All Chapters of ข้าก็คือ...โหวฮูหยินที่ถูกปลดผู้นั้น!!: Chapter 11 - Chapter 20

57 Chapters

บทที่ 2.3

“ข้าก็ได้ยินมาเช่นนั้น แต่ว่านะยังมีอีกเรื่อง“เรื่องอะไรหรือ”“ก็เรื่องที่ว่าจวนโหวมีเพียงเปลือกนอกกลวงโบ๋น่ะสิ! ที่สตรีล้ำเลิศอย่างคุณหนูจวนปั๋วต้องแต่งเข้าจวนโหวก็เพราะต้องการแม่ทัพ แต่ที่จวนโหวต้องการน่ะ...เงินใช้หนี้!”“จริงหรือ”“ก็ใช่น่ะสิ! ไม่สังเกตหรือนับตั้งแต่แต่งเข้าจวนโหว โหวฮูหยินคนใหม่ก็เที่ยวตามล้างตามเช็ดความโสมมของคนจวนโหว ยิ่งน้องชายท่านโหวนะ เข้าออกบ่อนพนันเป็นว่าเล่น!”“ถึงว่า...วันนั้นข้ายังเห็นคุณหนูตระกูลหวังแอบนินทาคุณหนูจวนโหวลับหลัง บอกว่านางไม่มีเงินจ่ายค่าปิ่นปักผม”“จริงหรือ...น่ารังเกียจที่สุด ที่แท้ยอมออกรบก็เพื่อเงินหรือนี่ คนตระกูลจ้าวนี่น่ารังเกียจเกินไปแล้ว!!”หลังเกิดเรื่องอี๋เหนียงจวนโหว คนตระกูลจ้าวก่อเรื่องน้อยลงก็จริง ทว่าข่าวลือกลับทำร้ายคนได้มากกว่าที่คิด จ้าวเซียนที่รักหน้าถึงเพียงนั้นในที่สุดก็ทนไม่ไหว ส่งเทียบเชิญไปเชิญสหายมางานเลี้ยงในจวน หวังใช้งานเลี้ยงหรูหรากลบข่าวลือเรื่องที่จวนโหวมีเพียงเปลือก ที่เชิดหน้าชูตาได้ทุกวันนี้ก็เพราะเงินสินเดิมของสะใภ้ที่แต่งเข้า ทว่า...ทันทีที่งานเลี้ยงเริ่มขึ้น กลับมีคนมาโวยวายทวงหนี้สินถึงหน้าจวนโหว!!!
Read more

บทที่ 2.4

ไม่มีผู้ใดล่วงรู้เลยว่าคนป่วย...กลับนั่งจิบชาด้วยใบหน้าสำราญใจบนเตียงในห้อง เสี่ยวอวี๋ส่งของว่างให้ผู้เป็นนาย “คุณหนูแม่นมสวีกลับมาแล้วเจ้าค่ะ”“อ้อ” นางรีบวางขนม เช็ดมุมปาก จากนั้นปัดเศษขนมออกจากอกเสื้อ นอนลงพร้อมห่มผ้าแม่นมสวีกับเสี่ยวฉวนก้าวเข้ามา “คุณหนู”“จัดการเรียบร้อยแล้วหรือ”“เจ้าค่ะ ข้าน้อยไปที่จวนว่าการ หลิวฮูหยินเองก็ไปเป็นพยานด้วย ไถ่ถอนโฉนดกลับมาแล้วเจ้าค่ะ” อีกฝ่ายส่งโฉนดและสัญญากู้ยืมคืนให้นาง “คุณหนู เงินก้อนใหญ่ขนาดนั้น...สินเดิมของท่านแทบไม่เหลือแล้ว”นางยิ้มเซียว ไอออกมาเสียงหนึ่ง “ไม่เป็นไร รักษาจวนโหวเอาไว้ได้ก็พอ แล้วเรื่องน้องรองเล่า...”“ข้าน้อยจัดการแล้วเจ้าค่ะ ยังเหลือไม่กี่ร้านที่สามารถเจรจาได้ สองสามวันนี้โรงจำนำให้ไปรับเงินที่เหลือ จ่ายหมดก็นับว่าไม่มีปัญหา แต่ว่า...เครื่องประดับเหล่านั้นของท่าน...น่าเสียดายนัก”“ไม่เป็นไร” นางยิ้ม “หน้าตาของจวนโหวสำคัญที่สุด”พ่อบ้านส่งเสียงมาจากด้านนอก “ฮูหยินขอรับ ท่านเจ้าเมืองส่งคนมาแจ้งเตือน สองสามวันจะจัดส่งเสบียงไปยังชายแดน ทางเราจะฝากสิ่งใดไปกับกองเสบียงหรือไม่”นางประคองตัวลุกขึ้น “ฝากสิ ท่านพี่ยังอยู่ที่ชายแดน
Read more

