All Chapters of ข้าก็คือ...โหวฮูหยินที่ถูกปลดผู้นั้น!!: Chapter 41 - Chapter 50

“จะขุ่นเคืองคุณหนูใหญ่จวนปั๋วเพราะเรื่องใดก็อย่าได้ดึงข้ากับตระกูลเซี่ยข้ามาเป็นเครื่องมือ คิดจริงๆ หรือว่าสิ่งที่เจ้าพูดในวันนี้ท่านอ๋องจะไม่ทรงทราบ หากทรงทราบเจ้าว่าท่านอ๋องจะทรงคิดอย่างไร เพราะข้าได้ยินก็ยังเห็นด้วยกับคุณหนูใหญ่จวนปั๋ว เจ้ากล่าวโทษนางก็เท่ากับกล่าวโทษท่านอ๋อง เป็นถึงจวิ้นจู่กลับไม่คิดก่อนพูด...”กล่าวจบก็ส่ายหน้าถอนหายใจ“ข้าจะกลับแล้ว พวกท่านก็กลับไปเถิด ที่นี่ตำหนักลี่หยางของไทเฮา เลือกที่นี่ก่อเรื่องไม่ฉลาดเอาเสียเลย”แทนที่จะได้ดูละครสนุกๆ ได้เห็นคุณหนูจวนปั๋วที่เคยถูกสามีปลดถูกเยาะเย้ยถากถางจนขายหน้า ทว่าวันนี้กลับต้องมาเห็นจวิ้นจู่แสดงความโง่เขลาเหล่าฮูหยินตราตั้งกลับออกไปด้วยความผิดหวัง ทว่าในใจก็รู้สึกหนาวเยือกไห่จูจวิ้นจู่ผู้นี้...ริษยาจนโง่งมไปแล้วจริงๆเย็นย่ำวันนั้นอยู่ๆ จวนปั๋วก็มีแขกมาเยือน หรงเจี้ยนหวางมาเยือนทั้งยังบอกว่า ...มาขอข้าวกิน!!อิงหลันเสวี่ยกลอกตาเพราะรู้วาเรื่องในวังหลวงวันนี้เขาคงล่วงรู้แล้วเป็นแน่“ได้ยินมาว่าที่ตำหนักลี่หยางวันนี้เจ้าปากคอเราะร้ายยิ่ง”นั่นอย่างไรเล่า... เพิ่งรินชาให้เขาก็เริ่มค่อนแคะนางทันที อยู่ๆ ก็รู้สึกว่าท่านอ๋

นางเป็นสตรีที่เคยแต่งงานแล้ว แถมยังถูกปลด มีหนังสือหย่าที่ทำให้เกิดข่าวลือสะท้านสะเทือนไปทั้งเมืองหลวง แม้ได้รับความเห็นใจ ทว่าก็ไม่ได้หมายความว่านางจะสามารถแต่งงานใหม่ได้ตามใจปรารถนายิ่งหากอีกฝ่ายมีทั้งศักดิ์ อำนาจ และฐานะอันสูงส่ง ความเป็นไปไม่ได้นี้ก็ยิ่งชัดเจน...หญิงสาวไม่เคยคิดถึงเรื่องเหล่านี้มาก่อน ไม่เคยเตรียมแผนรับมือ ด้วยคราแรกนางเพียงหวังว่ามารดา น้องชาย และคนจวนปั๋ว จะปลอดภัยไร้กังวลนับแต่นางแย่งลั่วเป่ยหยวนจากหรงเจี้ยนหวาง ก็ดูเหมือนชะตาจะม้วนตัวนางให้เบี่ยงเส้นทางเดินเข้าไปใกล้เขา ถึงตอนนี้แม้ไม่อยากยอมรับ แต่นางก็ตระหนักแล้วว่าระหว่างเขากับนาง กำลังมีบางอย่างเริ่มถักทอขึ้น อีกทั้งมันคล้ายเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ แล้วพ่อบ้านซูให้คนมาแจ้งที่หมู่บ้านหลงเฉิง อิงหมิงเฉิงหายตัวไปยังไร้ร่องรอย ข่าวนี้ถูกสั่งให้ปิดเงียบเพราะฝ่ายองค์ชายรองเริ่มมีความเคลื่อนไหว อิงหลันเสวี่ยร้อนใจจนไม่อาจอยู่เฉย นางให้คนคุ้มกันมารดาให้ดีจากนั้นจึงนั่งรถม้ากลับเข้าไปในเมืองหลวงคราแรกที่ได้ยินเรื่องนี้นางเพียงนึกถึงการก่อกบฏขององค์ชายรอง ในใจคิดจะไปเตือนองค์รัชทายาทถึงความเป็นไปได้ แม้ถูกสงสัยแ

