All Chapters of เป็นสตรีร้ายกาจ...ไม่ง่าย!!: Chapter 1 - Chapter 10

เสียงฝีเท้าดังขึ้นอย่างสับสนในเรือนหลักจวนตระกูลฟู่ สตรีในชุดฮั่นฝูหลุดลุ่ยปล่อยผมยาวสยายดูแตกตื่นหวาดหวั่น นางวิ่งออกมาด้านนอกขณะสายตามองไปรอบๆ สีหน้ายิ่งมาก็ยิ่งซีดขาว ปลายเท้าเปล่าเปลือยที่โผล่ออกมาจากชายชุดฮั่นฝูสีขาวนวลเนียนเป็นสีอมชมพู ใบหน้างดงาม ผิวพรรณนวลตา เรียวคิ้วยาวรับดวงตาหงส์ ริมฝีปากที่แม้ซีดเซียว หากแต่ก็อวบอิ่มเป็นรูปกระจับน่ามองเสียงกรีดร้องดังขึ้นอีกฟากของเรือนหลัก บ่าวสองคนมองมาด้วยดวงตาตื่นตะลึง “ผีหลอก!!! ช่วยด้วยนายหญิงออกตามล้างแค้นคนแล้ว!!!”หญิงสาวสะดุ้งสุดตัวมองไปยังบ่าวสองคนนั้น ทว่าที่มองเห็นก็คือแผ่นหลังที่กำลังวิ่งหนีเอาชีวิตรอด นางหายใจหอบสองมือสั่นเทา เท้าที่เปลือยเปล่าเจ็บแปลบ แม้แต่ศีรษะก็เต้นตุบเจ็บหนึบเมื่อก้มลงมองชุดสีขาวที่ตนสวมใส่ คราบเลือดที่เปรอะเปื้อนบนชุดสีขาวเด่นชัด นางยกมือขึ้นหมายแตะหน้าผากที่เจ็บหนึบ ถึงอย่างนั้นกลับมองเห็น...เลือด แม้แต่สองมือก็ยังมีเลือดแดงฉานที่ยังคงไม่แห้งดีในเรือนหลักเกิดความวุ่นวายขึ้นหลังเสียงตะโกนร้อง หญิงสาวไม่รู้ว่าควรไปทางใด สีหน้างุนงงท่าทางสับสนหวาดหวั่น เท้าก้าวเดินไปเรื่อยๆ อย่างไร้ทิศทาง ร่างอรชรเต็มไ

“เพราะมีความเป็นไปได้ที่ประมุขเซี่ยจะเป็นคนวางยาท่าน ดังนั้นฝ่าบาทจึงให้คนสอบสวนโดยละเอียด ช่วงเวลานี้จวนตระกูลเซี่ยจึงถูกปิดห้ามคนเข้าออกไม่เว้นแม้แต่ประมุขเซี่ย ขุนนางและเหล่าบัณฑิตกำลังรวมตัวกันถวายฎีกา ยังมีบางส่วนถึงขั้นกล้าร้องเรียนตระกูลฟู่”“ร้องเรียนตระกูลฟู่?”“เจ้าค่ะ ร้องเรียนท่านที่...ที่...เป็นสตรีไร้ยางอาย”ฟู่โหรวนิ่งงันพูดไม่ออก “ข้า? ไร้ยางอาย?” ก็คงจริงหากเป็นอย่างที่อวี้กูกูเล่ามา “ข้าต้องทำอย่างไร”“ตอนนี้เรื่องแรกคือเข้าวังหลวงเจ้าค่ะ กราบทูลฮ่องเต้ว่าการวางยาพิษไม่เกี่ยวกับตระกูลเซี่ย หาไม่ตอนนี้เมืองหลวงต้องวุ่นวายเกินกว่าที่เราจะจินตนาการ แม้ท่านจะเป็นน้องสาวของฮ่องเต้ แต่การสร้างความขัดแย้งในหกตระกูลคหบดีไม่เป็นผลดีเลย ผู้ที่ลำบากพระทัยที่สุดตอนนี้คือฝ่าบาท ทุกๆ วันทรงส่งขันทีมาเฝ้าเพื่อสอบถามอาการ นายหญิง” อวี้กูกูคุกเข่าลง“ถือเสียว่าข้าขอร้องท่าน เรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ท่าน...ขอร้องให้ฝ่าบาทเลิกสอบสวนเถิด ถึงตอนนี้ท่านเองก็ไม่เป็นอะไรแล้ว ความขัดแย้งที่มีแต่จะบานปลายไม่เพียงส่งผลเสียต่อตระกูลฟู่ แต่มันยังส่งผลเสียต่อส่วนรวมด้วย การค้าตอนนี้ล้วนชะงักลง

