All Chapters of ข้าก็คือ...โหวฮูหยินที่ถูกปลดผู้นั้น!!: Chapter 11 - Chapter 20

“ข้าก็ได้ยินมาเช่นนั้น แต่ว่านะยังมีอีกเรื่อง“เรื่องอะไรหรือ”“ก็เรื่องที่ว่าจวนโหวมีเพียงเปลือกนอกกลวงโบ๋น่ะสิ! ที่สตรีล้ำเลิศอย่างคุณหนูจวนปั๋วต้องแต่งเข้าจวนโหวก็เพราะต้องการแม่ทัพ แต่ที่จวนโหวต้องการน่ะ...เงินใช้หนี้!”“จริงหรือ”“ก็ใช่น่ะสิ! ไม่สังเกตหรือนับตั้งแต่แต่งเข้าจวนโหว โหวฮูหยินคนใหม่ก็เที่ยวตามล้างตามเช็ดความโสมมของคนจวนโหว ยิ่งน้องชายท่านโหวนะ เข้าออกบ่อนพนันเป็นว่าเล่น!”“ถึงว่า...วันนั้นข้ายังเห็นคุณหนูตระกูลหวังแอบนินทาคุณหนูจวนโหวลับหลัง บอกว่านางไม่มีเงินจ่ายค่าปิ่นปักผม”“จริงหรือ...น่ารังเกียจที่สุด ที่แท้ยอมออกรบก็เพื่อเงินหรือนี่ คนตระกูลจ้าวนี่น่ารังเกียจเกินไปแล้ว!!”หลังเกิดเรื่องอี๋เหนียงจวนโหว คนตระกูลจ้าวก่อเรื่องน้อยลงก็จริง ทว่าข่าวลือกลับทำร้ายคนได้มากกว่าที่คิด จ้าวเซียนที่รักหน้าถึงเพียงนั้นในที่สุดก็ทนไม่ไหว ส่งเทียบเชิญไปเชิญสหายมางานเลี้ยงในจวน หวังใช้งานเลี้ยงหรูหรากลบข่าวลือเรื่องที่จวนโหวมีเพียงเปลือก ที่เชิดหน้าชูตาได้ทุกวันนี้ก็เพราะเงินสินเดิมของสะใภ้ที่แต่งเข้า ทว่า...ทันทีที่งานเลี้ยงเริ่มขึ้น กลับมีคนมาโวยวายทวงหนี้สินถึงหน้าจวนโหว!!!

ไปจากจวน กระทั่งมั่นใจว่าทุกอย่างสงบเงียบจึงลุกขึ้นแต่งตัว นางกำชับเสี่ยวอวี๋ว่าอย่าให้ใครเข้าห้องมารบกวน แต่ตัวเองกลับลอบออกจากจวนโหวโดยใช้ประตูหลังชุดมอซอภายใต้เสื้อคลุมตัวใหญ่ ตะกร้าสานใบหนึ่ง ร่างเพรียวอรชรก้าวเดินไปที่ตลาดโดยสวมหมวกคลุมเอาไว้เหนือศีรษะ เลือกซื้อของกินหลายอย่าง ซื้อแม้กระทั่งปิ่นไม้เรียบๆ กับหวีแกะลาย จากนั้นจึงเดินไปขึ้นรถม้าที่จอดรออยู่ พ่อบ้านซูรีบวางบันไดให้นาง“ไปที่ตรอกฮวาอิ่น”“ขอรับคุณหนู”นางลูบตะกร้าด้วยรอยยิ้ม หลายวันแล้วที่ไม่ได้ไปเยี่ยมท่านป้าหาน วันนี้นางมีของกินหลายอย่าง อีกทั้งยังนำชาชั้นดีมาด้วยเพราะรู้ว่าอีกฝ่ายชอบชาท่านป้าหานก็คือ...มารดาของลั่วเป่ยหยวน“คุณหนู...เรื่องที่ท่านสั่งข้าจัดการแล้ว อีกไม่กี่วันก็นับว่าเรียบร้อย ข้าน้อยสามารถย้ายนางออกไปยังหมู่บ้านหลงเฉิง”“อืม ไว้ข้าจะบอกนางให้เตรียมตัวย้าย อย่าลืมลบร่องรอยของเงินเหล่านั้น อย่าให้สืบสาวจนพบ ยังมี...อันธพาลสามคนนั้น จ่ายเงินให้พวกเขาแล้วให้แยกย้ายไปจากจากเมืองหลวง กำชับเอาไว้ในสามปีนี้อย่าได้กลับเข้าเมืองหลวง”“ขอรับ”ชาติก่อน...จ้าวหรงติดพนันทำให้นางสูญเงินไปมากมาย ชาตินี้นางก็ยังท