บทที่ 2.5

ไปจากจวน กระทั่งมั่นใจว่าทุกอย่างสงบเงียบจึงลุกขึ้นแต่งตัว นางกำชับเสี่ยวอวี๋ว่าอย่าให้ใครเข้าห้องมารบกวน แต่ตัวเองกลับลอบออกจากจวนโหวโดยใช้ประตูหลังชุดมอซอภายใต้เสื้อคลุมตัวใหญ่ ตะกร้าสานใบหนึ่ง ร่างเพรียวอรชรก้าวเดินไปที่ตลาดโดยสวมหมวกคลุมเอาไว้เหนือศีรษะ เลือกซื้อของกินหลายอย่าง ซื้อแม้กระทั่งปิ่นไม้เรียบๆ กับหวีแกะลาย จากนั้นจึงเดินไปขึ้นรถม้าที่จอดรออยู่ พ่อบ้านซูรีบวางบันไดให้นาง“ไปที่ตรอกฮวาอิ่น”“ขอรับคุณหนู”นางลูบตะกร้าด้วยรอยยิ้ม หลายวันแล้วที่ไม่ได้ไปเยี่ยมท่านป้าหาน วันนี้นางมีของกินหลายอย่าง อีกทั้งยังนำชาชั้นดีมาด้วยเพราะรู้ว่าอีกฝ่ายชอบชาท่านป้าหานก็คือ...มารดาของลั่วเป่ยหยวน“คุณหนู...เรื่องที่ท่านสั่งข้าจัดการแล้ว อีกไม่กี่วันก็นับว่าเรียบร้อย ข้าน้อยสามารถย้ายนางออกไปยังหมู่บ้านหลงเฉิง”“อืม ไว้ข้าจะบอกนางให้เตรียมตัวย้าย อย่าลืมลบร่องรอยของเงินเหล่านั้น อย่าให้สืบสาวจนพบ ยังมี...อันธพาลสามคนนั้น จ่ายเงินให้พวกเขาแล้วให้แยกย้ายไปจากจากเมืองหลวง กำชับเอาไว้ในสามปีนี้อย่าได้กลับเข้าเมืองหลวง”“ขอรับ”ชาติก่อน...จ้าวหรงติดพนันทำให้นางสูญเงินไปมากมาย ชาตินี้นางก็ยังท
Read more

