้อย่างไร้ร่องรอย แง้มบานประตูออกเล็กน้อยก่อนจะแทรกตัวเข้าไป แสงไฟจากหน้าจอแท็บเล็ตขนาดเล็กสะท้อนนัยน์ตาคู่สวยขณะที่เธอพยายามเจาะระบบแท่นเก็บเอกสารดิจิทัล นิ้วเรียวยาวพรมลงบนหน้าจออย่างรวดเร็วเพื่อตามล่า "บัญชีรายชื่อแขกวีไอพี" และกลุ่มทุนนอกกฎหมายที่ใช้ภาพวาดราคาแพงของอคินในการฟอกเงิน'ถ้าฉันได้รายชื่อเครือข่ายฟอก

บรรยากาศภายในรถยุโรปคันหรูเงียบสนิท มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างแผ่วเบา อคินนั่งนิ่ง สายตาเหม่อมองออกไปนอกกระจก รถกำลังเคลื่อนตัวมุ่งหน้าเข้าสู่งานอย่างช้า ๆ ในใจของอคินกลับร้อนรุ่มและเกรี้ยวกราดกับเหตุการณ์ก่อนหน้านี้เรมี่ลอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของชายหนุ่ม เธอขยับกายเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด ก่อนจะยื่นมือเรียวไปกุมมือของเขาไว้เบา ๆ พลางบีบกระชับเพื่อแสดงความใส่ใจ"คุณอคินคะ..." เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นอย่างเห็นใจ"เอาใจช่วยนะคะสำหรับเรื่องเช้านี้? ยังไงคงไม่เกี่ยวกับแผนคุณใช่ไหมคะ?"อคินหันกลับมามองเธอ เขาสะกดอารมณ์คุกรุ่นในใจให้สงบลงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะคลี่รอยยิ้มบางเบาตามสัญชาตญาณนักแสดง "ผมไม่มีแผนอะไรครับ เรมี่..” เขาจับมือของเธอขึ้นมาแตะจมูกนิดหนึ่งดวงตาคู้สวยของเขาจ้องมาที่หญิงสาวพร้อมรอยยิ้มเย็น“ผมเพียงแต่ไม่อยากให้งานที่จัดล่ม"เรมี่แสร้งทำเป็นเอียงศีรษะซบลงกับไหล่กว้างของเขาเบาๆ ใช้น้ำเสียงนุ่มนวลชวนคุย"เออนี่... เรมี่ถามอะไรหน่อยสิคะ เรื่องที่มีคนพบศพเมื่อกี้... คนตายเขาอยู่ในรายนามลูกค้าในงานนี้ด้วยหรือเปล่าคะ?"อคินนิ่งไปในทันที แววตาไหววูบไปเสี้ยววินาทีก่อนจะกลับม

เรมี่ผลักประตูกลับเข้าห้องพักด้วยความเหนื่อยล้า ทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู สายตาตวัดไปเห็นร่างสูงใหญ่ของ รังสิมันต์ ที่นั่งพิงพนักเก้าอี้อาร์มแชร์รอเธออยู่ก่อนแล้วในความสลัวทั้งสองคนต่างสบตากันอย่างตกใจ ก่อนจะอ้าปากโพล่งขึ้นมาพร้อมกันราวนัดหมาย“มีคนเซตเหตุการณ์นี้ทั้งหมด!”รังสิมันต์คลี่ยิ้มบางขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะผายมือให้หญิงสาวอย่างให้เกียรติ“เชิญคุณพูดก่อนเลย เรมี่”“เรื่องฆาตกรรมเมื่อเช้า... คนที่ตายคือประธานสมาคมศิลปะที่จะต้องมาเปิดงานนิทรรศการวันนี้ เขาไม่บอกแผนซับซ้อนเหล่านี้กับใคร..แต่เขาทำคนเดียงจริงเหรอ?”รังสิมันต์ลุกเดินเข้ามาหาหญิงสาวโอบเอวบางพร้อมก้มหน้าลงไปจุบแก้มหนึ่งครั้ง“ผมเป็นห่วงคุณ”เธอนึกถึงคำพูดอันเยือกเย็นของอคินในห้องรับรองแล้วยังรู้สึกเสียวสันหลัง“เมื่อครู่ก่อนนี้ฉันได้ยินมาเต็มสองหูเลยค่ะ อคินบอกกับจีจี้และคมเอกเองว่า ‘ทั้งหมดนี่คือสิ่งที่เขาอยากให้มันเกิด’ นั่นหมายความว่า เขาเป็นคนเซตทุกอย่างขึ้นมาตั้งแต่แรก!”“คุณกำลังจะบอก... ว่ารวมทั้งเรื่องฆาตกรรมด้วยงั้นเหรอ?” รังสิมันต์กระซิบถามเสียงทุ้มต่ำชายหนุ่มยังไม่ยอมปล่อยร่างบางให้หลุดลอยไปจากอ้อมแขน เขา