หยางกวง...เพิ่งก้าวออกมาจากหลังฉากกั้น ไหล่ของเขายังเต็มไปด้วยหยาดน้ำ ขณะนิ่งฟังจวินจิ่งรายงานสิ่งที่เขาให้คนไปสืบ“จวนปั๋วกับจวนโหวเกี่ยวดองผ่านผลประโยชน์ร่วม เรื่องนี้มิใช่ความลับแต่อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ จ้าวหลิวออกรบแทนหย่งจื๋อปั๋วซื่อจื่อที่อายุยังน้อย เพื่อแลกกับหนี้ก้อนโตที่จวนโหวเคยแบกรับเมื่อนานมาแล้ว แต่ก่อนหน้านั้นเขากับญาติผู้น้องได้ลอบคบหารักใคร่กันมานาน ทั้งสองร่วมทางกันไปออกรบที่ชายแดนเหนือจริงตามคำกล่าวอ้างของโหวฮูหยิน ในวันแต่งงานมีข่าวลือว่าบ่าวสาวยังไม่เข้าห้องหอ เจ้าบ่าวก็มีอันต้องออกเดินทางไปชายแดน โหวฮูหยินที่เพิ่งแต่งเข้าออกมาส่งทัพ เปิดโปงฐานะสตรีของญาติผู้น้องคนนั้นของจ้าวหลิว ชาวบ้านล้วนได้ยินและคาดเดาไปต่างๆ นานา ยังลือด้วยว่าเพิ่งแต่งงานแต่ท่านโหวกลับแอบพาอนุติดตามไปรบด้วย ทิ้งฮูหยินที่เพียบพร้อมเอาไว้รับมือกับปัญหาของคนในจวน”“หลังแต่งเข้าจวนโหว โหวฮูหยินใช้เงินไม่น้อยประคับประคองสองจวน ทว่ามารดาของอี้ผิงโหว รวมไปถึงน้องชายและน้องสาวล้วนก่อเรื่องไม่หยุดหย่อน ผู้คนล้วนล่วงรู้กันทั่ว ในเวลาไม่ถึงปีเกรงว่าโหวฮูหยินคงใช้สินเดิมจัดการปัญหาให้ไม่น้อยกว่าหมื่นตำลึงแล้ว

