Semua Bab เป็นสตรีร้ายกาจ...ไม่ง่าย!!: Bab 31 - Bab 40

42 Bab

บทที่ 6.2

แล้วนางก็ตกลงไปในแม่น้ำท่ามกลางสายตาตกตะลึงของหยวนอินอิน ยิ่งเห็นรอยยิ้มแห่งชัยชนะของฟู่โหรว หยวนอินอินก็ยิ่งสับสน เมื่อเซี่ยอวิ๋นปราดเข้ามานางจึงได้ลิ้มรสของการถูกใส่ร้ายเป็นครั้งแรก“อินอินเจ้าทำอะไรลงไป!!”นางว่ายน้ำเก่งมาก... ฟู่โหรวยังไม่ทันได้ผุดขึ้นเหนือผิวน้ำ นางกลับรับรู้ว่าเงาของคนผู้หนึ่งกำลังพุ่งลงมาเช่นกัน กระทั่งมองเห็นสือจิ้งกำลังดำน้ำลงมาหา นางจึงได้แต่มองสีหน้าแตกตื่นของเขา ลืมแม้กระทั่งว่าต้องว่ายน้ำขึ้นไปสือจิ้งคว้าแขนของนางลากขึ้นเหนือผิวน้ำ ช่วยพานางกลับขึ้นฝั่ง คนของท่าเรือปราดเข้ามา สือจิ้งเพิ่งอุ้มฟู่โหรวขึ้นจากฝั่ง อวี้กูกูก็ปราดเข้ามาเช่นกัน อีกฝ่ายคว้าเสื้อคลุมจากสาวใช้ห่มให้ฟู่โหรว ตอนนั้นเองฟู่โหรวมองเห็นสายตาที่อวี้กูกูมองตรงไปยังหยวนอินอินอยู่ๆ...ภาพบางอย่างก็ปราดเข้ามา นางที่เพิ่งดื่มน้ำแกงสร่างเมาจากนั้นก็รู้สึกถึงบางอย่างไม่ถูกต้อง อวี้กูกูเป็นคนส่งน้ำแกงถ้วยนั้นให้นาง เมื่อพบว่าน้ำแกงถ้วยนั้นผิดปกติอวี้กูกูก็มองหยวนอินอิน ถามว่าอีกฝ่ายทำอะไรลงไป!!! ศีรษะปวดจนแทบระเบิด ฟู่โหรวซุกใบหน้ากับอกของสือจิ้งด้วยท่าทีทรมาน อวี้กูกูยื่นมือเข้ามา นางตวาดเสียง
Baca selengkapnya

บทที่ 6.3

เขาสังเกตเห็นท่าทางล่อกแล่กของอวี้กูกู สังเกตเห็นสีหน้าที่ซีดขาวของหยวนอินอิน“เรื่องผ่านไปแล้ว ฝ่าบาททรงมีรับสั่งให้เลิกสอบสวน ประมุขเซี่ยท่านจะรื้อฟื้น...”“ฝ่าบาททรงรับสั่งให้เลิกสอบสวน แล้วฟู่โหรวเล่านางคิดอย่างไร นางเองก็อยากให้เลิกสอบสวน? ด้วยนิสัยของนางไม่มีทางเลิกราโดยง่าย เกิดอะไรขึ้นกับนางกันแน่ หลังจากเกิดเรื่องนั้นนางก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน”หัวใจของเขาหล่นวูบ... ยิ่งเห็นท่าทางของอวี้กูกูก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง เขาหันไปมองหยวนอินอิน “วันนั้นเจ้าอยู่ที่สวนใช่หรือไม่”“พะ...พี่อวิ๋น เหตุใดท่านถามข้าเช่นนั้นเจ้าคะ ข้าก็อยู่กับท่านมิใช่หรือ”“ไม่ ไม่ใช่ เวลาไม่ถูกต้อง ตอนนั้นเจ้าบอกว่าจะออกไปนำน้ำแกงมาให้ข้า แต่เจ้าหายไปครู่หนึ่งจากนั้นข้าจึงได้รับรายงานว่าอวี้กูกูพาฟู่โหรวออกไปเพราะนางไม่สบาย ไม่กี่ชั่วยามก็มีข่าวว่านางถูกพิษ จากนั้นจวนตระกูลเซี่ยจึงถูกองครักษ์ล้อมปิด เจ้า...ใช้ข้าปกปิดเรื่องในวันนั้น ใช้ข้าเพื่อยืนยันว่าไม่ได้อยู่ที่สวน แต่วันนั้นเจ้าออกไปแล้วจึงกลับมา”หยวนอินอินส่ายหน้า “ไม่ใช่นะเจ้าคะ ไม่ใช่ อวี้กูกูเป็นพยานได้ว่าข้าไม่ได้อยู่ที่นั่น”“หากนางเป็
Baca selengkapnya

