Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

สาวใช้มุ่นคิ้ว “คุณหนูสือเป็นเพียงบุตรสาวบุญธรรมที่รับเข้ามาไม่นาน ฟังว่านางเพิ่งห้าขวบและกลัวผีไม่ชอบนอนคนเดียว นางหูคนครัวที่เป็นป้าแท้ๆ จึงเป็นคนดูแลมาโดยตลอดเจ้าค่ะ อีกอย่างเรือนของคุณหนูสือก็ยังไม่เรียบร้อย ยังไม่ได้ย้ายออกจากเรือนพักของนางหูผู้เป็นป้าเจ้าค่ะ”“อืม” นางฟังแล้วก็เงียบไป ด้านนอกพ่อบ้านฉีส่งเสียงเรียก“นายหญิงขอรับ นายท่านกล่าวว่าวันนี้อากาศอบอ้าว คนครัวทำน้ำแกงเม็ดบัว[1] เชิญนายหญิงไปนั่งเล่นที่สวนดื่มน้ำแกงเม็ดบัวด้วยกันขอรับ”“ได้สักครู่หนึ่งข้าจะออกไป” นางเปลี่ยนชุดที่สบายขึ้นจากนั้นเดินออกมาที่สวน เด็กชายสี่คนอยู่ครบและครั้งนี้การคารวะน้ำชาเป็นไปอย่างราบรื่น สือเจี้ยนไม่ได้มีท่าทีแข็งกร้าวอีก“สืออวี๋เล่า” นางถามขึ้นพ่อบ้านฉีเป็นคนตอบ “เรียนนายหญิง คุณหนูห้าเพราะยังเด็กช่วงบ่ายจึงนอนกลางวันไม่ได้มาขอรับ”“อ้อ” นางพยักหน้ารับรู้ สายตามองสือจีที่เพิ่งหกขวบ สืออวี๋ห้าขวบต้องนอนกลางวัน แล้วสือจีที่โตกว่าเพียงปีเดียวทำไมแตกต่าง แม้รู้สึกคล้ายมีบางอย่างกวนใจแต่นางก็เลือกที่จะเงียบนั่งเพียงครู่เดียวเด็กชายทั้งสี่ก็ถูกตาม อาจารย์ที่มาสอนช่วงบ่ายมาถึงแล้ว ดังนั้นในสวน

“อวี้กูกู ข้ากับนางแต่งงานกันแล้ว นับจากนี้นางคือนายหญิงของตระกูลสือ หากมีเรื่องใดที่ข้าควรรู้ควรป้องกัน ควรปกป้องนาง ท่านไม่คิดว่าข้าควรรู้หรอกหรือ”อวี้กูกูพึมพำ “ปก...ป้อง” สายตาลังเลมองสือจิ้งทว่าจนแล้วจนรอดก็ยังเล่าให้ชายหนุ่มฟัง “ท่านอาจรู้แล้วว่านายหญิงปักใจในตัวประมุขเซี่ย แต่ท่านยังไม่รู้ ไม่มีใครรู้ว่าเพราะอะไร เรื่องนี้ต้องขอบคุณประมุขเซี่ยด้วยเช่นกัน อย่างน้อยเขาก็ไม่เคยหลุดปากบอกผู้ใด”เรื่องที่เซี่ยอวิ๋นเป็นดังวีรบุรุษช่วยหญิงงาม ทำให้ฟู่โหรวปักใจมาจนถึงทุกวันนี้ ขณะเดียวกันในความปักใจนั้นกลับซุกซ่อนบาดแผลร้ายแรงเอาไว้ในส่วนลึก ทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องคืนนั้นฟู่โหรวก็มักจะหวาดกลัว หวาดหวั่น ล้มป่วยเป็นไข้ และทุกครั้งที่เกิดขึ้นวันถัดมานางก็มักจะหาเรื่องไปพบเซี่ยอวิ๋น มองเขาเป็นเหมือนท่อนไม้ที่ลอยกลางน้ำ พบเขาแล้วจิตใจจึงสามารถสงบลงได้“เรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องก่อนที่ข้าจะได้ดูแลนายหญิง แม่นมคนก่อนที่ทำหน้าที่ดูแลนางถูกไล่ออกจากจวนนับตั้งแต่เรื่องนั้น”“แม่นม?”“เจ้าค่ะ นางเป็นคนดูแลนายหญิงนับตั้งแต่คุณหนูลืมตาดูโลก”อา...คนสนิทที่หักหลังและทำร้ายนางอย่างร้ายกาจ ในที่สุ

นางมองเขาด้วยสายตางุนงง ทว่าต่อมาก็เดินตามเขาไปยังครัวเล็กไม่ไกลจากเรือนหลัก ที่นั่นมีคนเฝ้าแต่ว่าสือจิ้งเพียงบอกว่าเขาจะทำเองไม่ต้องปลุกบ่าวไพร่ก่อไฟ ต้มบะหมี่ ล้างผัก สือจิ้งทำเองทั้งหมด ที่หญิงสาวทำก็คือนั่งมองเขาขยับมืออย่างคล่องแคล่ว “ท่านเข้าครัวบ่อยหรือ”“เมื่อก่อน ตอนนี้ไม่มีเวลา ก่อนหน้าที่จะเป็นประมุขตระกูลข้าต้องดูแลเด็กหลายคน ดังนั้นจึงลองหัดทำบะหมี่ง่ายๆ ช่วงนั้นเป็นช่วงที่พี่ชายของข้ากำลังต่อสู้กับท่านน้า ท่านอา รวมไปถึงท่านลุงที่คิดจะแบ่งปันกิจกาจตระกูลสือออกเป็นส่วนๆ บิดาของข้าจากไปเร็วตระกูลสือจึงวุ่นวายสับสน พี่สะใภ้ของข้าร่วมมือกับตระกูลเดิมรับสินบนจากท่านลุง ยักยอกทรัพย์สินบางส่วนไปจากตระกูลสือ พี่ชายของข้าตอนนั้นแทบไม่เป็นผู้เป็นคน เขาตามพี่สะใภ้ไปจนพบว่านางคบชู้ พี่ชายของข้าสังหารบุรุษผู้นั้น สังหารท่านลุง เขียนจดหมายและรวบรวมหลักฐานการยักยอกทรัพย์ ฝากฝังทุกๆ อย่างเอาไวในมือข้า ฝากฝังทายาทตระกูลสือให้ข้าดูแล”ฟู่โหรวนั่งฟังเขาเงียบๆ แอบรู้สึกว่าชีวิตของสือจิ้งก็ยากลำบากเหมือนกัน“ตอนที่พี่ชายของข้าฆ่าตัวตาย ข้าได้แต่โกรธที่เขาไม่คิดจะใส่ใจความรู้สึกของอาเจี้ยน เ