การฝังศพเป็นไปอย่างราบรื่น คืนแรกนี้อิงหลันเสวี่ยอาสาเป็นคนอยู่เป็นเพื่อนบิดา น้องชายของนางอาสา ทว่านางอยากให้เขากลับไปอยู่เป็นเพื่อนมารดา ด้วยหลายวันมานี้เขาเองก็เร่งเดินทางไม่ได้พักผ่อน...ธรรมเนียมต้าฉู่...บิดามารดาสิ้นใจ สามวันแรกของการฝังศพในสุสาน บุตรหลานจะต้องอยู่เฝ้าหน้าสุสานเป็นเพื่อนบุพการี นางกับสาวใช้และคนคุ้มกันหกคน ต่างตระเตรียมสถานที่เพื่อการพักแรมบนเขาลมแรงอากาศค่อนข้างเย็น เสี่ยวอวี๋เตรียมเสื้อคลุมมาไว้ให้นาง จากนั้นบอกนางให้ขึ้นไปอยู่บนรถม้า วันนี้นางต้องนอนบนรถม้า ทว่านางกลับไม่รู้สึกง่วง “ข้าจะออกไปเดินเล่นคนเดียวสักครู่”“เช่นนั้นข้าน้อยจะเตรียมที่นอนให้คุณหนู ท่านอย่าไปไกลนะเจ้าคะ”“อืม” หญิงสาวเดินไปยังหน้าสุสานของบิดา พึมพำราวกับชวนเขาสนทนาเสียงเบา กระทั่งตอนที่นางเพิ่งลุกขึ้น เสียงม้าที่ควบตรงมาทิศทางที่นางอยู่ ก็ทำให้คนคุ้มกันแตกตื่น“โหวฮูหยิน!”คนคุ้มกันปราดเข้ามาปกป้องนางเอาไว้ตรงกลาง เสี่ยวอวี๋เองก็วิ่งเข้ามากอดแขนนาง นางดันนางไปยืนด้านหลัง “เป็นผู้ใดกัน”“มีมากกว่าสิบคน ไม่สิ...” คนคุ้มกันพูดยังไม่ทันจบ กลุ่มคนดังกล่าวก็พุ่งเข้ามา เป็นคนชุดดำที่ไล่ล่าคน

นางถอนหายใจ “จะดีเพียงใดหากสามารถอยู่รอดอย่างราบรื่น ไม่ต้องเกี่ยวพันกับการแก่งแย่ง ทว่าความจริงก็คือหากไม่มีอำนาจ ไม่มีคนหนุนหลัง ก็ยากที่จวนปั๋วจะรอดพ้นจากพายุซัดสาด” นางยิ้มขื่น “ขอบพระทัยท่านอ๋องเพคะ น้ำพระทัยนี้หม่อมฉันจะรับเอาไว้”“เปลี่ยนสีหน้าได้เร็วดีนี่ มิใช่ต้องปฏิเสธก่อนแล้วบอกว่าทำไปโดยไม่หวังผลตอบแทน?” เขาเลิกคิ้ว“ทำสิ่งใดย่อมต้องหวังผลตอบแทนสิเพคะ หากบอกว่าไม่ ท่านอ๋องจะทรงเชื่อ? ”เขาหลุดหัวเราะออกมา “ช่างสมกับเป็นคุณหนูใหญ่จวนปั๋ว ทุกการกระทำล้วนเต็มไปด้วยผลประโยชน์”นางหัวเราะ “ทรงได้ยินมาไม่ผิดเพคะ หม่อมฉันเป็นเช่นนั้นจริงๆ แม้แต่การแต่งงานของหม่อมฉันก็เต็มไปด้วยผลประโยชน์ ไม่อาจทำอะไรตามใจที่อยากทำ เป็นคุณหนูใหญ่ก็ไม่ง่ายนะเพคะ”“แล้วเป็นโหวฮูหยินเล่าง่ายหรือไม่ ข้าเห็นเจ้าวิ่งไปทั่วเมืองหลวง พยายามวางแผนหลอกคนจวนโหวให้ติดกับ เล่นละครเป็นเหยื่อ เป็นผู้ถูกกระทำสนุกหรือไม่”นางกระแอม “ท่านอ๋องพูดถึงเรื่องใดเพคะหม่อมฉันไม่เข้าใจ”เขาส่ายหน้าถอนหายใจก้มลงแกะมันเผา “แล้วไปเถิด ข้าจะถือเสียว่าไม่รู้ไม่เห็น”แม้เป็นเรื่องที่นางควรตื่นตระหนกเพราะโดนจับได้ แต่นางกลับสามารถ