บททั้งหมดของ ข้าก็คือ...โหวฮูหยินที่ถูกปลดผู้นั้น!!: บทที่ 51 - บทที่ 57

แล้ว...นางก็สะอื้นออกมาเสียงเบา “หม่อมฉันไม่เสียใจ ไม่เสียใจที่รักท่านอ๋อง”เขาไม่ได้ตอบนาง เพียงยืนเงียบอยู่เช่นนั้น ปล่อยให้นางกอดเท่าที่นางต้องการ ไม่นานนักน้องชายของนางก็มา “ท่านอ๋องกระหม่อมจะส่งเสด็จกลับ”“อืม ดูแลพี่สาวเจ้าให้ดี เส้นผมสักเส้นก็ห้ามหายไป”“กระหม่อมรับบัญชา”คืนนั้น...อิงหลันเสวี่ยปล่อยให้ตัวเองร้องไห้ ปล่อยให้ตัวเองอ่อนแอ ปล่อยให้ตัวเองอาลัยอาวรณ์อย่างถึงที่สุด กระทั่งรุ่งสางนางก็ล้างหน้าเปลี่ยนชุด จากนั้นออกจากจวนกลับไปยังหมู่บ้านหลงเฉิงพืชพรรณ ข้าวเปลือก ธัญพืช เมล็ดพันธุ์ หมู่บ้านหลงเฉิงเป็นที่หนึ่งในการส่งเสบียงให้กับชายแดน ทั้งเหนือ ใต้ ออก และตะวันตก ผลผลิตในแต่ละฤดูกาลล้วนถูกแบ่งออกจากส่วนที่เป็นของหญิงสาว ส่งออกไปสมทบเป็นเสบียงให้กับทหารชายแดนในนามของจวนปั๋ว ทว่าผู้คนล้วนตระหนักดีว่านางเป็นคนส่งเสบียงเหล่านั้นอิงหมิงเฉิงเข้ารับตำแหน่งองครักษ์หลวงตั้งแต่อายุได้เพียงสิบห้าปี เขาทำหน้าที่องครักษ์ของรัชทายาท อยู่ทำงานใกล้ชิดเป็นคนสนิทที่รัชทายาทไว้วางพระทัยหนึ่งปีหลังจากที่หรงเจี้ยนหวางกลับแดนตะวันออก ผู้คนยังคงกล่าวถึงหรงเจี้ยนหวางเฟยที่ไม่ได้เข้าแม้แต่ปร

พิเศษการแต่งอนุชายาที่ยิ่งใหญ่ของหรงเจี้ยนหวาง ถูกทหารแดนตะวันออกกล่าวขานส่งต่อคำพูดไปจนถึงเมืองหลวง นายทหารทุกคนล้วนเรียกอนุชายาท่านอ๋องว่า ‘นายหญิง!!’“ไม่ใช่ว่านางเป็นเพียงสตรีที่เคยถูกสามีหย่าหรือ เหตุใดยังได้เป็นอนุชายาท่านอ๋องเล่า”“เจ้าไม่รู้อะไร ท่านอ๋องน่ะนับตั้งแต่กลับเมืองหลวงก็เสี่ยงชีวิตช่วยนางตั้งไม่รู้กี่ครั้ง”“ข้าได้ยินมาว่านางมีความดีความชอบนี่ เสบียงชายแดนล้วนเป็นจวนปั๋วที่ออกหน้าส่งไปทุกทาง ขาดแคลนหรือถูกปล้น ก็ล้วนเป็นจวนปั๋วทั้งสิ้นที่ส่งเสบียงไม่ขาด ขนาดเจ้ากรมคลังยังเกรงใจนางถึงสามส่วนยามพบกัน”“ได้ยินมาว่าไทเฮาไม่ชอบนาง แต่ยังไงก็ยังเรียกนางเข้าเฝ้าทุกเดือน เดือนละครั้ง เห็นว่าท่านอ๋องส่งจดหมาย ส่งของฝากมาให้นางทุกเดือน แม้แต่ฝ่าบาทกับไทเฮายังได้รับข่าวจากท่านอ๋องไม่บ่อยเท่านางเลย”“ข้าก็เคยได้ยินนะ ตอนนั้นเกิดเรื่องวุ่นวายที่องค์ชายรองก่อกบฏ ท่านอ๋องช่วยชีวิตนางจนบาดเจ็บสาหัส ทว่าฝ่าบาทกับไทเฮากลับไม่เห็นด้วยที่จะให้นางแต่งเข้าจวนอ๋อง ตอนนั้นดูเหมือนนางเพิ่งหย่าสามีได้ไม่นาน”“หย่ากับสามีแล้วอย่างไร ถูกปลดแล้วอย่างไร บุรุษที่ปลดนางนับว่าเป็นตัวอะไร ก็บุรุษสา

เขาจุมพิตริมฝีปากนาง “เพราะข้ารักเจ้า เช่นนั้นไม่ว่าเจ้าอยากได้สิ่งใด อยากทำสิ่งใด ข้าล้วนสนับสนุน เช่นเดียวกันหากเจ้าไม่อยากทำ ไม่อยากเป็น ข้าจะไม่มีทางฝืนใจเจ้า ที่ข้าหวังคือรอยยิ้มของเจ้า ความสุขของเจ้า”นางซุกใบหน้าเข้ากับอกเขา “หม่อมฉันรักท่านอ๋องเพคะ”เขาหัวเราะ “ข้ารู้ ข้าก็รักเจ้าหลันเสวี่ยของข้า”“ท่านอ๋องมีความปรารถนาหรือไม่เพคะ”เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “มีสิ”“อะไรหรือเพคะ”“อยากให้เจ้าคลอดอ๋องน้อยสักคน หรือหากไม่ได้ ท่านหญิงน้อยสักคนก็ไม่เลว” นางชะงักไปทำให้เขาก้มลงมอง “ทำไมหรือ”“หม่อมฉันเพียงกังวล ด้วยฐานะของหม่อมฉัน... หม่อมฉันไม่ได้หมายความว่าอยากเป็นชายาของท่านอ๋อง แต่...”“ข้าเข้าใจ เจ้ากลัวว่าบุตรของเจ้ากับข้าจะไม่ได้รับการยอมรับ??”“เพคะ” นางไม่ปฏิเสธ บุตรที่เกิดจากอนุชายาจะได้รับการยอมรับได้อย่างไร วันหน้านางกังวลว่าพวกเขาจะได้รับความน้อยเนื้อต่ำใจ “อีกอย่าง...หากนานวันพวกเขาสะสมความน้อยเนื้อต่ำใจ โดนผู้คนเยาะเย้นดูถูก หม่อมฉันกลัวว่า...” หากวันหนึ่งพวกเขาหลงเริงในอำนาจ มีใจคิดคดต่อบัลลังก์ หลงวนกับการแก่งแย่งเช่นองค์ชายรอง...“หลันเสวี่ย”“เพคะ”“เจ้าเป็นคนเช่นไ