Semua Bab ข้าก็คือ...โหวฮูหยินที่ถูกปลดผู้นั้น!!: Bab 21 - Bab 30

งานเลี้ยงต้อนรับจัดขึ้นอย่างหรูหรา... เสียนมู่แต่งกายงดงามยืนเคียงข้างท่านโหว ผู้คนประจบประแจงนางเพราะไม่เพียงฮ่องเต้ตรัสชม แต่วันนี้ชายารัชทายาทยังส่งของขวัญแสดงความยินดีที่นางตั้งครรภ์อีกด้วยหลิวฮูหยินเป็นคนแรกที่เอ่ยถามถึงอิงหลันเสวี่ย ทว่าพ่อบ้านกลับบอกว่านางยังคงล้มป่วยสุขภาพไม่แข็งแรงจึงไม่ได้ออกมาร่วมงานหลิวฮูหยินมองท่าทีของเสียนมู่ที่วางตัวราวกับเป็นโหวฮูหยิน นางให้รู้สึกรังเกียจยิ่งนัก จะอย่างไรก็เป็นสตรีเหมือนกัน แถมหลายเดือนมานี้นางเห็นถึงความลำบากของอิงหลันเสวี่ย การรับมือคนจวนโหวที่มีเพียงเปลือกนอก ทว่าภายในจวนกลับกลวงโบ๋ มีไม่กี่คนที่สามารถทำได้นางมองว่าอิงหลันเสวี่ยอ่อนแอเกินไป เงินทอง สินเดิมที่มี หากไม่นานใช้หมดไปจวนโหวย่อมเขี่ยนางทิ้งไปโดยง่าย...“ท่านโหวข้าขอเวลาหน่อยเถิด”จ้าวหลิวเดินออกมาสนทนากับหลิวฮูหยิน ทว่ายังไม่ทันเริ่มทั้งสองก็ได้ยินข่าวลือหนึ่งเข้าโดยบังเอิญ ฮูหยินของขุนนางสามคนกำลังซุบซิบกันอย่างสนุกปาก“ได้ยินข่าวลือของโหวฮูหยินหรือไม่”“เรื่องนอกเมืองน่ะหรือ”“ใช่ๆ ข้าก็ได้ยินคุณหนูรองจวนโหวกล่าวถึงคืนที่นางไปเฝ้าสุสานบิดา ไม่รู้ว่าหายตัวไปกับบุรุษใด”

“เจ้า!...”“หากท่านโหวไม่เชื่อ ก็ให้คนไปค้นที่ห้องนอนของแม่นมสวีกับเสี่ยวฉวนได้เลย ของน่าจะยังอยู่ครบเพราะพวกนางเพิ่งนำไปเก็บเอาไว้ ข้าส่งของให้แม่นางเสียน สาวใช้ของนางเป็นคนนับด้วยตัวเอง หากมีของหายไปก็เป็นพวกนางเองที่เป็นคนส่งมอบ และก็คงเป็นค่าจ้างเพื่อเล่นละคร ข้าไม่ได้ทำให้จวนโหวขายหน้าแน่นอน”จ้าวหลิวขมวดคิ้วมองเสียนมู่“พี่หลิวอย่าไปเชื่อนาง นางพยายามกลบเกลื่อนความผิดตัวเองนะเจ้าคะ นางลอบนัดพบชู้รัก ท่านอย่าลืมเรื่องนี้ไปเสียสิ”“หากมีเรื่องสงสัยท่านโหวสามารถถามข้าได้เลย ข้าพร้อมจะตอบตามตรงอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องจัดฉากฉีกหน้าจวนโหวต่อหน้าแขกเหรื่อ ทำให้จวนโหวถูกหัวเราะเยาะจนขายหน้าไปทั้งราชสำนัก” หญิงสาวยิ้มเซียว“ตกลงวันนั้นเจ้านัดพบผู้ใด”นางหัวเราะ “ท่านไม่ถามว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เลือกที่จะถามว่าข้านัดพบกับผู้ใด เห็นชัดว่าสัมพันธ์ฉันท์สามีภรรยาของท่านกับข้าไม่มีอยู่จริงๆ”จ้าวหลิวชะงัก “ข้า...”“พ่อบ้าน ไปเรียกคนคุ้มกันที่ติดตามข้าไปวันนั้นเข้ามาเถิด” นางคร้านจะมองเขาเพียงรอให้คนคุ้มกันเข้ามา เขาประสานมือให้จ้าวหลิว“ท่านโหว”“เรื่องในวันนั้นเล่ามาให้ละเอียด”“วันนั้นข้าน้อยติดต