“คุณหนูสืออวี๋เข้ามาอยู่ในจวนหลังนายท่านรับเป็นบุตรสาวบุญธรรม ทุกเช้าจะได้นั่งเรียนกับเหล่าคุณชาย เพียงแต่ว่าคุณหนูยังเล็กนัก นั่งได้ไม่นานก็มักแอบหลับ ช่วงบ่ายเพราะชอบนอนกลางวันจึงไม่ได้ออกมาข้างนอก ส่วนใหญ่นางหูจะให้นอนอยู่ที่ห้องพักข้างเรือนครัว เพราะคุณหนูเป็นคนขี้กลัวไม่ชอบอยู่คนเดียว ดังนั้นกลางคืนจะมีนางหูดูแลจนกว่าจะโตพอ เรือนของคุณหนูตอนนี้กำลังจะเสร็จแล้ว นายท่านกำชับว่าหากเสร็จแล้วก็ให้รับสาวใช้และบ่าวไพร่เข้ามาเพิ่ม เพราะมีนางหูดูแลข้าน้อยจึงไม่คิดว่าคุณหนูต้องการแม่นม นี่เป็นบัญชีค่าใช้จ่ายของคุณหนูสืออวี๋ที่นายหญิงอยากดู”หญิงสาวเปิดรายละเอียดดูก็พบว่าทุกเดือนจะมีเสื้อผ้าชุดใหม่ของสืออวี๋ มีเครื่องประดับ ของใช้ รองเท้า รวมไปถึงสิ่งที่คุณหนูผู้หนึ่งสมควรจะมี “ข้าอยากไปดูห้องที่สืออวี๋พัก”“ขอรับ นายหญิงเชิญทางนี้ข้าน้อยจะนำทางเอง”เรือนพักชั่วคราวของสืออวี๋อยู่ไม่ไกลจากเรือนครัวนัก เป็นเรือนกว้างแต่ก็ยังเล็กเกินไปสำหรับฐานะบุตรสาวบุญธรรมของสือจิ้ง หรือบางทีอาจเพราะพื้นที่ไม่เพียงพอและรอขยับขยาย ดังนั้นที่นี่จึงเป็นเหมือนเรือนพำนักชั่วคราวนางเดินเข้าไปข้างในก็พบเพียงข้าวข

ไกลออกไปนางมองเห็นแผ่นหลังของสือจิ้งเดินตามพ่อบ้านฉีไปยังเรือนด้านหลัง ตอนนี้ชายหนุ่มคงรู้เรื่องที่เกิดขึ้นแล้ว นางไม่โทษสือจิ้ง บุรุษต่อให้รอบคอบเพียงใดก็ไม่เหมือนสตรี อีกอย่างการดูแลจวนไปพร้อมๆ กับการดูแลเด็ก จากนั้นยังต้องออกไปทำการค้าข้างนอก กว่าจะกลับจวนก็มืดค่ำ สือจิ้งไม่เคยแต่งงาน ไม่เคยมีบุตร เขาอาจเก่งเรื่องการทำการค้า แต่เรื่องหลังจวนใครจะมั่นใจว่าสามารถดูแลได้ทั่วถึงเล่า“เสี่ยวอวี๋น้อย วันนั้นเพราะเหตุใดเสี่ยงชีวิตตัวเองไปช่วยข้าไม่ให้ถูกวางยา”สืออวี๋ครุ่นคิด “เพราะว่า...หากท่านถูกวางยา นายท่านก็จะไม่สบายใจ”นางเลิกคิ้ว “แล้วรู้ได้อย่างไร”“ได้ยินซื่อจื่อเล่าให้คุณชายรองฟังเจ้าค่ะ”“สืออวี๋”“เจ้าคะ”“สือจิ้งคือบิดาบุญธรรมเรียกเขาท่านพ่อ ข้าเป็นฮูหยินของบิดาเจ้า เจ้าต้องเรียกข้าว่าท่านแม่ สือเจี้ยนเป็นพี่ชาย เป็นซื่อจื่อเรียกพี่ใหญ่ สือเจาเรียกพี่รอง สือจิ่นเรียกพี่สาม สือจีเรียกพี่สี่”“แต่ว่า...”“เมื่อก่อนไม่เป็นไร เอาเป็นว่านับตั้งแต่วันนี้เปลี่ยนเสีย เข้าใจหรือไม่”สืออวี๋มองไปรอบๆ “แต่ท่านป้าบอกว่า...”“ท่านป้าของเจ้าแก่แล้ว บางครั้งก็เลอะเลือน แต่วางใจเถิดนับจากนี้