จ้าวหลิวชะงัก ทว่าต่อมากลับหัวเราะเสียงดังลั่น “หรงเจี้ยนหวางหยางกวง! เจ้าคิดว่าเจ้าชนะแล้วสินะ แต่ไม่เลย ในเมื่อเจ้าอยู่ที่นี่ นั่นก็เท่ากับว่าเขาบุกเข้าวังหลวงสำเร็จแล้ว!!”อิงหลันเสวี่ยเบิกตา “แผนล่อเสือออกจากถ้ำ!”องค์ชายรองหลอกใช้จ้าวหลิวหลอกล่อให้หรงเจี้ยนหวางมาช่วยนาง ขณะที่ตัวเขาเองกำลังนำกำลังบุกเข้าวังหลวงเพื่อก่อกบฏ!!! “พวกเรารีบหนีเร็วเข้า!” ฟ่านเจ๋อตะโกนจ้าวหลิวมองไปรอบๆ “หนีไปที่ใดเล่า หากไม่ถ่วงเวลาให้ถึงที่สุด รอจนองค์ชายรองบรรลุจุดประสงค์ หาไม่วันนี้ทั้งข้ากับเจ้าล้วนไม่อาจรอดชีวิต!”ดังนั้นเขาจึงเพียงต้องการถ่วงเวลาด้วยการใช้นางเป็นตัวประกัน?? อิงหลันเสวี่ยหรุบตาลงมองกระบี่ที่พาดบนลำคอ ในช่วงที่จ้าวหลิวลดการระวังตัว นางกระแทกศีรษะไปด้านหลังอย่างแรง!!จ้าวหลิวส่งเสียงสบถออกมาอย่างหยาบคาย ทว่านางไม่มีเวลามองดูผลงาน เมื่อเขาขยับถอยหลังจนพ้นตัว หญิงสาวเบี่ยงตัวออกจากการเกาะกุม วิ่งไปอีกฝั่งสุดชีวิต“สตรีแพศยา!”“นางหนีไปแล้ว!”ระเบียงไม่ได้ยาวมากวิ่งไปไม่นานก็หมดหนทาง อิงหลันเสวี่ยมองลงไปจากชั้นสาม ได้ยินเสียงตะโกน “หลันเสวี่ย!” บนเรือที่กำลังแล่นมาหรงเจี้ยนหวางเงยหน้า