บทที่ 6.4

“อวี้กูกู”เขาชะงักอีกครั้ง คิ้วเข้มมุ่นลง “แล้วอย่างไร”“วันนั้นที่จวนตระกูลเซี่ย อวี้กูกูเป็นคนส่งน้ำแกงให้ข้า นางดึงกลับไปแล้ว...เหมือนไม่ได้อยากให้ข้าดื่ม จากนั้นหยวนอินอินก็เดินเข้ามา เมื่อมองเห็นหยวนอินอินนางกลับยังคงส่งน้ำแกงถ้วยนั้นให้ข้า”“ฝ่าบาทตรัสว่าเจ้ามีอาการหลังกลับจากจวนตระกูลเซี่ย”นางส่ายหน้า “ข้าหมดสติตั้งแต่อยู่ที่จวนตระกูลเซี่ยแล้ว ตรงนี้...” นางยกมือลูบหน้าผาก “ฟาดขอบโต๊ะหินตั้งแต่ตอนที่ข้าอยู่ในสวนตระกูลเซี่ย ข้าสูญเสียความทรงจำเพราะอย่างนั้น มาคิดๆ ดู...วันที่ข้ารู้สึกตัวตื่น” ฟู่โหรวสะอื้น “ข้ากำลังจะล้มลงอีกครั้ง อวี้กูกูเป็นคนเข้ามาคว้าตัวข้า ข้าซาบซึ้งและไว้ใจนางที่ช่วย แถมหลังจากนั้นนางยังช่วยข้าปกปิดว่าข้าสูญเสียความทรงจำ แนะนำให้ข้าโกหกว่าข้าไม่ได้ถูกวางยา แนะนำให้ข้าจบเรื่องนี้โดยเร็ว ถึงตอนนี้ข้ารู้แล้ว นางช่วยข้าวันนั้นเพราะกลัวศีรษะข้ากระแทกอีก กลัวว่าข้าจะจำเรื่องที่เกิดวันนั้นได้ กลัวว่าข้า...ข้า...”สือจิ้งลูบไหล่นางเบาๆ “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรแล้ว ตอนนี้เจ้าจำได้ก็ดีแล้ว”“สือจิ้ง”“หืม”“เจ็บปวดเหลือเกิน...” นางปล่อยโฮออกมาอย่างสิ้นท่า “ตอนที่ข้าโด
Baca selengkapnya