“หากเราไม่เชื่อและอยากให้เจ้าพิสูจน์เล่า”“พิสูจน์??” นางงุนงง“แต่งงานเสีย”!!!...อะไรนะ“เราจะพระราชทานสมรสให้เจ้า นอกจากเจ้ารับปากเรื่องนี้ หาไม่เราไม่มีทางปล่อยตระกูลเซี่ยไปเด็ดขาด!”ฟู่โหรวทิ้งตัวลงนั่งบนพื้นอย่างจนใจ ขณะที่นางกำลังเดินออกมาจากตำหนักเฟิ่งหวง สีหน้าของนางขาวซีด ทางเดินทอดยาวริมระเบียงทางเดิน นางเหม่อลอยจนไม่รู้ตัวว่าเดินไปผิดทาง สองเท้าก้าวเดินอย่างไร้ทิศทาง กระทั่งมุมทางเดินนางถูกชนเข้าจนเกือบล้มหงายมือข้างหนึ่งยื่นออกมาช่วยประคอง “ขะ...ขอบคุณ แล้วก็...ขออภัย” นางกล่าวอย่างเหม่อลอย จากนั้นจึงเดินต่อไปโดยไม่ได้สนใจเงยหน้าขึ้นมองคนที่ช่วยประคอง“นายท่าน? ข้าน้อยได้ยินผิดไปหรือไม่ ประมุขฟู่เพิ่งจะ...ขอบคุณท่าน แถมนางยังเพิ่งขอโทษท่านในประโยคเดียว?!”สือจิ้งยังคงมองตามแผ่นหลังที่สับสนของหญิงสาว คิ้วเข้มมุ่นลงเล็กน้อยตอนเห็นอวี้กูกูปราดเข้าไปประคองร่างที่โงนเงน“ฟังว่าครานี้นางอาการหนักไม่น้อย เข้าเฝ้าวันนี้คงมาขอร้องแทนตระกูลเซี่ยกระมัง”“ข้าน้อยเองก็คิดเช่นนั้น สตรีโง่งม” ซูม่อถอนหายใจ “ประมุขฟู่ผู้นี้เรื่องอื่นล้วนเก่งกาจ ทว่าเรื่องบุรุษนับเป็นจุดอ่อนของนางข้อเดีย