“ท่านคิดหรือว่าผ่านวันนี้ไป จวนโหวแห่งนี้จะมีที่ยืนสำหรับข้า สงสัยข้าที่ทำหน้าที่ดูแลจวน ก็เท่ากับไม่ไว้ใจข้า ในเมื่อไม่ไว้ใจตัวข้าอยู่ที่นี่ไปก็ไร้ประโยชน์ ข้อตกลงระหว่างสองจวนบัดนี้นับว่าบรรลุผล ข้าทำหน้าที่ของข้า ท่านทำหน้าที่ของท่าน ในเมื่อกลับมาครั้งนี้ท่านมีฮูหยินที่เพียบพร้อมแถมนางยังตั้งครรภ์ เช่นนั้นก็ไม่ต้องลำบากยกสตรีสองคนเป็นฮูหยินที่เท่าเทียม ข้าพร้อมถือหนังสือหย่าของท่าน เดินออกไปจากจวนโหวตัวเปล่า จะข้อใดในกฎชีชูก็เลือกมา ข้าอิงหลันเสวี่ยจะไม่โอดครวญสักประโยค คนจวนโหวไม่รู้สึกผิด ข้าอิงหลันเสวี่ยก็ไร้คำพูด พ่อบ้านเตรียมหมึกพู่กัน!”ท่าทีเด็ดเดี่ยวของนางทำให้หลิวฮูหยินสะท้อนใจ นางเห็นมาตลอดว่าที่ผ่านมาอิงหลันเสวี่ยดูแลจัดการทุกเรื่องของคนจวนโหว บัดนี้เพียงข่าวลือเล็กน้อยที่ยังไม่มีมูล กลับทำให้จ้าวหลิวที่เพิ่งกลับมาสงสัยในตัวฮูหยินของตน“ท่านโหว...คำพูดที่ออกจากปาก คนพูดสามารถลืมเลือน คนฟังนั้นจดจำไปชั่วชีวิต ท่านสงสัยนางต่อหน้าบ่าวไพร่ ต่อหน้าคนในจวนในวันนี้ ก็เท่ากับตัดสินความผิดนางไปแล้ว อย่างไรก็ไม่มีความรักตั้งแต่แรก ล้วนเกิดขึ้นเพราะข้อตกลงทั้งสิ้น ...ปล่อยนางไปเถิด

ทันทีที่กลับถึงจวนปั๋วมารดาของนางก็รออยู่แล้วด้วยท่าทีกระวนกระวาย เห็นนางเดินมาด้วยชุดไว้ทุกข์ ข้างกายมีเพียงสาวใช้คนเดียวติดตามกลับมา ปั๋วฮูหยินร่ำไห้ออกมาด้วยความโล่งอก“ได้ยินเพียงพ่อบ้านกล่าวว่าเจ้านัดแนะให้ร้านค้าต่างๆ ไปเก็บเงินที่จวนโหว ตกลงเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่”“ท่านแม่ ทุกอย่างจบลงแล้วเจ้าค่ะ ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว”“หมายความว่าอย่างไร” เห็นมารดางุนงงนางยิ้มกว้างในดวงตาเต็มไปด้วยความโล่งอกอิงหลันเสวี่ยเล่าเรื่องราวบางส่วนให้มารดาฟัง ไม่ได้บอกเรื่องชาติที่แล้ว ความฝัน หรืออะไรทำนองนั้นว่านางล่วงรู้สิ่งที่จะเกิดขึ้นหากนางไม่ทำอะไรสักอย่าง มารดามองนางราวกับกำลังครุ่นคิด จากนั้นลูบศีรษะนางอย่างอ่อนโยน“แม่ขอโทษ เพราะแม่อ่อนแอเกินไปเป็นที่พึ่งให้เจ้าไม่ได้ ดังนั้นขณะที่บิดาล้มเจ็บ น้องชายยังไม่พร้อมกลับเป็นเจ้าที่ยืนหยัดเพื่อจวนปั๋วของเรา”“เป็นหน้าที่ของลูกที่ต้องปกป้องจวนปั๋วของเรา ท่านแม่วางใจ ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว ขอเพียงท่านแม่อย่าไปฟังข่าวลืออะไรข้างนอกนั่น ลูกย่อมมีวิธีรับมือ เฉิงเฉิงเองก็มีตำแหน่งในกององครักษ์แล้ว ต่อไปย่อมรับช่วงหย่งจื๋อปั๋วของท่านพ่อได้อย่างภาคภูมิ ลูกเอ

อิงหมิงเฉิงมองไปรอบๆ เนินเขาของหมู่บ้านหลงเฉิง บัดนี้แทบจะเรียกได้ว่าที่นี่เป็นอาณาเขตของผู้เป็นพี่สาวอย่างแท้จริง แม้ว่าโฉนดจะเป็นชื่อของเขา ทว่าก็รู้กันว่านี่คือสินเดิมที่ถูกโยกย้ายออกมาจากจวนโหวอดีตโหวฮูหยินที่ถูกหย่า สินเดิมไม่หลงเหลือติดตัว นางเดินออกมาจากจวนโหวตัวเปล่า ไม่มีแม้แต่เครื่องประดับติดกาย ตอนนี้กลับเป็นเจ้าของหมู่บ้านหมู่บ้านหนึ่งที่มีชาวบ้าน มีที่ดิน มีไร่นา มีกระท่อมเพียงหลังเล็กๆ ทว่าผู้ใดจะล่วงรู้ว่าเมื่อถึงหน้าเก็บเกี่ยว สถานที่แห่งนี้ที่อุดมสมบูรณ์ จะสามารถสร้างรายได้จำนวนมหาศาลเพียงใด!!!ไม่ต้องลงแรงเพียงออกเงินซื้อที่ดิน จากนั้นให้ชาวบ้านที่เดิมทีก็เช่าที่ดินเพาะปลูกเป็นคนลงแรง จากนั้นหลังการเก็บเกี่ยวก็แบ่งผลผลิตกันอย่างยุติธรรมได้เพิ่มจากเจ้าของคนก่อนอีกเท่าหนึ่ง แน่นอนชาวบ้านย่อมยินดีทั้งยังต้อนรับขับสู้นายหญิงคนใหม่กันอย่างกระตือรือร้นที่นี่...ไม่มีสตรีที่ถูกหย่าไม่มีอดีตโหวฮูหยินไม่มีคุณหนูใหญ่จวนปั๋วที่นี่มีเพียง...นายหญิงหลันเสวี่ยกระท่อมสองหลังติดกันปลูกสร้างขึ้นได้ไม่นาน ขนาดไม่ได้ใหญ่มาก รั้วไม้ไผ่สูงเลยเอวขึ้นมาเล็กน้อย สามารถมองทิวทัศน์อันงด