บทที่ 6.5

“ฟู่โหรว ฝันร้ายเท่านั้น ตื่นมาก็ไม่เป็นไรแล้ว มีข้าอยู่ ไม่ต้องกลัว”“สือจิ้ง...” นางพึมพำ“หืม ข้าอยู่นี่”“อยู่จริงๆ นะ”“อืม ไม่ไปไหนแน่นอน”แล้วนางก็สงบลงและไม่ได้ฝันร้ายอีก เขาพูดถูก...หลังตื่นนอนนางรู้สึกดีขึ้นมาก หลังจากซักถามนางหลายประโยคให้มั่นใจ นางก็ไล่เขาให้ออกไปดูแลร้านแลกเงินช่วงสายวันนั้นพ่อบ้านที่จวนตระกูลฟู่มารายงานด้วยท่าทางตื่นตระหนก เช้าวันนี้มีขันทีมาที่จวนสนทนากับอวี้กูกูนานมาก จากนั้นอวี้กูกูก็ถือห่อผ้าเดินออกจากจวนไม่พูดอะไรเลยฟู่โหรว...รู้สึกไม่ดีเลยนางวิ่งออกมาหน้าประตูจวน พ่อบ้านฉีรายงานว่าสือจิ้งเพิ่งนั่งรถม้าไปที่ร้านแลกเงิน นางนั่งรถม้ากลับจวนตระกูลฟู่ พบว่าอวี้กูกูเขียนจดหมายฝากเอาไว้ให้ สารภาพความผิดทั้งหมดที่หลอกลวงนาง จุดประสงค์เพียงหวังให้หลานสาวสมหวังกับเซี่ยอวิ๋นนางไม่เชื่อ...แม้รู้ว่าอวี้กูกูหลอก ถึงอย่างนั้นความห่วงใยที่ผ่านมานางมองออกว่าไม่ใช่การเสแสร้ง แม้บางเรื่องนางจะลงมือทำจริงๆ แต่ก็ยังหลงเหลือความลังเล ความรู้สึกผิด“นางไปที่ใด”“ไม่ทราบขอรับ นางไม่ได้พูดอะไรเลย”ฟู่โหรวหัวใจหล่นวูบ “ขันที เป็นขันทีคนใดมาที่นี่”“เป็นหวังกงกงขอรับ”หว
Baca selengkapnya

บทที่ 6.6

ฟู่โหรวมองกาที่ล้มคว่ำ กลิ่นคาวเลือดที่มากับกลิ่นหอมเย็นเฉพาะของดอกไม้ นี่เป็นยาพิษเฉพาะจากวังหลวง นางจดจำได้เพราะเคยเห็นกับตามาแล้ว แม่นมที่ทรยศนางผู้นั้น ฝ่าบาทเป็นคนพระราชทานยาพิษชนิดเดียวกันนี้ หลังจากที่นางขอร้องให้อีกฝ่ายได้สิ้นใจอย่างสงบ ไม่ทรมาน...นางรู้ดี... สิ่งที่อวี้กูกูกระทำนอกจากทรยศนาง ยังเป็นการหลอกลวงเบื้องสูง โทษที่อีกฝ่ายกำลังได้รับตอนนี้นับว่าเป็นโทษสถานเบา นับว่าฮ่องเต้ทรงเมตตาแล้ว“แม้ว่านี่เป็นแผนของข้าที่หวังให้ท่านแต่งให้ผู้อื่น แต่ว่านายหญิง ประมุขสือเป็นคนดีจริงๆ หากเป็นเขาข้าก็เบาใจ ข้ารู้ว่าท่านจะได้รับการปกป้องดูแลเป็นอย่างดีนับจากนี้”อวี้กูกูกุมมือของนางแน่น ฟู่โหรวสะอื้นออกมาอย่างไม่อาจห้าม นางสอดแขนข้างหนึ่งดึงอวี้กูกูเข้ามาในอ้อมแขน“อวี้กูกู ท่านจำได้หรือไม่ ตอนนั้นข้าถูกท่านลุงก่อกวนที่ท่าเรือ เขาผลักข้าหวังให้ข้าตกน้ำ ตอนนั้นไม่รู้ว่าท่านโผล่มาจากที่ใด ดึงข้าเอาไว้และถีบเขาตกลงไปแทน”อวี้กูกูหัวเราะเสียงขลุกขลักในลำคอ เลือดแดงฉานคาวคลุ้มหลั่งรินออกมาอีกครั้ง “ตอนนั้นข้าโกรธมาก เขากล้าดีอย่างไรทำกับท่านเช่นนั้น ยังดีที่ข้าสังหรณ์ใจจากนั้นจึงบังคับ
Baca selengkapnya

