หวั่นไหว

ตอนที่ 01 ความรู้สึก

​ในบ้านหลังใหญ่สไตล์โมเดิร์นที่เงียบเชียบจนได้ยินเสียงนาฬิกาเดิน ริน อาสาววัยสะพรั่งผู้มีดวงตาเศร้าสร้อยมักจะใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการดูแลความเรียบร้อยของบ้าน สามีของเธอ เดช เป็นนักธุรกิจที่บ้างานอย่างหนัก วันๆ เขาคลุกอยู่กับตัวเลขและโปรเจกต์ใหญ่จนแทบไม่มีเวลาให้ภรรยา หลายครั้งที่เขาต้องค้างที่ออฟฟิศ ทิ้งให้รินต้องจมอยู่กับความโดดเดี่ยวและความต้องการที่ถูกเก็บกดไว้ลึกสุดใจ

​จนกระทั่ง กวิน หลานชายสายเลือดห่างๆ ของเดชก้าวเข้ามาพักอาศัยเพื่อเรียนต่อมหาวิทยาลัย เด็กหนุ่มมาดเท่ที่มีรูปร่างสูงโปร่งและเต็มไปด้วยพลังงานของวัยหนุ่ม กลายเป็นสีสันเพียงหนึ่งเดียวที่เข้ามาแต่งแต้มบ้านที่จืดชืดหลังนี้

​ทุกเช้ารินจะตื่นขึ้นมาเตรียมอาหารเช้า กลิ่นกาแฟหอมฟุ้งสอดประสานกับเสียงฝีเท้าหนักแน่นของกวินที่เดินลงมาจากชั้นบน เขาอยู่ในชุดนักศึกษาที่พับแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นลำแขนที่มีเส้นเลือดปูดนูนดูแข็งแรง

​"วันนี้อาทำข้าวต้มกุ้งเหรอครับ หอมจัง" กวินเดินเข้ามาใกล้จนรินได้กลิ่นสบู่จางๆ จากร่างกายเขา

​ขณะที่รินกำลังเอื้อมมือไปหยิบโหลเครื่องปรุงบนชั้นวางที่สูงเกินเอื้อม กวินก็ขยับเข้ามาซ้อนข้างหลังเธอทันที แผ่นอกกว้างของเขาเฉียดผ่านแผ่นหลังของเธอไปเพียงนิดเดียว รินรู้สึกได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกายชายหนุ่มจนหัวใจเต้นผิดจังหวะ

​"ผมช่วยครับอา" มือหนาเอื้อมข้ามไหล่เธอไปหยิบโหลนั้นอย่างง่ายดาย ในจังหวะที่เขาส่งโหลให้ ปลายนิ้วเรียวยาวจงใจลากไล้ผ่านฝ่ามือเนียนนุ่มของรินอย่างเชื่องช้า รินสะดุ้งน้อยๆ แต่กลับไม่กล้าชักมือหนี สายตาของกวินที่จ้องมองมานั้นเต็มไปด้วยความหมายบางอย่างที่ทำให้เธอต้องรีบหลบตาด้วยความประหม่า

​หลังจากกลับจากมหาวิทยาลัย กวินมักจะเปลี่ยนชุดเป็นเสื้อกล้ามตัวบางและกางเกงขาสั้นเพื่อมาช่วยรินทำงานบ้านเสมอ ภาพที่เขายกลังไม้หนักๆ หรือปีนขึ้นไปซ่อมอุปกรณ์ไฟฟ้า กลายเป็นภาพที่รินเผลอแอบมองอยู่บ่อยครั้ง

​หยดเหงื่อที่เกาะตามไรผมและไหลซึมลงมาตามมัดกล้ามเนื้อที่ขึ้นรูปสวยงามของชายหนุ่ม ปลุกเร้าจินตนาการบางอย่างในใจของอาสาวอย่างที่เธอไม่เคยเป็นมาก่อน กวินเองก็รู้ตัว เขาจงใจขยับกายให้เห็นสัดส่วนความเป็นชายที่ชัดเจนยามที่เขาต้องเอื้อมหรือบิดตัวทำงาน

​"อาหน้าแดงมากเลยครับ พัดลมตรงนี้เสียหรือเปล่า? เดี๋ยวผมซ่อมให้" กวินเอ่ยพลางยิ้มที่มุมปาก สายตาคมกริบกวาดมองไปตามใบหน้าและลำคอระหงของรินอย่างถือดี

​ในคืนที่เดชไม่กลับบ้าน รินกับกวินมักจะมานั่งคุยกันที่ระเบียงบ้าน บทสนทนาทั่วไปเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้ง ความอ่อนโยนและการเทคแคร์ที่ดีของกวินค่อยๆ กัดเซาะกำแพงศีลธรรมของรินทีละน้อย

​เขามักจะหาจังหวะขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้ จนเข่าของทั้งคู่ชนกันใต้โต๊ะ กวินไม่เพียงไม่ถอย แต่เขากลับใช้เข่าบดเบียดนวดเฟ้นขาของรินเบาๆ ขณะที่ปากยังคงเล่าเรื่องที่โรงเรียนอย่างปกติ ความเสียวซ่านที่แล่นปราดไปตามกระดูกสันหลังทำให้รินพูดจาติดขัด แต่เธอกลับไม่ได้ขยับหนีซ้ำยังเผลอแอบหนีบขาเข้าหาพยายามรับสัมผัสจากเขาอย่างลืมตัว

คืนหนึ่งที่เดชไปสัมมนาต่างจังหวัด รินที่นอนไม่หลับเพราะความต้องการที่ค้างคาจากการห่างเหินของสามีตัดสินใจลงมาเข้าห้องน้ำชั้นล่าง เธอไม่รู้เลยว่าประตูห้องน้ำที่ปิดไม่สนิทนั้นมีสายตาคู่หนึ่งแอบมองอยู่ผ่านช่องว่างเล็กๆ

​กวินยืนนิ่ง ลมหายใจติดขัดเมื่อเห็นอาสาวที่เขาหลงใหลกำลังลูบไล้ร่างกายตัวเองอย่างรัญจวนใจท่ามกลางความสลัว มือหนาสั่นเทาขณะหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาบันทึกภาพหลักฐานความเร่าร้อนนั้นไว้... ภาพที่รินส่งเสียงครางแผ่วและบิดเร้ากายด้วยความซ่านสยิวเพียงลำพัง

สายฝนเทลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตาจนไฟฟ้าทั้งหมู่บ้านดับมืดสนิท มีเพียงแสงเทียนวูบไหวในห้องนั่งเล่นที่ส่องสว่าง เดชโทรมาบอกว่าถนนตัดขาดและเขาจะไม่กลับบ้านคืนนี้

​"อาครับ... ดูอะไรนี่หน่อยไหม?" กวินเอ่ยขึ้นมือหยิบมือถือออกมา ท่ามกลางเสียงฟ้าร้อง เขาขยับเข้ามานั่งใกล้รินจนสัมผัสได้ถึงไออุ่น ก่อนจะยื่นโทรศัพท์ให้เธอ

​รินเบิกตากว้างจนแทบหยุดหายใจ ภาพในจอคือตัวเธอเอง... ในท่วงท่าที่น่าอายที่สุด