All Chapters of ข้าก็คือ...โหวฮูหยินที่ถูกปลดผู้นั้น!!: Chapter 31 - Chapter 40

ยังดีที่อิงหมิงเฉิงบัดนี้อยู่ที่ชายแดนเหนือ เขาช่วยคลี่คลายเหตุการณ์ลง ทำให้สองฝ่ายยังคงร่วมมือตั้งรับข้าศึก แม้กล่าวได้ว่าต่างคนต่างอยู่ต่างคนต่างทำเพื่อบ้านเมือง ยิ่งเมื่อได้รู้ว่าอิงหมิงเฉิงกลายเป็นองครักษ์ บางคนถึงขั้นยินดีติดตามเขาหลังจบสงคราม กลับมาอยู่เป็นคนของจวนปั๋วเช่นเดิมเสียงครืนๆ ดังมาจากที่ไกลๆ ฟ้าแลบแปลบปลาบทำให้ตระหนักว่าฝนกำลังจะตก หญิงสาวลุกขึ้นมาเก็บข้าวของเพื่อให้มั่นใจว่าฝนจะไม่สาดจนเปียกเสี่ยวอวี๋ที่วิ่งไปดูท่านป้าหานวิ่งกลัวมา “คุณหนู ท่านป้าหานกับท่านน้าซูกลับเข้าไปนอนแล้วเจ้าค่ะ ข้าน้อยไปช่วยพวกนางเก็บผ้าที่ตากเอาไว้”“ดีมาก ทางนี้เรียบร้อยแล้ว พวกเรากลับไปนอนกันเถิด” นางพูดจบก็หันไปมองฝู่ตั้นที่ยังคงเดินรอบๆ เฝ้ายาม “นายกองฝู่ มีเสื้อคลุมกันฝนหรือไม่”“ข้าน้อยนำไปให้เขาเองเจ้าค่ะ” เสี่ยวอวี๋เดินกลับออกไปคว้าเสื้อคลุม เห็นสาวใช้กระตือรือร้นนางอมยิ้ม มองฝู่ตั้นรับเสื้อคลุมไปด้วยรอยยิ้มกว้าง เสี่ยวอวี๋วิ่งกลับมาด้วยใบหน้าแดงซ่านนายกองฝู่ตั้นเป็นคนดี หากสามารถส่งเสริมเขากับเสี่ยวอวี๋ นางเองก็คงวางใจที่สาวใช้ผู้ซื่อสัตย์จะมีบุรุษดีๆ คอยดูแลเพิ่งล่วงเข้ายามไฮ่[

ขณะที่ลังเลสาบเสื้อก็ถูกดึง “ช้าก่อน” เขามองไปรอบๆ คว้ากิ่งไม้แถวนั้นดึงเข้ามาปิดปากช่องต้นไม้ นั่งลงแล้วดึงนางเข้ามา เพราะเป็นเช่นนี้นางจึงนั่งลงบนตักของเขา สองคนเบียดกันแนบชิดในปล่องของต้นไม้เสียงฟ้าผ่าดังขึ้นไม่ไกลนัก สายฝนยังคงเทกระหน่ำไม่หยุด ฟ้าแลบทำให้มองเห็นความเคลื่อนไหวด้านนอก กลุ่มคนที่กำลังปีนเขาค่อยๆ ใกล้เข้ามานาง...สองมือกุมสาบเสื้อของอ๋องหนุ่ม เงยหน้าขึ้นมองก็เห็นเพียงแนวกรามคมกริบของเขา ดวงตาคมมองตรงไปข้างหน้า มือยังคงกุมด้ามกระบี่ด้วยท่าทางระแวดระวังฟ้าผ่าลงมาเสียงดังสนั่น เปรี้ยง!!!อิงหลันเสวี่ยสะดุ้งซุกหน้าเข้ากับอกของเขาอย่างลืมตัว ไหล่รับรู้ถึงการกอดกระชับ อ้อมแขนที่รัดแน่นราวกำลังคุ้มครองปกป้องนางค่อยๆ เงยหน้าขึ้นจึงสานสบดวงตาปลอบโยนของหรงเจี้ยนหวาง ไม่มีคำพูด ไม่มีเสียงปลอบประโลม มีเพียงดวงตาคู่นั้น และการลูบแผ่วเบาที่บอกว่านางไม่จำเป็นต้องกลัว...เขาเงยหน้าขึ้นหันมองออกไปด้านนอก นางเองก็มองเสี้ยวหน้าของเขาเงียบๆ อยู่ๆ ก็ไม่รู้สึกกลัวแล้วจากสายฝนที่ซัดสาดบัดนี้ฝนเริ่มซาแต่ก็ไม่ได้หยุดลง เสียงฝีเท้าได้ยินชัดเจนขึ้น เสียงตะโกนบวกกับเสียงสนทนาผ่านไปสองข้างทาง

