All Chapters of หลานเจ้าเล่ห์: Chapter 1 - Chapter 6

ตอนที่ 01 ความรู้สึก​ในบ้านหลังใหญ่สไตล์โมเดิร์นที่เงียบเชียบจนได้ยินเสียงนาฬิกาเดิน ริน อาสาววัยสะพรั่งผู้มีดวงตาเศร้าสร้อยมักจะใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการดูแลความเรียบร้อยของบ้าน สามีของเธอ เดช เป็นนักธุรกิจที่บ้างานอย่างหนัก วันๆ เขาคลุกอยู่กับตัวเลขและโปรเจกต์ใหญ่จนแทบไม่มีเวลาให้ภรรยา หลายครั้งที่เขาต้องค้างที่ออฟฟิศ ทิ้งให้รินต้องจมอยู่กับความโดดเดี่ยวและความต้องการที่ถูกเก็บกดไว้ลึกสุดใจ ​จนกระทั่ง กวิน หลานชายสายเลือดห่างๆ ของเดชก้าวเข้ามาพักอาศัยเพื่อเรียนต่อมหาวิทยาลัย เด็กหนุ่มมาดเท่ที่มีรูปร่างสูงโปร่งและเต็มไปด้วยพลังงานของวัยหนุ่ม กลายเป็นสีสันเพียงหนึ่งเดียวที่เข้ามาแต่งแต้มบ้านที่จืดชืดหลังนี้ ​ทุกเช้ารินจะตื่นขึ้นมาเตรียมอาหารเช้า กลิ่นกาแฟหอมฟุ้งสอดประสานกับเสียงฝีเท้าหนักแน่นของกวินที่เดินลงมาจากชั้นบน เขาอยู่ในชุดนักศึกษาที่พับแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นลำแขนที่มีเส้นเลือดปูดนูนดูแข็งแรง ​"วันนี้อาทำข้าวต้มกุ้งเหรอครับ หอมจัง" กวินเดินเข้ามาใกล้จนรินได้กลิ่นสบู่จางๆ จากร่างกายเขา ​ขณะที่รินกำลังเอื้อมมือไปหยิบโหลเครื่องปรุงบนชั้นวางที่สูงเกินเอื้อม กวินก็ขยับเข้ามาซ้อ

"ความถูกต้อง…มันกินไม่ได้หรอกครับอา... แต่ความรู้สึกตอนนี้มันของจริง"​มือหนาเชยคางเธอให้หันมาสบตา ดวงตาของกวินเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ปิดไม่มิด รินพยายามจะเอ่ยห้าม แต่ริมฝีปากที่ร้อนผ่าวกลับทาบทับลงมาเสียก่อน รสจูบนั้นเริ่มต้นด้วยความโหยหาและค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความรุนแรงตามอารมณ์ที่อัดอั้นมานาน​มือของกวินเริ่มซุกซน ลูบไล้ไปตามส่วนเว้าโค้งของร่างกายรินผ่านเนื้อผ้าบางเบา สัมผัสที่จาบจ้วงแต่กลับปลุกเร้าสัญชาตญาณลึกๆ จนรินเผลอครางออกมาเบาๆ และโอบกอดคอเขาไว้แน่น ทั้งสองล้มลงบนโซฟากว้าง ท่ามกลางเสียงหอบหายใจที่สอดประสานรินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้างเมื่อแผ่นหลังสัมผัสกับความเย็นของโซฟาหนัง ตัดกับความร้อนผ่าวจากฝ่ามือของกวินที่ทาบทับลงมา สัมผัสของเขาไม่ได้นุ่มนวลนัก แต่มันกลับเต็มไปด้วยความโหยหาที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก​ทุกครั้งที่ปลายนิ้วหนาลากผ่านผิวเนียนละเอียด รินจะเผลอสะดุ้งน้อยๆ พร้อมกับความรู้สึกซ่านสยิวที่แล่นปราดไปตามกระดูกสันหลัง เธอพยายามจะผลักไสเขาออกตามจิตใต้สำนึกที่บอกว่านี่คือความผิดบาป แต่ร่างกายกลับทรยศด้วยการแอ่นรับสัมผัสจากเขาอย่างลืมตัว​"กวิน

"คะ... เปล่าค่ะ พอดีรินกำลังหาของในตู้ล่างอยู่ค่ะ" เธอตะโกนตอบกลับไปเสียงสั่นพร่า พยายามปรับโทนเสียงให้ดูปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้​กวินยิ้มกริ่มอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า เขาจงใจขยับปลายนิ้วลากผ่านจุดอ่อนไหวอย่างเชื่องช้าในจังหวะที่ลูกบิดประตูเริ่มขยับ รินสะดุ้งสุดตัว มือข้างหนึ่งเอื้อมไปคว้าผ้าเช็ดมือมากำไว้แน่นจนเล็บแทบจะจิกทะลุเนื้อผ้า แรงกดทับจากร่างกายชายหนุ่มตรงหน้าและความเสี่ยงที่จะถูกจับได้ทำให้ความซ่านสยิวทวีคูณจนเธอแทบจะทรงตัวไม่อยู่​"งั้นเหรอ... เดี๋ยวพี่ออกไปรับโทรศัพท์ข้างนอกแป๊บนะ เห็นกวินบอกว่าจะออกไปหาเพื่อนด้วย อย่าลืมล็อคประตูครัวล่ะ ลมมันแรง" สามีเอ่ยทิ้งท้ายก่อนที่เสียงฝีเท้าจะค่อยๆ ห่างออกไป​เมื่อความเงียบกลับคืนมาอีกครั้ง รินแทบจะทรุดลงกับพื้นด้วยความโล่งอกที่ปนเปไปกับความรัญจวนใจที่ค้างคา กวินถอนริมฝีปากออกมาช้าๆ สบตาเธอด้วยแววตาพราวระยับ​"อาเห็นไหมครับ... ยิ่งเสี่ยง มันยิ่งตื่นเต้นไม่ใช่เหรอ?"“พอแล้ว…เธอออกไปก่อน” เธอไม่อยากเสี่ยงอีกแล้วเสียงคุยโทรศัพท์ของสามีที่ดังแว่วมาจากห้องนั่งเล่นสลับกับเสียงหัวเราะอย่างอารมณ์ดี กลายเป็นฉากหลังที่บีบคั้นหัวใจของรินจนถึง