All Chapters of เป็นสตรีร้ายกาจ...ไม่ง่าย!!: Chapter 11 - Chapter 20

“ท่านมิใช่ต้องการเช่นนี้ตลอดมาหรอกหรือ ให้ข้าเลิกยุ่งกับท่าน? นี่อย่างไรเล่าเริ่มตั้งแต่วันนี้ ตอนนี้เลย ข้าฟู่โหรวจะไม่ชอบท่าน จะไม่มอบใจให้ จากนี้จะไม่ข้องเกี่ยวกับท่านอีกเว้นเพียงเรื่องที่เกี่ยวกับการค้า ข้าเป็นคนพูดจริงทำจริงดังนั้นท่านสบายใจได้เลย”แล้วนางก็เดินจากมาจงใจเดินเข้าไปหาสือจิ้ง “ข้าไม่ได้นำรถม้ามา รบกวนท่านส่งข้ากลับจวนได้หรือไม่”สือจิ้งยิ้มให้นาง “ได้สิ” เขาผายมือจากนั้นให้นางออกเดินนำไปก่อนทั้งสองเดินลงมาจากชั้นสองของหอสุราซ่านโจว ท่ามกลางชาวบ้านมากมายที่เห็นเหตุการณ์ บางคนซุบซิบมองเซี่ยอวิ๋นและหยวนอินอิน บางคนถึงขั้นลอบสังเกตซีกแก้มของหยวนอินอินยามที่อีกฝ่ายเผลอ“ไม่แดงจริงด้วย! ไม่แดงเลย อีกข้างสิจึงจะเป็นของจริง หรือว่านางเล่นละครใส่ร้ายประมุขฟู่? ให้ตายหรือว่าที่ผ่านมาพวกเราเข้าใจประมุขฟู่ผิดมาโดยตลอด?”เซี่ยอวิ๋นเองก็เหลือบไปมองซีกแก้มของหยวนอินอิน หัวใจของเขาหล่นวูบ... “กลับจวน”เขาได้แต่กล่าวเสียงเบา จากนั้นเดินลงไปจากชั้นสองของหอสุราเช่นกัน ในใจของเขารู้สึกแปลกๆ ไม่อาจสลัดดวงตาเย็นชาของฟู่โหรวออกไปจากใจหยวนอินอิน...ไม่เข้าใจ!!!เมื่อก่อนหากเกิดเรื่องเช่นน

หรือจะให้พูดอีกแง่การที่นางจำคนที่ไม่สำคัญในชีวิตไม่ได้ ก็ไม่นับว่าเป็นเรื่องแปลกประหลาด ด้วยทั้งเมืองหลวงต่างตระหนักดีว่านอกจากฮ่องเต้และเซี่ยอวิ๋น ฟู่โหรวแทบไม่ให้ความสำคัญกับผู้ใดมาก่อนมองลายมือของตัวเองก่อนหน้าที่ทั้งเข้มแข็งและเด็ดขาด บัญชีที่ถูกส่งเข้ามาไร้ข้อบกพร่อง หากมีข้อบกพร่องก็จะถูกส่งกลับไปทันที และคนที่บกพร่องจะถูกตัดเงิน คนที่ไม่ผิดพลาดนางก็ให้รางวัลอย่างยุติธรรม ที่สำคัญคือคนที่คิดไม่ซื่อนางลงโทษอย่างหนัก ทั้งยังจงใจทำให้ผู้คนเห็นและรู้สึกหวาดกลัวไม่กล้าทำเรื่องสัญญาสามเดือนระหว่างนางกับสือจิ้ง ฟู่โหรวไม่ได้เล่าให้อวี้กูกูฟัง ในใจของนางแน่นอนว่าเกิดคำถามมากมาย รับรู้ว่ามีบางอย่างที่อวี้กูกูกำลังปิดบังสมรสพระราชทาน...ยิ่งใหญ่เลื่องลือคหบดีตระกูลใหญ่สองตระกูล อีกทั้งยังเป็นคนที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะแต่งงานลงเอยกันได้ สือจิ้งสวมชุดเจ้าบ่าวสีแดงขี่ม้านำขบวนเกี้ยวมาที่จนตระกูลฟู่ อวี้กูกูเป็นคนพาเขาเข้าไปคารวะศาลบรรพชน จากนั้นที่โถงรับรองเจ้าสาวก็ถูกพาออกมาฟู่โหรว...เดิมทีนางก็นับเป็นโฉมสะคราญผู้หนึ่ง วันนี้สวมชุดเจ้าสาวมงคลสีแดง ใบหน้าและเรือนผมจัดแต่งอย่างประณีต พัดที

