บททั้งหมดของ ข้าก็คือ...โหวฮูหยินที่ถูกปลดผู้นั้น!!: บทที่ 1 - บทที่ 10

อิงหลันเสวี่ย...นอนหายใจรวยรินบนเตียงในห้องที่แสนอับทึบ คุณหนูใหญ่จวนปั๋วที่เคยเก่งกาจทางด้านการค้า ควบคุมดูแลบ่าวไพร่มากมาย เป็นคนดูแลทั้งจวนโหวและจวนปั๋ว อีกทั้งยังจัดการเรื่องราวต่างๆ ได้เป็นอย่างดี ทว่าตอนนี้เล่า...สิ่งที่นางทำลงไปนั้นล้วนสูญเปล่านางแบกรับทุกอย่าง ดูแลทุกๆ คน ทั้งนาย ทั้งบ่าวไพร่ ทั้งต้องคอยจัดการปัญหาให้บ้านสามีไม่หยุดหย่อน ถึงอย่างนั้นสิ่งที่ได้รับตอบแทนกลับมีเพียงความโหดร้ายเย็นชาสามีไม่รัก แม่สามีไม่เอ็นดู บ่าวไพร่ทรยศหักหลัง ซ้ำร้ายนางยังถูกหนังสือหย่าของสามีใส่ร้ายว่าอับอายจนฆ่าตัวตาย ทั้งๆ ที่ความจริงคือนางถูกพวกเขาบีบให้ต้องรอความตายเช่นนี้!!!ทั้งชีวิตนางจำได้ว่าไม่เคยผิดต่อผู้อื่น ไม่เคยคิดชั่ว ไม่เคยทำชั่ว แล้วสวรรค์...เหตุใดจึงใจร้ายกับนางเช่นนี้ นางพยายามแล้ว พยายามช่วยให้จวนปั๋วพ้นวิกฤต พยายามแก้ปัญหาเพื่อตอบแทนจวนโหว พยายามทำดีต่อทุกคนเพื่อให้ในทุกๆ วันผ่านไปอย่างราบรื่นโรงทานในยามสงครามนางก็ทำ บริจาคนางก็ไม่ขาด ทำบุญนางเองก็สม่ำเสมอ ดีต่อผู้อื่นนางเองก็รู้สึกว่าตัวเองไม่เคยคิดร้าย แล้วเพราะเหตุใด....ทำไมชีวิตของนางจึงมีจุดจบที่น่าอนาถเช่นนี้!!!

แต่งงานสามวันเจ้าสาวกลับไปเยี่ยมบ้านเดิม อิงหลันเสวี่ยไปกราบคารวะบิดาที่ยังคงนอนซมบนเตียงไม่ได้สติ นางรู้ดีว่าอีกฝ่ายเหลือเวลาไม่มากแล้ว...อิงหมิงเฉิงเข้ามาคารวะนางด้วยสีหน้าเป็นกังวล “พี่ใหญ่...ข้างนอกนั่นข่าวลือเกี่ยวกันท่านล้วนเป็นเรื่องเสียหาย ได้ยินพ่อบ้านซูกล่าวว่าท่านเป็นคนสั่งให้กระจายข่าวลือ เรื่องนี้มีที่มาที่ไปอย่างไรขอรับ”นางมองน้องชายของตนที่แม้อายุเพียงสิบสอง ทว่าเขาก็มีความคิดความอ่านรู้จักเห็นอกเห็นใจผู้อื่น “เฉิงเฉิง ตั้งแต่เด็กเจ้าเชื่อฟังพี่ใหญ่มาโดยตลอด ไม่ว่าพี่ใหญ่ให้เจ้าทำสิ่งใดเจ้าไม่เคยขัดเลย มีเรื่องหนึ่งพี่ใหญ่เห็นว่าสำคัญมาก ไม่อาจให้ผู้ใดทำ ไม่อาจไว้ใจผู้ใด เจ้า...ทำให้พี่ใหญ่ได้หรือไม่”“เรื่องอะไรหรือขอรับ”“เจ้า...ต้องไปที่ชายแดนเหนือ”“ชายแดนเหนือ?? แต่พี่ใหญ่แต่งงานเพราะไม่อยากให้ข้าไปชายแดนเหนือมิใช่หรือขอรับ”“ใช่ ไม่ให้เจ้าไปในฐานะหย่งจื๋อปั๋วซื่อจื่อ แต่ไปในฐานะผู้ส่งเสบียง เจ้าคิดว่าจะทำได้หรือไม่”“ได้สิขอรับ ขอเพียงแบ่งเบาพี่ใหญ่ได้ข้าล้วนอยากทำ!”“ดี...อีกห้าวัน ขอเวลาพี่ใหญ่ห้าวัน เรื่องนี้ห้ามเจ้าบอกผู้ใด แม้แต่ท่านแม่ก็บอกไม่ได้” นางมองเส