บทที่ 2.6

นางเลิกคิ้วมองเขา “ลั่วเป่ยหยวน??” อยู่ๆ นางก็นึกถึงนายกองผู้หนึ่งซึ่งชาติที่แล้วลั่วเป่ยหยวนเคยช่วยชีวิต...จดหมายฉบับหนึ่งถูกวางลงตรงหน้า เห็นลายมือของน้องชายนางเบิกตารีบคว้าขึ้นมาเปิดอ่าน กระทั่ง...ดวงตาของนางเบิกกว้างรีบลุกขึ้นจากนั้นคุกเข่าลงดังตึก“หม่อมฉันมีตาแต่ไร้แวว ขอท่านอ๋องโปรดอภัย!!” อิงหลันเสวี่ยรู้สึกได้ถึงแรงกดดันแม้ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง เหงื่อหลั่งรินจากไรผมแม้แต่กลางฝ่ามือยังรู้สึกชื้น ลมหายใจของนางสั่นไหวเล็กน้อย ความหวาดหวั่นเริ่มเข้ามาสั่นคลอนความมั่นคงเยือกเย็นหรงเจี้ยนหวาง นาง...เพิ่งแย่งคนมาจากหรงเจี้ยนหวาง อนุชาของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน!!“คราวนี้บอกข้า โหวฮูหยิน หรือข้าควรเรียกเจ้าว่าคุณหนูใหญ่จวนปั๋วดี เจ้าที่มีสองฐานะช่างทำให้ข้าได้เปิดหูเปิดตาจริงๆ ทางหนึ่งส่งเสบียงไปชายแดน แต่จงใจเลี่ยงการส่งให้สามีโดยตรง ราวกับว่า...ล่วงรู้ว่าหากส่งให้เขาเสบียงเหล่านั้นจะไปไม่ถึงเหล่าทหารชายแดนเหนือ”“หม่อมฉันไม่ทราบว่าท่านอ๋องพูดถึงเรื่องใด!”เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังขึ้นอีกครั้ง “ไม่รู้?? เช่นนั้นก็น่าแปลก ทั้งให้น้องชายใช้เส้นทางสายรอง ทั้งตรงไปยังป้อมทางเหนือ โดยไม่ผ่านกอ
Read more

บทที่ 2.7

หยางกวง...เพิ่งก้าวออกมาจากหลังฉากกั้น ไหล่ของเขายังเต็มไปด้วยหยาดน้ำ ขณะนิ่งฟังจวินจิ่งรายงานสิ่งที่เขาให้คนไปสืบ“จวนปั๋วกับจวนโหวเกี่ยวดองผ่านผลประโยชน์ร่วม เรื่องนี้มิใช่ความลับแต่อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ จ้าวหลิวออกรบแทนหย่งจื๋อปั๋วซื่อจื่อที่อายุยังน้อย เพื่อแลกกับหนี้ก้อนโตที่จวนโหวเคยแบกรับเมื่อนานมาแล้ว แต่ก่อนหน้านั้นเขากับญาติผู้น้องได้ลอบคบหารักใคร่กันมานาน ทั้งสองร่วมทางกันไปออกรบที่ชายแดนเหนือจริงตามคำกล่าวอ้างของโหวฮูหยิน ในวันแต่งงานมีข่าวลือว่าบ่าวสาวยังไม่เข้าห้องหอ เจ้าบ่าวก็มีอันต้องออกเดินทางไปชายแดน โหวฮูหยินที่เพิ่งแต่งเข้าออกมาส่งทัพ เปิดโปงฐานะสตรีของญาติผู้น้องคนนั้นของจ้าวหลิว ชาวบ้านล้วนได้ยินและคาดเดาไปต่างๆ นานา ยังลือด้วยว่าเพิ่งแต่งงานแต่ท่านโหวกลับแอบพาอนุติดตามไปรบด้วย ทิ้งฮูหยินที่เพียบพร้อมเอาไว้รับมือกับปัญหาของคนในจวน”“หลังแต่งเข้าจวนโหว โหวฮูหยินใช้เงินไม่น้อยประคับประคองสองจวน ทว่ามารดาของอี้ผิงโหว รวมไปถึงน้องชายและน้องสาวล้วนก่อเรื่องไม่หยุดหย่อน ผู้คนล้วนล่วงรู้กันทั่ว ในเวลาไม่ถึงปีเกรงว่าโหวฮูหยินคงใช้สินเดิมจัดการปัญหาให้ไม่น้อยกว่าหมื่นตำลึงแล้ว
Read more

