เกินเลย

"กวิน! นาย... ทำไมทำแบบนี้!" เธอพยายามจะแย่งโทรศัพท์คืน แต่มือหนากลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่น

​"อาสวยมากเลยนะครับคืนนั้น... สวยจนผมแทบคลั่ง"

​กวินไม่พูดเปล่า เขาอาศัยความมืดและความเงียบเชียบปล่อยให้มืออีกข้างลูบไล้ไปตามหน้าขาเนียนนุ่มของรินอย่างเชื่องช้า สัมผัสจากฝ่ามือที่กร้านนิดๆ ปลุกเร้าความทรงจำในคืนนั้นให้กลับมาเด่นชัด รินสั่นสะท้านไปทั้งตัว ความหวาดกลัวเริ่มพ่ายแพ้ต่อความต้องการที่ถูกเก็บกดมานาน

​"กวิน... อย่า... มันไม่ถูก..."

​"แล้วสิ่งที่อาทำในคลิป... มันถูกไหมครับ?" เขากระซิบชิดใบหู

“ผมจะข่วยอาเองครับ” เขาพูดพร้อมกับปลายนิ้วที่เริ่มรุกรานลึกเข้าไปใต้ชายกระโปรง

เธอรีบหนีบต้นขาแน่น มือหนึ่งหยุดเขาไว้ก่อนที่จะสายไปกว่านี้ แต่สัมผัสวาบหวิววิ่งแปล๊บเข้ามาไม่หยุด

ท่ามกลางเสียงสายฝนที่สาดกระหน่ำลงบนหลังคาจนกลายเป็นม่านเสียงที่ตัดขาดโลกภายนอก แสงเทียนสีส้มสลัววูบไหวสะท้อนเงาของคนทั้งคู่ที่ทาบทับลงบนผนังห้อง กวินไม่รอช้าเขาช้อนร่างบางของรินขึ้นมาให้นั่งเกยบนตักหนา สัมผัสจากผิวเนื้อที่บดเบียดกันผ่านเนื้อผ้าบางเบาทำเอาความร้อนในกายของรินพุ่งสูงขึ้นจนแทบคลั่ง

ริมฝีปากของเขาทาบทับลงไป บดขยี้ปากหวานให้หายอยาก ลิ่นของเขาสอดเข้ามาตักตวงความหวานของเธอ รินเผลอคางออกมาอย่างน่าอาย

มือหนาของกวินนวดคลึ้งเต้าสวยบีบคั้นเบา ๆ เธอเริมสติหลุด ข้างล่างเปียกแฉะจนหยาดเยิ้มออกมา เธอขาดเซ็กมานาน จนไม่อาจห้ามใจได้อีก

​"กวิน... อาใจจะขาดแล้ว..." รินกระซิบเสียงพร่า ซบหน้าลงกับไหล่กว้างพลางหอบหายใจถี่ จังหวะที่มือหนาของหลานชายรุกรานลึกซึ้งเข้าไปใต้กระโปรงตัวสวย สัมผัสที่เน้นย้ำและจาบจ้วงทำเอาเธอสะท้านไปทั้งร่างจนปลายเท้าจิกเกร็ง

​กวินยกยิ้มอย่างผู้ชนะ เขาโน้มตัวลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นทิ้งรอยรักสีกุหลาบไว้ทุกที่ที่ริมฝีปากลากผ่าน

"อาหนีผมไม่ได้แล้วนะครับ... คืนนี้อาต้องชดเชยที่ทำให้ผมคลั่งมาตลอดสามเดือน"

​ในวินาทีที่อาภรณ์ชิ้นสุดท้ายถูกสลัดทิ้งไป รินรู้สึกถึงความเย็นของอากาศที่ประทะผิวเพียงชั่วครู่ ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความร้อนรุ่มจากร่างกายกำยำของชายหนุ่ม กวินขยับกายเข้าหาอย่างดุดันและหนักแน่น

 จังหวะที่สอดประสานกันท่ามกลางเสียงฟ้าร้องทำให้รินต้องหวีดร้องแผ่วเบาออกมาด้วยความเสียวซ่านที่รุมเร้า เธอจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างของเขาเพื่อระบายมวลอารมณ์ที่พรั่งพรู

​ทุกครั้งที่กวินขยับเขยื้อน มันคือการตอกย้ำความผิดบาปที่แสนหวาน รินหลับตาพริ้มปล่อยให้สัญชาตญาณดิบเถื่อนนำทางไปสู่อีกโลกหนึ่งที่ไม่มีคำว่าอาหรือหลหลาน มีเพียงชายหญิงคู่หนึ่งที่มัวเมาในกามรสท่ามกลางพายุฝนที่ดูเหมือนจะไม่มีวันสิ้นสุด

​ร่างของรินเกร็งกระตุกซ้ำแล้วซ้ำเล่าตามจังหวะที่กวินมอบให้ ความเหนื่อยล้าพ่ายแพ้ต่อความต้องการที่ทวีคูณ

จนกระทั่งถึงปลายทางของอารมณ์ที่ระเบิดออกมาพร้อมกับแสงฟ้าแลบที่สว่างวาบไปทั่วห้อง ทิ้งให้คนทั้งคู่นอนหอบประสานกันท่ามกลางกลิ่นอายของความลุ่มหลงที่อบอวลไปทั่วห้องนั่งเล่น

 

หท่ามกลางความเงียบสงัดของค่ำคืนที่มีเพียงเสียงฝนพรำอยู่ด้านนอก แสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียงทอดเงาไหวระริกภายในห้องรับแขก ริน ยืนนิ่งอยู่หน้าหน้าต่าง ความรู้สึกสับสนปนเปอยู่ภายในใจเมื่อต้องอยู่ตามลำพังกับ กวิน วันนี้สามีเธอทำงานต่างจังหวัด พรุ่งนี้จะกลับมา

​กวินเดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างหลัง กลิ่นน้ำหอมจางๆ กับไออุ่นจากร่างกายของเขามันทำลายปราการความอดทนที่เธอพยายามสร้างมาตลอดหลายวัน

​"อาฝืนตัวเองทำไมครับ..." เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดใบหูจนรินขนลุกซู่

​"มันไม่ถูกต้อง กวิน... นายเป็นหลาน" เธอเอ่ยเสียงสั่นพร่าขณะที่แผ่นหลังสัมผัสได้ถึงแผงอกกว้างที่ขยับเข้ามาใกล้จนไร้ช่องว่าง