บทที่ 6.7

นางข่มความเกลียดชังในใจ “หยวนอินอินเจ้าเคยรักผู้อื่นหรือไม่นอกจากตัวเอง เจ้าบอกว่าเจ้าสูญสิ้นทุกสิ่งแล้วตั้งแต่แรกเจ้ามีอะไร เจ้าไม่เคยยอมรับกับผู้อื่นว่านางเป็นป้า ตอนนี้เจ้าจะมาคร่ำครวญเล่นละครให้ผู้ใดดู อวี้กูกูอยู่ข้างกายข้า นางหลอกข้าก็แล้วไป แต่นางกล้าหลอกลวงเบื้องสูง ตอนนี้กล้านับญาติกับนางรู้หรือไม่ว่าโทษคือประหารเก้าชั่วโคตร! นางดื่มยาพิษก็เพื่อกป้องเจ้า! เจ้ารักตัวเองถึงเพียงนี้ข้าเดาว่าที่เจ้ามาหาข้าที่นี่เพราะสมรสพระราชทานกระมัง เจ้าบอกว่าเซี่ยอวิ๋นจำใจแต่งให้ผู้อื่น เจ้าหลอกผู้ใด หลอกตัวเอง? หากเขาจะแต่งกับเจ้าเขาทำไปนานแล้ว! เหตุใดต้องถ่วงเวลามานานถึงตอนนี้ ฆาตกร? เจ้าบอกว่าข้าเป็นฆาตกร ข้าสังหารผู้ใด?!บุตรในครรภ์เจ้าที่ไม่เคยมีอยู่จริง? เจ้าแท้งบุตรเพราะข้าวางยา? เช่นนั้นข้าขอถามเจ้าเข้าหอกับเซี่ยอวิ๋นตั้งแต่เมื่อไหร่ เจ้าโยนบาปให้ข้าข้าก็ต้องรับ? เช่นนั้นมิสู้ไปหาเซี่ยอวิ๋นด้วยกัน ถามเขาว่าเด็กในครรภ์ที่เจ้าอ้างว่าแท้งเพื่อสังหารข้า ตกลงเป็นบุตรของเจ้ากับผู้ใดกันแน่ แท้งบุตรท่านหมอตรวจดูก็รู้แล้วว่าจริงหรือเท็จ มาพิสูจน์กันว่าข้าเป็นฆาตกรหรือเจ้าที่ใส่ร้ายข้าจนเกิดเป็น
Baca selengkapnya

บทที่ 6.8

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองสือจิ้ง นางไม่ได้หันกลับไปมองเซี่ยอวิ๋น “ข้ายินดีขี่ม้ากลับกับสามี”สือจิ้งยิ้มให้นางจากนั้นทั้งสองก็ขึ้นไปนั่งบนหลังม้า เซี่ยอวิ๋นทำได้เพียงมองส่งคนทั้งสองจากไปโดยไม่อาจเหนี่ยวรั้ง ไม่อาจพูดอะไรได้อีกเขาพลาด...พลาดตั้งแต่แรก ไม่อาจหวนคืน ไม่อาจแก้ไข เสียไปแล้วก็คือเสียไปตลอดกาล ไม่มีทางได้คืน ไม่อาจเรียกร้องสิ่งที่เสียไปกลับมาอีกฟู่โหรว...เข้าวังหลวงเข้าเฝ้าฮ่องเต้ นางรู้ว่าอีกฝ่ายโกรธนาง โกรธที่นางปิดบังจนเป็นช่องโหว่ให้คนอื่นเข้ามาแทรก กระทั่งตัวนางเองถูกหลอกครั้งแล้วครั้งเล่าที่จริงนางรู้ดีว่าฮ่องเต้เมตตามากแล้ว ด้วยสิ่งที่เกิดขึ้นอวี้กูกูไม่สมควรได้จากไปอย่างเงียบๆ และสบายเกินไป เช่นกันกับหยวนอินอินที่ยังคงลอยนวล ทว่าฮ่องเต้ตระหนักดีว่าหากลงโทษอีกฝ่าย คนที่หนีไม่พ้นต้องตกเป็นข้อครหาก็คือนางเอง หรือหากมีคนอยากขุดคุ้ย เรื่องในอดีตก็จะถูกหยิบยกขึ้นมาพูด ฟู่โหรวที่ร้ายกาจผู้นั้นก็ยังเสียเปรียบหยวนอินอินผู้อ่อนแอและถูกรังแกอยู่วันยังค่ำ...เย็นวันนั้นนางมีไข้...อีกแล้วจิตใจไม่สงบ บวกกับการขี่ม้าต้องลมหนาว ร่างกายของฟู่โหรวที่ยังคงไม่ฟื้นตัวดีในที่สุดก็ล้มป่วยอ
Baca selengkapnya