บทที่ 2.8

หยางกวง...เพิ่งเดินพ้นประตูทางเข้าท้องพระโรง ด้านหลังก็มีเสียงทักทาย “เสด็จอา ได้ยินว่าทรงประชวร วันนี้เข้าวังคงหายดีแล้วกระมังพ่ะย่ะค่ะ”หยางกวงหันไปมองหยางอวิ๋น “องค์ชายรองมิใช่เก็บตัวอยู่ในตำหนักเช่นกัน เหตุใดวันนี้เข้าวังได้เล่า”ทั้งสองยิ้มให้กันด้วยท่าทีเป็นกันเอง ทว่าสายตากลับเชือดเฉือนราวคนที่กำลังห้ำหั่น หยางอวิ๋นเป็นฝ่ายละสายตาก่อน “ข้าไม่เข้าใจ รัชทายาทมีสิ่งใดที่ข้าไม่มี เพราะเหตุใดคนอ่อนแอเช่นนั้นจึงได้รับความไว้วางใจ ทั้งกับท่านและเสด็จพ่อ”“เจ้าถามเพราะไม่รู้จริงๆ หรือว่าถามเพราะไม่อยากยอมรับ”หยางอวิ๋นมีท่าทีโกรธกรุ่น “หากเป็นเพราะเขาเป็นองค์ชายใหญ่ เป็นเพราะเขามาก่อน ก็ยากนักที่ข้าจะยอมรับได้”“สิ่งที่เขามีแต่เจ้าไม่มีก็คือความยับยั้งชั่งใจ” หยางกวงกล่าวเสียงเรียบ “เขายังหยุดคิดว่าเจ้าเป็นน้องชาย ยังมองว่าเจ้าคงเห็นบ้านเมืองมาก่อน เห็นชัดว่าเขาคิดผิด”หยางอวิ๋นลอบกำมือ “เสด็จอาตรัสถึงเรื่องใดข้าไม่เข้าใจ”หยางกวงหัวเราะ “ในเมื่อไม่เข้าใจ เช่นนั้นก็แล้วไปเถิด ข้ายังมีเรื่องที่ต้องทำ ก็หวังว่าเรื่องที่ข้าต้องทำจะเป็นสิ่งที่สักวันองค์ชายรองจะได้คิด เพราะหากชายแดนเหนือไม่
Read more

บทที่ 2.9

การฝังศพเป็นไปอย่างราบรื่น คืนแรกนี้อิงหลันเสวี่ยอาสาเป็นคนอยู่เป็นเพื่อนบิดา น้องชายของนางอาสา ทว่านางอยากให้เขากลับไปอยู่เป็นเพื่อนมารดา ด้วยหลายวันมานี้เขาเองก็เร่งเดินทางไม่ได้พักผ่อน...ธรรมเนียมต้าฉู่...บิดามารดาสิ้นใจ สามวันแรกของการฝังศพในสุสาน บุตรหลานจะต้องอยู่เฝ้าหน้าสุสานเป็นเพื่อนบุพการี นางกับสาวใช้และคนคุ้มกันหกคน ต่างตระเตรียมสถานที่เพื่อการพักแรมบนเขาลมแรงอากาศค่อนข้างเย็น เสี่ยวอวี๋เตรียมเสื้อคลุมมาไว้ให้นาง จากนั้นบอกนางให้ขึ้นไปอยู่บนรถม้า วันนี้นางต้องนอนบนรถม้า ทว่านางกลับไม่รู้สึกง่วง “ข้าจะออกไปเดินเล่นคนเดียวสักครู่”“เช่นนั้นข้าน้อยจะเตรียมที่นอนให้คุณหนู ท่านอย่าไปไกลนะเจ้าคะ”“อืม” หญิงสาวเดินไปยังหน้าสุสานของบิดา พึมพำราวกับชวนเขาสนทนาเสียงเบา กระทั่งตอนที่นางเพิ่งลุกขึ้น เสียงม้าที่ควบตรงมาทิศทางที่นางอยู่ ก็ทำให้คนคุ้มกันแตกตื่น“โหวฮูหยิน!”คนคุ้มกันปราดเข้ามาปกป้องนางเอาไว้ตรงกลาง เสี่ยวอวี๋เองก็วิ่งเข้ามากอดแขนนาง นางดันนางไปยืนด้านหลัง “เป็นผู้ใดกัน”“มีมากกว่าสิบคน ไม่สิ...” คนคุ้มกันพูดยังไม่ทันจบ กลุ่มคนดังกล่าวก็พุ่งเข้ามา เป็นคนชุดดำที่ไล่ล่าคน
Read more