จวนอี้ผิงโหวเดิมทีก็มีเพียงเปลือกนอกที่กลวงโบ๋ มีเพียงบรรดาศักดิ์ ชื่อเสียง หน้าตา ฐานะ หากแต่ไร้ซึ่งกำลังทรัพย์!!!เงินทองเท่านั้นที่สามารถเติมเต็มความปรารถนาของจวนโหวได้ หาไม่คนตระกูลจ้าวไหนเลยจะยอมให้จ้าวหลิวออกไปเสี่ยงชีวิตเช่นนี้!!จ้าวหลิวเป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของอี้ผิงโหว ฮูหยินเอกของอี้ผิงโหวที่สิ้นใจไปก่อนหน้านี้มีบุตรสาวคนหนึ่ง นางแต่งให้กับแม่ทัพเสิ่น ตอนนี้ย้ายไปประจำการยังชายแดนใต้ เรียกได้ว่าตัดขาดจากคนตระกูลจ้าวโดยสิ้นเชิง ไม่แยแส ไม่สนใจว่าจวนโหวจะทำอย่างไร จะให้ผู้ใดรับช่วงต่อ ด้วยที่เหลืออยู่ในจวนล้วนเต็มไปด้วยบุตรของอนุ อีกทั้งยังมีอนุครอบครองเป็นใหญ่ในจวนโบราณกล่าวเอาไว้ล้วนไม่เกินจริง บุตรที่เกิดจากฮูหยินเอกซึ่งมีชาติกำเนิดเท่าเทียม มักได้รับการอบรม ดูแล สั่งสอน และเข้มงวด เพราะนี่คือหน้าตาของจวนนั้นๆผิดกับบุตรที่เกิดจากอนุที่มีฐานะต่ำต้อย มารดาไม่ได้รับการสั่งสอนอย่างไร ไหนเลยจะสามารถสั่งสอนบุตรให้เป็นคนสูงส่งขึ้นมาได้!!!อิงหลันเสวี่ยตระหนักดีถึงจิตใจที่ส่อไปถึงชาติกำเนิดของคนจวนโหว ว่านซื่อ...มารดาของจ้าวหลิวเป็นเพียงอนุที่ถูกรับมาจากบ้านนอก นางไม่มีความรู้