ผู้คนล้วนแอบกล่าวถึงเรื่องนี้ว่าไม่ยุติธรรม ทว่าอิงหลันเสวี่ยกลับเข้าใจได้ องค์ชายรองให้อย่างไรก็ยังเป็นโอรสของฮ่องเต้ เรื่องใหญ่ถึงเพียงนี้จะยอมรับออกมาได้ง่ายๆ เลยหรือเรื่องใหญ่กว่านี้รออยู่ โทษที่องค์ชายรองจะได้รับ ต้องเป็นเรื่องที่สะเทือนฟ้าสะท้านต้าฉู่ เป็นเรื่องที่ไม่ว่าฮ่องเต้จะโปรดปรานโอรสเพียงใด ก็ไม่อาจปล่อยให้โอรสก่อเรื่องที่ทำให้ราชสำนักต้าฉู่สิ้นความน่าเชื่อถือ!!!อิงหมิงเฉิงส่งข่าวกลับมาแล้ว หรงเจี้ยนหวางปลอดภัยดี ห้ามแพร่งพรายเรื่องที่เขาบาดเจ็บ และให้จวนปั๋วปิดจวนเก็บตัวให้เงียบที่สุดนางอ่านจดหมายลายมือของน้องชายหลายรอบ จ้องเขม็งตรงคำว่าหรงเจี้ยนหวางปลอดภัยดี กระทั่งไม่รู้ตัวเลยว่าเผลอกลั้นหายใจ ตอนถอนหายใจออกมาเสียงดังๆ หน้าอกโล่งขึ้นจึงได้รู้ว่าข่าวจากจวนอ๋องส่งผลต่อนางมากจริงๆอิงหลันเสวี่ยปัดความรู้สึกต้องห้ามที่คล้ายมีคล้ายไม่มีออกไป นางเผาจดหมายฉบับนั้นกำชับพ่อบ้านซูให้ทำตามที่น้องชายบอก จากนั้นเดินไปยังเรือนของมารดาพ่อบ้านซูกำชับคนเฝ้าหน้าประตู แจ้งทุกคนว่าจวนปั๋ววันนี้ไม่รับแขก ปิดจวนเก็บตัวเงียบไม่ออกไปไหน ไม่พูดมาก ทั้งยังไม่ติดต่อกับผู้ใดวันถัดมาผู้ใดจะค