บทที่ 3.1

“ลงมือ” เขาหลับตาลงจากนั้นรับรู้ว่าสาบเสื้อถูกคลายออก ตกลงจาจากหุบเหวสูงเขากับนางรอดตายมาได้แล้ว เช่นนี้จะกลัวอะไรกับแค่ลูกดอกเล่า หยางกวงสูดลมหายใจเข้าเมื่อรับรู้ถึงคมมีดอย่างน้อย...นางก็รู้ว่าต้องกรีดแผลออกก่อน มิใช่ฝืนดึงลูกดอกออกจากแผลโดยตรง เขา...กดข่มความเจ็บปวด เหงื่อซึมจนเปียกชุ่ม ฟังเสียงสูดลมหายใจของหญิงสาว ทั้งยังหรี่ตาขึ้นมองนางที่มีท่าทีจริงจังสตรีที่ไม่กลัวเลือด...หาได้ยากยิ่งสู้อุตส่าห์หลอกล่อให้องค์ชายรองลงมือ แถมยังเลือกที่จะล่อมือสังหารออกมาไกลถึงนอกเมือง เขากลับนึกไม่ถึงว่าสุสานจวนปั๋วจะอยู่บนเขาสูงแห่งนี้ ไม่รู้ว่านี่เป็นโชคชะตาหรือความโชคร้ายของอิงหลันเสวี่ยกันแน่!!ฮ่องเต้...เชื่อใจในตัวโอรสเขาเข้าใจได้ ทว่าบัดนี้ราชสำนักวุ่นวาย ทุกๆ การกระทำ ความคิด ทางเลือกขององค์ชายรอง ไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าเขาจะตัดสินใจอย่างไรเพียงคนเดียว แต่ทุกอย่างยังมีขุนนาง มีสถานะของฮองเฮา มีขั้วอำนาจ มีเรื่องการเมืองเข้ามาเกี่ยวข้องกาลเวลาเปลี่ยน จิตใจของคนก็เปลี่ยน เขาก็ได้แต่หวังว่าเรื่องที่เขาถูกลอบสังหารครั้งนี้ จะทำให้เชษฐาตระหนักว่าองค์ชายรองไม่ใช่องค์ชายรองคนเดิมแล้วอากาศหนาวเ
Read more