บทที่ 7.1

สือจิ้งยิ้ม เป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน สุดท้ายฟู่โหรวจึงได้แต่มองเขาเดินออกไป ไม่ได้พูดอะไรสักประโยค หลังเขาเดินออกไปจากห้องนางยกสองมือแนบแก้ม“น่าขายหน้าที่สุด ไม่ใช่หน้าแดงให้เขาเห็นหรอกนะ!” นางลงมือก่อนแท้ๆ แล้วเหตุใดตอนนี้เป็นฝ่ายขัดเขินเองเสียเล่า!ช่วงบ่ายสือจิ้งให้คนมาบอกที่จวนว่าเขาอาจกลับช้า ด้วยเกรงว่าฟู่โหรวจะรอกินมื้อเที่ยงและไม่ยอมดื่มยา เพราะนางอาการดีขึ้นมากจึงออกมาเดินเล่นที่สวนโดยมีเสื้อคลุมหนานุ่มคลุมทับอีกชั้นหนึ่ง ตอนที่เพิ่งเดินเข้าไปถึงทางเข้าสวนชั้นใน เสียงตะโกนก็ดังขึ้น“พี่ใหญ่... พี่รอง พวกท่านอย่าลงไป ช่วยด้วยพี่ใหญ่พี่รองตกน้ำ!!”นั่นเป็นเสียงของสือจิ่น ฟู่โหรวตกใจรีบสาวเท้าออกวิ่ง ตอนเข้าไปเห็นก็พบว่าทั้งสือเจี้ยนและสือเจาพยายามกระเสือกกระสนว่ายน้ำเข้าใกล้ฝั่งดูแล้วสือเจี้ยนตกลงไปในสระจำลองก่อน สือเจาพยายามช่วยจึงถูกดึงลงน้ำทั้งคู่ ฟู่โหรวร้อนใจวิ่งปราดเข้าไป นางสะบัดเสื้อคลุมทิ้งจากนั้นกระโดดลงไปในน้ำ“คุณชาย! นายหญิง!!!”สาวใช้เพิ่งวิ่งเข้ามาถึงตกใจจนหน้าซีด พ่อบ้านได้ยินก็วิ่งเข้ามา ทว่าตอนที่ทุกคนมาถึงฝั่งสระจำลอง ฟู่โหรวก็หิ้วคอส
Baca selengkapnya