ส่งหรงเจี้ยนหวางจากไปแล้วอิงหลันเสวี่ยกับมารดาก็ถูกนำทางเข้ามายังวังหลวง ทางเดินตรงไปยังตำหนักของไทเฮาเหลือสตรีชนชั้นสูงเพียงหกเจ็ดคน ด้านหลังมีเสียงซุบซิบสนทนา“นางเป็นใคร”“ไม่ได้ยินหรือ หรงเจี้ยนหวางเรียกนางว่าคุณหนูใหญ่ ก็น่าจะเป็นคุณหนูใหญ่จวนปั๋ว ส่วนนั่นก็หย่งจื๋อปั๋วฮูหยิน ตอนนี้ท่านปั๋วสิ้นใจ บุตรชายของนางยังไม่สวมหมวก ยังไม่อาจรับช่วงบรรดาศักดิ์ต่อจากบิดา แต่ก็นับว่าเป็นทายาทที่ถูกต้องแล้ว”“คุณหนูใหญ่จวนปั๋ว??”“นางน่ะหรือ”“ใช่ๆ นางนั่นละ”“โหวฮูหยินที่ถูกปลดผู้นั้น??”อิงหลันเสวี่ยยิ้มที่มุมปาก จะกล่าวว่าซุบซิบก็ไม่เชิง จะกล่าวว่าแอบสนทนาก็ไม่ใช่ ระยะห่างที่เดินก็ไม่มาก เรียกได้ว่าตั้งใจนินทาให้นางได้ยินนั่นเองหญิงสาวหันหลังกลับไปมองสตรีสามคน กล่าวด้วยรอยยิ้ม “ใช่แล้ว ข้าก็คือ...โหวฮูหยินที่ถูกหย่าผู้นั้น อิงหลันเสวี่ย คุณหนูใหญ่จวนปั๋ว”สตรีทั้งสามชะงักหน้าม้านนึกไม่ถึงว่านางจะหันกลับไปยอมรับ หญิงสาวมองฮูหยินที่เดินอยู่ข้างหน้าพวกนาง ยอบกายให้อีกฝ่ายโดยไม่พูดอะไร เพียงเท่านี้ทั้งสี่คนที่เดินตามหลังนางมา แถมยังซุบซิบนินทาจงใจให้นางได้ยินก็รู้สึกกระอักกระอ่วน“คุณหนูใหญ่ช

“ไม่รู้หรือแสร้งทำเป็นไม่รู้กันแน่” ไห่จูจวิ้นจู่แค่นเสียง “โหวฮูหยินช่วยชีวิตรองแม่ทัพพี่ชายของชายารัชทายาทเอาไว้ พวกเขาพยายามช่วยชีวิตนางสุดกำลัง ทว่าเพียงเพราะเรื่องที่เจ้าถูกลอบสังหาร ทำให้ตอนนี้โหวฮูหยินที่กำลังตั้งครรภ์อาจไม่มีทางรอด ทั้งที่นางเองก็เป็นสตรีทั้งยังตั้งครรภ์อยู่ แต่นางอาจถูกประหารชีวิตโดยไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการกระทำของอี้ผิงโหว เจ้าไม่รู้สึกผิดสักนิดเลยหรือ! อ้างว่าตัวเองถูกปลด แต่ข้าว่าเพราะเจ้ารู้ว่าจวนโหวกำลังเดือดร้อน เพราะกลัวว่าจะถูกดึงเข้าไปพัวพัน ดังนั้นจึงแสร้งทำเป็นตำหนิที่ผู้อื่นพูดถึงตัวเอง”อิงหลันเสวี่ยมองไห่จูจวิ้นจู่จากนั้นหัวเราะเสียงเบา “นางอาจถูกประหารเพราะสามียักยอกเสบียง ดังนั้นจวิ้นจู่จึงโกรธหม่อมฉันที่เป็นต้นเหตุ? ผู้ที่จ้างวานมือสังหารมาลอบสังหารหม่อมฉัน ไม่ต้องรับโทษตามกฎหมายต้าฉู่? การรับโทษหลังเกิดคดียักยอกเสบียงเป็นหน้าที่และการตัดสินโทษของศาลต้าหลี่ หรือจวิ้นจู่จะบอกว่าหม่อมฉันชี้นำศาลต้าหลี่? ที่จวนโหวต้องโทษต้นเหตุก็คือหม่อมฉัน? ช่วยชีวิตคนเป็นเรื่องดีแน่นอน แต่ยักยอกเสบียงทำให้ต้าฉู่เสี่ยงที่จะถูกชนเผ่าซยงหนูรุกราน นั่นไม่สำคัญหรื