บทที่ 3.2

นางถอนหายใจ “จะดีเพียงใดหากสามารถอยู่รอดอย่างราบรื่น ไม่ต้องเกี่ยวพันกับการแก่งแย่ง ทว่าความจริงก็คือหากไม่มีอำนาจ ไม่มีคนหนุนหลัง ก็ยากที่จวนปั๋วจะรอดพ้นจากพายุซัดสาด” นางยิ้มขื่น “ขอบพระทัยท่านอ๋องเพคะ น้ำพระทัยนี้หม่อมฉันจะรับเอาไว้”“เปลี่ยนสีหน้าได้เร็วดีนี่ มิใช่ต้องปฏิเสธก่อนแล้วบอกว่าทำไปโดยไม่หวังผลตอบแทน?” เขาเลิกคิ้ว“ทำสิ่งใดย่อมต้องหวังผลตอบแทนสิเพคะ หากบอกว่าไม่ ท่านอ๋องจะทรงเชื่อ? ”เขาหลุดหัวเราะออกมา “ช่างสมกับเป็นคุณหนูใหญ่จวนปั๋ว ทุกการกระทำล้วนเต็มไปด้วยผลประโยชน์”นางหัวเราะ “ทรงได้ยินมาไม่ผิดเพคะ หม่อมฉันเป็นเช่นนั้นจริงๆ แม้แต่การแต่งงานของหม่อมฉันก็เต็มไปด้วยผลประโยชน์ ไม่อาจทำอะไรตามใจที่อยากทำ เป็นคุณหนูใหญ่ก็ไม่ง่ายนะเพคะ”“แล้วเป็นโหวฮูหยินเล่าง่ายหรือไม่ ข้าเห็นเจ้าวิ่งไปทั่วเมืองหลวง พยายามวางแผนหลอกคนจวนโหวให้ติดกับ เล่นละครเป็นเหยื่อ เป็นผู้ถูกกระทำสนุกหรือไม่”นางกระแอม “ท่านอ๋องพูดถึงเรื่องใดเพคะหม่อมฉันไม่เข้าใจ”เขาส่ายหน้าถอนหายใจก้มลงแกะมันเผา “แล้วไปเถิด ข้าจะถือเสียว่าไม่รู้ไม่เห็น”แม้เป็นเรื่องที่นางควรตื่นตระหนกเพราะโดนจับได้ แต่นางกลับสามารถ
Read more

บทที่ 3.3

ความจำเป็น...ใช่นางเข้าใจ ทุกคนล้วนมีครอบครัว ทุกคนล้วนไม่มีทางเลือก ทว่าเรื่องที่ทั้งสองหักหลังนาง ช่วยจ้าวหลิววางยาพิษนางเพื่อเห็นแก่ผลประโยชน์ส่วนตน จะอย่างไรอิงหลันเสวี่ยก็ไม่อาจลบเรื่องนี้ไปจากใจกำหนดการเฝ้าหน้าสุสานของอิงหลันเสวี่ยครบแล้ว นางกลับจวนโหวด้วยใบหน้าอิดโรย คนจวนโหวเองก็ไม่ได้สร้างความวุ่นวายในช่วงที่นางไม่อยู่ หลังจากนี้นางยังต้องไว้ทุกข์ให้บิดาต่ออีกเป็นเวลาหนึ่งปี เช่นนี้แล้วช่วงนี้ไม่ว่านางจะทำอะไรผู้คนก็มักรู้สึกสงสารเห็นใจนางเสมออิงหมิงเฉิง...เข้ากององครักษ์ของรัชทายาท เขารับคำสั่งเป็นคนคุ้มกันกองเสบียงไปยังชายแดนเหนือ การสอบสวนเรื่องการยักยอกเสบียงยังคงดำเนินไป ขณะที่มีข่าวว่าองค์ชายรองถูกลงโทษกักบริเวณ หญิงสาวคาดเดาได้ไม่ยากว่ามันอาจจะเกี่ยวกับเรื่องที่หรงเจี้ยนหวางถูกลอบสังหารน้องชายของนางเพิ่งออกเดินทางก็มีขันทีถือราชโองการมาที่จวนโหว “โหวฮูหยินรับราชโองการ!”“หม่อมฉันอิงหลันเสวี่ยน้อมรับราชโองการเพคะ”“ด้วยพระบัญชาจากฝ่าบาท จวนโหวและจวนปั๋วสร้างคุณงามความดีด้วยการส่งเสบียงไปยังชายแดนเหนือไม่ขาด พระราชทานอักษรฝีพระหัตถ์ให้จวนโหวและจวนปั๋ว อนึ่งสถานการณ์ชา
Read more
PREV
123456
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status