“ฝ่าบาท...ละเว้นนางเถิด ให้นางได้มีชีวิตอย่างเรียบง่ายก็พอ กระหม่อมไม่ขอสิ่งใดมากไปกว่าให้นางได้อยู่ที่นี่อย่างสงบสุขราบรื่น กระหม่อมจะไม่ยุ่งกับนางอีก จากนี้จะตั้งใจดูแลชายแดนตะวันออกให้ดี ราชสำนักนี้มีรัชทายาทแล้ว เรื่องนี้ไม่ว่าอย่างไรก็สำคัญต่อต้าฉู่ ทรงเป็นฮ่องเต้ เป็นโอรสสวรรค์ บ้านเมืองย่อมมาก่อนสิ่งใดไม่ว่าจะเป็นโอรสหรืออนุชา กระหม่อมไม่ได้ต้องการเอาชนะ ทว่าความโกรธเกรี้ยวของฝ่าบาท กระหม่อมย่อมเข้าพระทัยดี ดังนั้น...ขอทรงตัดสินพระทัย”“เจ้า...เจ้าเองก็ต้องการบีบให้เราจนมุมหรือ ทั้งๆ ที่หากเจ้ายอมถอยให้เราสักก้าว บางทีเราอาจคุมขังเจ้ารองเอาไว้ จากนั้นเราอาจยอมให้เจ้ารับนางเป็นอนุชายา...”ชายหนุ่มส่ายหน้า “ชาตินี้กระหม่อมจะไม่แต่งงาน จะรั้งอยู่ที่ชายแดนตะวันออกชั่วชีวิต จะออกเดินทางทันทีที่บาดแผลทุเลาลง ขอทรงเมตตาละเว้นจวนปั๋ว ละเว้นอิงหลันเสวี่ยด้วยพ่ะย่ะค่ะ”เขารู้ดี... รู้จักเชษฐาของตัวเองดีที่สุด รู้จักดีพอๆ กับที่รู้จักอดีตฮ่องเต้เขาเป็นต้นเหตุให้ทรงสูญเสียโอรสที่ทรงโปรดปราน ทว่าเขาเองก็ทำให้ตัวเองสุ่มเสี่ยงต่อการถูกลอบสังหาร เขามีใจให้สตรีที่ไม่คู่ควรกับฐานะ อีกทั้งนางยัง

นางถูกหย่า ถูกปลดจากตำแหน่งโหวฮูหยิน ความจริงในเรื่องนี้ทุกคนล้วนตระหนักดีว่านางทำไปเพราะจวนโหวนั้นเป็นดังหลุมที่ไม่มีวันถมจนเต็มราชสำนักเต็มไปด้วยการแก่งแย่ง อำนาจ ตำแหน่ง รวมไปถึงหน้าตา ทำให้ไม่ว่าจะต้องการหรือไม่จวนปั๋วก็ต้องแบกรับ ต้องทำตาม“นี่เป็นสิ่งที่ทุกคนในแคว้นยึดถือและปฏิบัติ ขุนนางต้องออกรบเมื่อบ้านเมืองต้องการ บิดาของหม่อมฉันบาดเจ็บจนไม่อาจลงจากเตียง ทายาทของเขามีเพียงหม่อมฉันกับน้องชาย หม่อมฉันเป็นสตรี น้องชายเองก็ยังไม่สวมหมวกด้วยซ้ำ ทว่าเหตุผลเหล่านี้ล้วนไม่อาจเป็นข้ออ้างไม่ให้จวนปั๋วส่งคนไปออกรบ นอกจากดิ้นรนหม่อมฉันยังสามารถทำอะไรได้เล่าเพคะ หลังจากหาทางออกได้ไม่เพียงไม่ได้รับความเห็นใจ กลับมีราชโองการเรียกตัวสามีให้ออกเดินทางทันทีโดยที่ไม่ได้เข้าห้องหอด้วยซ้ำ เขามีสตรีในดวงใจทั้งยังพาไปชายแดนด้วย กลับมาทั้งสองก็มีข่าวดีกันแล้วแถมยังใช้ข้ออ้างเรื่องที่หม่อมฉันไม่มีทายาทมาอ้าง เรื่องเช่นนี้สตรีใดได้ยิน แปดในสิบส่วนล้วนโกรธเคืองแทนหม่อมฉัน ล้วนเห็นอกเห็นใจ ล้วนเข้าอกเข้าใจ”“เจ้าจะบอกว่าเราใจจืดใจดำไม่เข้าใจเจ้า?”หญิงสาวยิ้ม “หม่อมฉันไม่บังอาจ”“คุณหนูใหญ่ ไม่ใช่เราไ