ฮ่องเต้ประชวรบ่อยครั้ง รัชทายาทมีขุนนางหลายฝ่ายสนับสนุนก็จริง ทว่าขุนนางฝ่ายบู๊กลับมีเพียงตระกูลเซี่ยของชายารัชทายาทที่เป็นแม่ทัพแดนเหนือ แม้ฮ่องเต้ฝากฝังรัชทายาทเอาไว้กับเขา แต่ขั้วอำนาจฝ่ายองค์ชายรองตอนนี้ก็แข็งแกร่งยิ่ง...ตอนนี้เกรงว่าองค์ชายรองจะทั้งอยากให้ศึกครั้งนี้จบลงเร็วๆ ทั้งไม่อยากให้สงครามจบลงด้วยดี เพราะหากตระกูลเซี่ยสร้างผลงาน ก็เท่ากับรัชทายาทอาจขึ้นนั่งบัลลังก์ได้อย่างมั่นคง ...หยางกวงก็ได้แต่หวังว่าองค์ชายรองจะเห็นแคว้นต้าฉู่มาก่อนผลประโยชน์ส่วนตนเนื่องจากเป็นราชโองการสอบสวนลับๆ อ๋องหนุ่มจึงคัดเพียงองครักษ์ฝีมือดีขี่ม้าติดตามไปยังชายแดนเหนือ ระหว่างทางก็คอยจับตาขบวนคุ้มกันเสบียงของฝ่ายต่างๆ ที่ส่งเสบียงไปช่วยทัพทางเหนือ ทั้งทางบก ทางน้ำ เขาพบว่ามีน้อยยิ่งกว่าน้อย อีกทั้งยังมีข่าวโจรที่ดักปล้นกลางทาง ถึงอย่างนั้นเมื่อไปถึงจุดที่กล่าวอ้างว่าโดนดักปล้น จุดดังกล่าวกลับไร้ร่องรอย ไม่หลงเหลือหลักฐาน ไม่มีสิ่งใดบ่งบอกว่าเคยมีการต่อสู้เกิดขึ้น“ทูลท่านอ๋อง ข้างหน้ามีขบวนรถม้าพ่ะย่ะค่ะดูเหมือนจะเป็นขบวนขนเสบียงขึ้นเหนือ”“เสบียง? ของฝ่ายใด”“เป็นของจวนอี้ผิงโหวและจวนหย่งจื๋อ

“นายหญิง ท่านโยนความผิดให้ข้าเช่นนี้ได้อย่างไร! ท่านบอกเองว่าซื้อข้ามาแล้วจะเลี้ยงดูข้าให้สุขสบาย ร้านนั้นท่านเองที่เป็นคนออกความคิด! ข้าเพียงทำตามคำสั่ง ใต้เท้าขอท่านเมตตาให้ความเป็นธรรม ข้าถูกนางหลอกซื้อตัวมา นางบอกว่าขอเพียงเชื่อฟังและปรนเปรอนาง นางก็จะเลี้ยงดูให้ข้าเป็นเถ้าแก่ร้านค้า ข้าเพียงทำตามคำสั่ง ใต้เท้าเมตตาด้วย”เสียงซุบซิบดังขึ้นรอบด้าน “ที่แท้ก็สตรีมักมากหรอกหรือนี่”“นางอายุแทบจะเป็นมารดาเขาได้เลยมิใช่หรือ”“นั่นสิ เขาอายุรุ่นราวคราวเดียวกับบุตรชายนางเลยมิใช่หรือนั่น”คุณชายหกผู้นั้นโขกศีรษะ “ข้าน้อยมีหลักฐานขอรับ ข้าน้อยไม่เกี่ยวกับความผิดของร้านนั้นสักนิด ข้าน้อยเองก็ถูกนางหลอก สัญญา...ใช่ๆ สัญญาโรงจำนำนั่น นางใช้โฉนดร้านค้าจำนำเอาไว้ เงินนั่นนางนำไปไถ่ตัวข้าน้อยที่หอซิ่วฉุย เถ้าแก่หอซิ่วฉุยเป็นพยานได้ วันนั้นนางบอกเองว่าจะเลี้ยงดูข้า จากนั้นนางก็พาข้าไปที่ร้านค้าร้านนั้น นางต่างหากที่เป็นเจ้าของร้านมิใช่ข้า ยังมี...เครื่องประดับ ใช่ๆ เครื่องประดับพวกนั้นนางบอกว่าเป็นสินเดิมของสะใภ้ที่แต่งเข้า นางยักยอกมาบอกให้ข้าเก็บสะสม จากนั้นนางจะพาข้าไปจากเมืองหลวง ไปเสวยสุขด้วย