อวี้กูกูมองนางด้วยสายตาลังเล สูดลมหายใจเข้าจากนั้นจึงกล่าว “หากเป็นท่านเกรงว่า...แต่งได้วันเดียวก็หาเรื่องกลับจวนตระกูลฟู่แล้ว”ฟู่โหรวยิ้ม “เช่นนั้นก็ตกลงตามนี้” อวี้กูกูเลิกคิ้วมองนาง ทว่าจนแล้วจนรอดก็ไม่ได้พูดอะไรสมรสพระราชทานระหว่างประมุขสองตระกูลใหญ่ แน่นอนย่อมเป็นที่ฮือฮา ยิ่งเป็นข่าวการแต่งงานของคนที่ไม่มีใครคาดคิดมาก่อน ด้วยฟู่โหรวผู้นี้ชาวบ้านต่างรู้ดีว่านางหลงรักเซี่ยอวิ๋นหัวปักหัวปำ รักแค่ไหนน่ะหรือ...ก็อย่างที่เห็นนี่อย่างไรเล่า ถึงขั้นยอมแต่งงานกับบุรุษอื่นเพื่อช่วยไม่ให้ฮ่องเต้ลงโทษคนทั้งตระกูลเซี่ยอย่างไรเล่า!!“เจ้าว่านางฉลาดหรือโง่งมที่ทำเช่นนี้”“ทั้งสองอย่าง”“ทำไมพวกเจ้าคิดเช่นนั้น”“ฉลาดที่เลือกช่วย ทั้งยังเป็นการช่วยที่ทำให้คนตระกูลเซี่ยไม่มีวันลืม ประมุขเซี่ย? เขาจะลืมก็ลืมไม่ได้ เรื่องคนตระกูลเซี่ยติดค้างนางทั้งตระกูลจะถูกกล่าวถึงจนกว่า...”“จนกว่าอะไร”“จนกว่าไม่ใครก็ใครจะตายไปข้างหนึ่ง!”“ก็จริง ต่อให้ไม่รัก ต่อให้รังเกียจ เรื่องที่ประมุขฟู่ ตลอดมานางไม่ยอมแต่งบุรุษเข้าจวนก็เพราะรอให้ประมุขเซี่ยตอบตกลงแต่งนางเป็นฮูหยิน ตอนนี้เพื่อช่วยคนตระกูลเซี่ยทั้งตระกูล

นางมองเขาและถามออกไปตรงๆ “เพราะอะไรท่านจึงยอม”“เพราะข้าติดค้างฝ่าบาทอยู่เรื่องหนึ่ง” เขาเองก็ตอบนางไปตามตรง “หากหลังจากนี้สามารถอยู่ร่วมกันอย่างสันติได้ ทุกเรื่องล้วนสามารถพบกันครึ่งทางหาทางออกที่ดีต่อทุกฝ่าย ทั้งเจ้า ทั้งข้า ทั้งหกตระกูล วงการค้า รวมไปถึง...ฝ่าบาท”ฟู่โหรวสบตากับเขานานมาก “ตกลง”“ไม่มีคำถาม?” เขาสงสัยกับท่าทางประนีประนอมของนางยิ่ง“ไม่มี”“ไม่สงสัยหรือว่าเหตุใดต้องสามเดือน”“เพราะไม่ว่าผู้ใดล้วนคาดเดาว่าข้าจะกลับไปอยู่ที่จวนทันทีหลังแต่งงาน”สือจิ้งยิ้ม บางทีเขาอาจคิดมากเกินไป ฟู่โหรวก็ยังคงเป็นสตรีที่เฉียบคมเช่นเดิม แม้รูปลักษณ์ของนางแตกต่าง ทว่าสายตาที่มองทุกอย่างได้อย่างเฉียบแหลมก็ยังไม่เปลี่ยน“ภายในสามเดือนนี้ข้ารับรอง หากเจ้าอยู่ภายใต้การดูแลของตระกูลสือ ไม่ว่าเรื่องใดจะเกิดขึ้นข้าจะเป็นคนแบกรับเอาไว้เอง”นางเลิกคิ้วมองเขาด้วยสายตากังขา “บังเอิญว่าเรื่องที่มักจะเกิดขึ้นกับข้า ล้วนเป็นเรื่องที่ค่อนข้าง...ซับซ้อน”“เชื่อเถิดประมุขฟู่ ข้าคุ้นเคยกับเรื่องซับซ้อนไม่แพ้เจ้า”นางมองเขานิ่งจากนั้นยิ้มบาง “เช่นนั้นก็ตกลงตามนี้”เพิ่งตกลงกันได้ด้วยดีก็มีเสียงเคาะประตู เ