ความเสียดายกัดกร่อนในใจเซี่ยอวิ๋น บัดนี้ฟู่โหรวแต่งงานแล้ว เขาควรโล่งอก เขาควรดีใจ นับจากนี้จะไม่มีสตรีร้ายกาจมาตามตอแย ตามติดพัน ตามรบกวนถึงอย่างนั้นเพราะเหตุใดหัวใจของเขาบีบรัดและเต็มไปด้วยความเสียดาย เหตุใดเขาถึงรู้สึกว่าตัวเองพลาดบางอย่างไปเช่นนี้เล่า!!!ฟู่โหรว...บิดตัวไปมาหลังเสร็จพิธีทั้งหมดตอนนี้ด้านนอกเต็มไปด้วยเสียงครึกครื้นของแขกเหรื่อ สาวใช้ที่นางพามาด้วยนำสำรับเข้ามา “ฮูหยินนายท่านกำชับเอาไว้ว่าให้ท่านกินอะไรสักหน่อย หากเหนื่อยก็ให้พักผ่อนได้เลยไม่ต้องรอ”“อืม” นางพยักหน้ารับผ้าไปเช็ดหน้า มองไปที่ประตูเห็นเงาเล็กๆ ของเด็กหลายคน สาวใช้หันไปเห็นเช่นกัน“ซื่อจื่อกับคุณชายและคุณหนูสือเจ้าค่ะ พวกเขามาแอบดูท่านหลายรอบแล้ว แต่ท่านไม่ต้องกังวลนายท่านสั่งเอาไว้แล้วว่าห้ามไม่ให้ใครเข้ามารบกวนท่าน”นางยิ้มพยักหน้า ในใจกำลังคาดเดาว่าที่สั่งไม่ให้ใครเข้ามารบกวน เกรงว่าความหมายน่าจะตรงกันข้าม นางเดาว่าสือจิ้งอาจกลัวว่าเด็กเหล่านี้จะถูกนางรังแกหรือทำให้ตกใจกลัวมากกว่าหลังล้างหน้าเปลี่ยนชุดและออกมาจากฉากกั้น หญิงสาวเพิ่งจิบชากำลังจะหยิบตะเกียบ นางหรี่ตาพบว่าที่ริมหน้าต่างมีคน ฟู่โหรวม

“สิบสามปี...” นางเว้นวรรคไปครู่หนึ่ง “ก็นับว่านานมาก ดังนั้นการที่ท่านให้ซื่อจื่อยกชาที่ร้อนจัดมาให้ข้า นับเป็นความบกพร่อง การจงใจ หรือเป็นการแสดงออกถึงการไม่ยอมรับ?”แม่นมฝูเหลือบมองสือจิ้ง “นายท่านไม่ใช่นะเจ้าคะ ข้าน้อย...”“ข้าเป็นคนถามไม่ใช่ประมุขสือ” ฟู่โหรวกล่าวเสียงเรียบ“ท่านพ่อ ท่านจะให้สตรีร้ายกาจผู้นี้มาเป็นแม่ของพวกเราจริงๆ หรือขอรับ เห็นชัดว่านางชื่อเสียงฉาวโฉ่และมีใจให้บุรุษอื่น...”สือจิ้งขมวดคิ้วยืนขึ้น “คุกเข่าลง!”ทุกคนสะดุ้งเฮือก ทุกๆ คนคุกเข่าลงจริงๆ เห็นชัดว่าสือจิ้งไม่เคยตวาดเช่นนี้ ทั้งยังไม่เคยแสดงความโกรธฟู่โหรวหัวเราะ “เห็นทีจะจริง เรื่องที่เมื่อคืนท่านบอกว่าหย่อนยานการอบรมทำให้เด็กๆ เอาแต่ใจไปบ้าง เมื่อคืนวางยา วันนี้ใช้น้ำร้อนลวกคน วันนี้เป็นซื่อจื่อ วันหน้าเป็นประมุขของตระกูลสือ ผู้เป็นนายที่ยังเยาว์วัยกระทำผิด บ่าวไพร่ไม่เพียงไม่ตักเตือนห้ามปรามแต่กลับยังส่งเสริม นี่ไม่เรียกหย่อนยานการอบรม แต่เรียกว่าส่งเสริมคนทำความผิด” นางลุกขึ้น“มื้อเช้าคงไม่ต้องแล้ว ข้าจะออกไปกินที่ท่าเรือฟู่กุ้ย ท่านก็...จัดการกันเองเถิด” นางหมุนตัวเดินออกไปจากห้องโถง ตอนกำลังเดินผ

“ทุกคนที่ว่าคือผู้ใด ข่าวลือ บ่าวไพร่ สาวใช้? แล้วเจ้ามั่นใจได้อย่างไรว่าคนเหล่านั้นเคยพบ เคยเห็น หรือเคยรู้จักนาง จะรู้ได้อย่างไรว่าข่าวลือนั่นเชื่อถือได้? ข้าไม่ใช่เคยสอนหรือว่าแม้แต่คนที่เจ้าเห็นทุกวัน ก็ไม่ใช่ว่าเจ้าจะสามารถมองทะลุเข้าไปถึงจิตใจ นับประสาอะไรกับคนที่เจ้าไม่เคยพบ ไม่เคยรู้จัก”สือเจี้ยนเอาแต่ก้มหน้า ถึงอย่างนั้นสีหน้าก็เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด“เจ้าแอบคิดใช่หรือไม่ว่าข้าเข้าข้างนาง”สือเจี้ยนเหลือบตาไม่ตอบก็เท่ากับยอมรับ “ท่านพ่อลงโทษวันนี้ทั้งที่รู้มาก่อน มิใช่เพราะทำเพื่อนางหรือขอรับ”“สือเจี้ยน จากบนลงล่าง จากนายไปบ่าว ฟู่โหรวเป็นประมุขตระกูลฟู่ นางแต่งกับข้าแล้วนางก็คือฮูหยินตระกูลสือ เป็นนายหญิงของจวนตระกูลสือ หากแม้แต่แม่นมคนหนึ่งยังสามารถชี้มือพูดว่านางคือคนนอกไม่มีสิทธิ์ทำสิ่งใดสิ่งหนึ่ง เช่นนั้นตระกูลสือไม่เป็นที่น่าขบขันของคนนอกหรือ อีกอย่างหากแม้แต่แม่นมคนหนึ่งที่ถือว่าตัวเองเป็นคนเก่าแก่ สามารถยืมมือเจ้าซุกซ่อนความละโมบของตัวเอง ยืมมือเจ้าหมิ่นเกียรติของนายหญิงของจวน เจ้าว่าวันหน้านางจะกล้าทำสิ่งใดอีก ความผูกพันมีได้แต่อย่าให้เพราะความผูกพันนั้น ทำให้เจ้า