ถลำลึก

"ความถูกต้อง…มันกินไม่ได้หรอกครับอา... แต่ความรู้สึกตอนนี้มันของจริง"

​มือหนาเชยคางเธอให้หันมาสบตา ดวงตาของกวินเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ปิดไม่มิด รินพยายามจะเอ่ยห้าม แต่ริมฝีปากที่ร้อนผ่าวกลับทาบทับลงมาเสียก่อน รสจูบนั้นเริ่มต้นด้วยความโหยหาและค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความรุนแรงตามอารมณ์ที่อัดอั้นมานาน

​มือของกวินเริ่มซุกซน ลูบไล้ไปตามส่วนเว้าโค้งของร่างกายรินผ่านเนื้อผ้าบางเบา สัมผัสที่จาบจ้วงแต่กลับปลุกเร้าสัญชาตญาณลึกๆ จนรินเผลอครางออกมาเบาๆ และโอบกอดคอเขาไว้แน่น ทั้งสองล้มลงบนโซฟากว้าง ท่ามกลางเสียงหอบหายใจที่สอดประสาน

รินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้างเมื่อแผ่นหลังสัมผัสกับความเย็นของโซฟาหนัง ตัดกับความร้อนผ่าวจากฝ่ามือของกวินที่ทาบทับลงมา สัมผัสของเขาไม่ได้นุ่มนวลนัก แต่มันกลับเต็มไปด้วยความโหยหาที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก

​ทุกครั้งที่ปลายนิ้วหนาลากผ่านผิวเนียนละเอียด รินจะเผลอสะดุ้งน้อยๆ พร้อมกับความรู้สึกซ่านสยิวที่แล่นปราดไปตามกระดูกสันหลัง เธอพยายามจะผลักไสเขาออกตามจิตใต้สำนึกที่บอกว่านี่คือความผิดบาป แต่ร่างกายกลับทรยศด้วยการแอ่นรับสัมผัสจากเขาอย่างลืมตัว

​"กวิน... พอเถอะ..."

 

​คำห้ามปรามนั้นแผ่วเบาจนกลายเป็นเสียงครางเครือในลำคอ เมื่อริมฝีปากร้อนระอุของเขาซุกไซ้ลงที่ซอกคอ กลิ่นอายความเป็นชายและสัมผัสจากไรหนวดจางๆ ที่ครูดไถกับผิวอ่อนบางสลักลึกเข้าไปในความทรงจำ รินหลับตาแน่น หยาดน้ำตาซึมออกมาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความเศร้า แต่เพราะแรงอารมณ์ที่อัดอั้นมานานปีถูกจุดติดขึ้นอย่างรวดเร็ว

​ฝ่ามือของกวินเลื่อนต่ำลง สัมผัสบีบเค้นที่เน้นย้ำรอยแยกของความปรารถนา ทำให้รินรู้สึกถึงความวูบโหว่ในช่องท้องที่ต้องการการเติมเต็ม เธอจิกเล็บลงบนไหล่กว้างของเขาเพื่อระบายความเสียวซ่านที่รุมเร้า ลมหายใจของเธอกลายเป็นหอบถี่ สอดประสานไปกับจังหวะหัวใจที่รัวเร็วเป็นจังหวะเดียวกับเขา ในวินาทีนั้น ความผิดชอบชั่วดีถูกแผดเผาจนมอดไหม้ เหลือเพียงความต้องการทางกายที่เรียกร้องให้เขาก้าวข้ามเส้นกั้นสุดท้ายเข้ามา

จังหวะของลมหายใจที่สอดประสานกันเริ่มทวีความร้อนแรงจนบรรยากาศรอบกายดูเหมือนจะเดือดพล่าน รินรู้สึกถึงความอัดอั้นที่กวินส่งผ่านฝ่ามือหนาที่บีบเค้นไปตามส่วนเว้าโค้งของเธออย่างหนักหน่วง ราวกับเขาต้องการประทับรอยสัมผัสนี้ลงไปในทุกอณูผิว

​ความเย็นของอากาศในห้องกลับกลายเป็นไอร้อนเมื่อร่างกายของทั้งคู่บดเบียดเข้าหากันจนไร้ช่องว่าง รินแอ่นกายรับสัมผัสที่จาบจ้วงนั้นด้วยสัญชาตญาณที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้น ความรู้สึกเสียวซ่านแล่นพล่านจากจุดสัมผัสลามไปทั่วร่างจนปลายเท้าจิกเกร็ง เธอรับรู้ได้ถึงมวลอารมณ์ที่มหาศาลซึ่งกำลังจะพังทลายทำลายเขื่อนกั้นความถูกต้องลงในไม่กี่อึดใจข้างหน้า

​"กวิน... อย่า..."

 

​เสียงปรามนั้นสั่นพร่าและขาดห้วง เมื่อริมฝีปากของเขาเลื่อนลงมาขบเม้มที่ลาดไหล่เนียนทิ้งรอยรักสีกุหลาบไว้เป็นเครื่องหมายแห่งการตีตรา รินหลับตาพริ้ม

ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่เคยเป็นเกราะกำบังบัดนี้เบาบางราวกับหมอกควันที่ถูกลมพัดปลิว ทุกครั้งที่ฝ่ามือร้อนระอุของเขาลากผ่านจุดอ่อนไหว ร่างกายของเธอก็สั่นสะท้านตอบสนองอย่างหิวกระหาย

​กวินขยับกายเข้าหาอย่างคุกคามและเว้าวอนในคราวเดียวกัน แรงปรารถนาที่ทวีคูณทำให้เขาก้าวข้ามเส้นกั้นสุดท้ายอย่างไม่ลังเล

 รินส่งเสียงครางแผ่วในลำคอเมื่อความรู้สึกโหยหาถูกเติมเต็มด้วยความร้อนผ่าวที่แทรกซึมเข้ามา มันคือจังหวะที่ความโกลาหลและความลุ่มหลงหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว ทิ้งให้ความจริงที่เจ็บปวดอยู่เบื้องหลัง เหลือเพียงความรัญจวนใจที่แผดเผาเขาทั้งคู่ให้มอดไหม้ไปพร้อมกัน

ความลับที่ถูกจุดติดขึ้นในคืนนั้นกลับกลายเป็นพันธนาการที่รัดแน่นจนดิ้นไม่หลุด สายตาที่กวินใช้มองรินในเช้าวันต่อมาไม่ได้มีความละอายใจแม้แต่น้อย แต่มันกลับเต็มไปด้วยความโหยหาที่เปิดเผยและถือดีกว่าเดิม

วันนี้สามีเธออยู่บ้านเขาคงไม่กล้าทำอะไร รินคิดไว้แบบนั้น สองวันที่ถูกหลานทำให้ถลำลึกมันก็มากพอแล้วสำหรับเธอ

​"อาจะหลบหน้าผมไปถึงไหนครับ..." กวินกระซิบข้างใบหูขณะที่รินกำลังยืนเกร็งอยู่ในห้องครัว