รสจูบและอ้อมกอดของอคินเริ่มทวีความร้อนแรงขึ้นตามแรงอารมณ์ ชายหนุ่มรุกคืบเข้าหาเรมี่มากขึ้นด้วยความคลั่งไคล้ฝังลึก สมองของเรมี่เร่งคิดหาทางหนีทีไล่อย่างหนัก ทว่าในห้องทำงานที่ปิดมิดชิดสองต่อสองเช่นนี้ เธอยังคิดอุบายดี ๆ เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ออก ร่างกายของเธอเริ่มเกร็งแน่นเมื่อสัมผัสได้ถึงอันตรายจากชายจอมบงการที่กำลังเคลิบเคลิ้มเต็มที่ปัง!ยังไม่ทันที่อคินจะได้ทำอะไรไปมากกว่านั้น ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง!จีจี้ ก้าวฉับ ๆ เข้ามาในห้อง ดวงตาคู่สวยตวัดมองภาพของคนทั้งคู่ แขนของอคินยังโอบกดร่างของเรมี่เอาไว้ หญิงสาวพยายามที่จะเบี่ยงตัวออกจากอ้อมกอดด้วยความโล่งใจ ขณะที่จีจี้ขบกรามแน่นจนเป็นสัน สองมือของเธอกำเข้าหากันระงับความแค้นใจที่ถูกอคินลดความสำคัญ ทว่าความโกรธเกลียดกลับพุ่งทะลุขีดสุด ภาพเบื้องหน้ากลับยิ่งราดน้ำมันเข้ากองเพลิงในอกของจีจี้ให้ลุกโชน“จีจี้... หัดมีมารยาทบ้าง ฉันกำลังคุยงานสำคัญ”จีจี้เค้นหัวเราะประชดประชัน สายตาจ้องมองปึกเงินแล้วตวัดมามองหน้าทั้งสองคน“คุยงานเหรอคะ? คุยงานสำคัญถึงขั้นต้องควักเงินก้อนโตมาประเคนให้ แล้วจบด้วยการนอนกอดจูบกันอย่างดูดดื่มเนี่ยนะ!”อ

จีจี้ยังคงสะอื้นไห้อยู่ในอ้อมกอดของคมเอก แววตาที่เคยหม่นแสงเพราะความเสียใจ บัดนี้กลับวาวโรจน์ขึ้นด้วยเพลิงแค้นอันคุกรุ่น หญิงสาวผละออกจากอกกว้างของบอดี้การ์ดหนุ่ม เธอสูดหายใจเข้าลึกก่อนจะปาดน้ำตาและเช็ดน้ำมูกที่เลอะเทอะออกจากใบหน้าอย่างลวก ๆ ด้วยท่าทางโกรธจัด“ฉันคงกลับไปที่นั่นอีกไม่ได้แล้ว”เธอยกมือเรียวขึ้นลูบแก้มข้างที่บวมเป่งแผ่วเบา ความเจ็บปวดทางกายย้ำเตือนให้เธอรู้ว่าผู้ชายที่เธอเคยรักนับถือป่าเถื่อนเพียงใด “ฉันคงต้องขอพักอยู่ที่นี่ไปก่อน เพื่อหลบไอ้โรคจิตนั่น”จีจี้หันมาจ้องหน้าคมเอกตรง ๆ ดวงตาเป็นประกายวับราวกับนกต่อที่กำลังจะแว้งกัดเจ้าของ“แล้วคุณคิดว่าผมจะกลับไปที่นั่นได้อีกเหรอ..”คมเอกขยับนั่งพิงพนักโซฟาตามองไปข้างหน้าอย่างไม่มีจุดหมาย“ผมเชื่อว่าอคินมันรู้ว่าเราหักหลังมัน ไม่งั้นมันคงไม่เปลี่ยนแผนหรอก”“แล้วเขาทำไมไม่เรียกฉันไปต่อว่า หรือเรียกเธอไปเหมือนทุกครั้งที่ทำผิด”“นั่นมันเรื่องเล็ก ๆ ที่เขายังเลี้ยงเราไว้อยู่แต่นี่มันเรื่องใหญ่มาก และเขาก็รู้ว่าเราคว้าน้ำเหลว”“กลับมาไทยได้เป็นอาทิตย์แล้วถ้ามันรู้ทำไมมันถึงวางเฉยได้ขนาดนี้”“เราจะรู้ได้ไงว่าเขาวางเฉย...”คมเอกเอ่