บทที่ 7.2

ฟู่โหรวสั่นสะท้านเพราะความหนาวเหน็บ นางจามออกมาเสียงดัง มือดันสือจิ่นออก “อาจิ่นเจ้ากลับเรือนไปก่อน ข้าเป็นหวัดเดี๋ยวพลอยติดหวัดไปด้วย”“ท่านแม่ ท่านเป็นไข้แต่ลงน้ำไปช่วยพี่ใหญ่กับพี่รอง หากท่านพ่อรู้เข้า...”ยังต้องให้สือจิ่นเตือนอีกหรือ นางให้คนพาเด็กน้อยกลับเรือน ส่วนนางรีบกลับไปเปลี่ยนชุด ตอนออกมาถึงที่โถงหน้ารู้สึกปวดศีรษะยิ่งกว่าเมื่อเช้า ตระหนักแล้วว่ายังไงไข้ต้องขึ้นแน่นอนสือเจี้ยนเดินนำเข้ามา สือเจาเองก็เดินเข้ามาด้วย เด็กทั้งสองยังมีท่าทางมึนตึง นางถือไม้เรียวเคาะกับฝ่ามือ “รู้ความผิดแล้วหรือยัง”“ท่านไล่คนของข้าออกไปอีกแล้ว” สือเจี้ยนหน้าบึ้ง “ข้าเป็นคนไล่พวกเขาออกไปจากสวนเอง ตอนนั้นอยากวิ่งเล่นอย่างอิสระ”สือเจาแค่นเสียง“เจ้าแค่นเสียงทำไม?!”“ข้าจะทำท่านจะทำไม”“หยุด!” นางตวาด “พวกเจ้ายื่นมือออกมา!”เด็กทั้งสองเบิกตา สือเจี้ยนมองไม้ในมือนาง “ท่านกล้าตีข้า? ข้าเป็นซื่อจื่อตระกูลสือ ท่านพ่อยังไม่เคยตีข้าเลย!”“ยื่นมือออกมา” นางกล่าวเสียงเย็น “ทั้งคู่!”“ข้าจะฟ้องท่านพ่อ”“เอาสิ” นางกล่าว “แต่ตอนนี้ข้าจะลงโทษพวกเจ้าทั้งคู่” เมื่อทั้งสองยื่นมือออกมานางจึงฟาดไม้ลงไปกลางฝ่ามือ
Baca selengkapnya

บทที่ 7.3

“สาม...ไม่พยายามทำความเข้าในในสถานการณ์ ซื่อจื่อเจ้าเป็นพี่ใหญ่ เป็นคนที่ต้องรับผิดชอบจวนนี้ต่อไป เพราะอะไรข้าเปลี่ยนคนดูแลเจ้าทั้งหมด ตอนนี้เจ้าลองคิดดูแล้วเข้าใจหรือยัง”“ข้า...เข้าใจแล้วขอรับ”“เข้าใจว่าอย่างไร”“บ่าวไพร่ที่บกพร่องต่อหน้าที่ แม้อ้างได้ว่าข้าไล่ไปแต่ก็ไม่ควรไปไกลจนเกินไป”“ถูกต้อง คนเราทุกคนมีหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ เจ้า ข้า บ่าวไพร่ ทุกๆ คนในจวน หากทุกๆ คนไม่ทำหน้าที่ของตัวเอง หากทุกๆ คนบกพร่องโดยใช้ข้ออ้างที่จะไม่ทำหน้าที่นั้น ทั้งที่รู้ดีว่าคำสั่งของเจ้าอาจทำให้เจ้าตกอยู่ในอันตราย เข้าข้างตัวเองกล่าวว่านายสั่งแล้วว่าห้ามดูแล เช่นนั้นจวนนี้จะวุ่นวายเพียงใด เช่นกันกับเจ้าอาเจี้ยน เจ้าเป็นซื่อจื่อ เป็นทายาทของจวนตระกูลสือ หากเพราะความคึกคะนองรักสนุกชั่วครู่ ทำให้ลืมฐานะความสำคัญของตัวเอง เช่นนั้นเจ้าจะหวังให้ผู้ใดมาให้ความสำคัญกับตัวเจ้าเล่า”สือเจี้ยนโน้มตัวลงประสานมือโขกศีรษะให้นาง “ลูก...ผิดไปแล้ว น้อมรับการอบรมสั่งสอนจากท่านแม่”สือเจาทำตามในทันที ฟู่โหรววางไม้ลงลุกขึ้นยืนจากนั้นประคองทั้งสองคนให้ลุกขึ้น “พวกเจ้าโชคดีที่มีกันและกัน มีพี่น้องที่ดีต่อกันตั้งห้าคน
Baca selengkapnya
Sebelumnya
12345
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status