All Chapters of ล่ารักลูกสาวมาเฟีย: Chapter 91 - Chapter 100

แสงแดดลอดผ่านม่านบาง ๆ เข้ามาในห้องนอนกว้าง มิลินขยับตัวช้า ๆ แล้วก็…“โอ๊ย!” เสียงครางเบา ๆ หลุดออกมาเองโดยไม่ตั้งใจ มิลินชะงัก คิ้วขมวดทันที ก้นเจ็บ เจ็บแบบลงแรงได้ไม่เต็มที่“โอ๊ยยย!” ร่างบางค่อย ๆ พลิกตัว ลองยันตัวลุก คราวนี้ชัดกว่าเดิม มือเลื่อนไปแตะสะโพกตัวเองอย่างงง ๆ“อะไรเนี่ย” เธอพยายามนึก ภาพเมื่อคืนลอยมาเป็นฉาก ๆ คลับ ไฟม่วง เล่นเกมส์ หนุ่มวิศวะปีหนึ่ง วิกเตอร์ลากออกมา ทะเลาะ ขึ้นรถแล้วภาพก็ตัดไม่มีฉากไหนที่อธิบายความเจ็บก้นนี้ได้เลย เธอก้มมองชุดตัวเองที่ถูกเปลี่ยนเป็นเสื้อยืดตัวใหญ่เสื้อของวิกเตอร์“เดี๋ยวนะ” เธอหรี่ตา“ทำอะไรลงไป”ประตูห้องนอนเปิดออกช้า ๆ วิกเตอร์พิงกรอบประตู มือกอดอก มองภาพตรงหน้าอย่างนิ่ง ๆ“ตื่นแล้วเหรอตัวแสบ”“…” มิลินหันไปมองทันที เธอกลืนน้ำลายหนืดลงคอช้า ๆ“อะไร!”วิกเตอร์เลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อเธอขึ้นเสียง ก่อนเขาเดินเข้ามาในห้องช้า ๆ อย่างคนไม่รีบ มือยังสอดกระเป๋ากางเกงสบาย ๆ“เมื่อคืนมิจำได้แค่ไหน”มิลินชะงัก เธอพยายามทำหน้าแข็ง ทั้งที่ก้นยังปวดตุบ ๆ“ก็ กลับมานี่ไงคะ แล้วก็หลับ”“แค่นั้นเหรอ”“ก็ใช่สิ” เธอตอบเร็วเกินไปนิดหนึ่ง และวิกเตอร์ก็หัวเร

In Tokyo …เสียงล้อกระเป๋าลากครืดเบา ๆ ไปตามพื้นสนามบินฮาเนดะอากาศเย็นกว่ากรุงเทพชัดเจนตั้งแต่ก้าวแรกที่ออกจากเกต มิลินดึงโค้ตเข้าหาตัวเล็กน้อย ลมหายใจกลายเป็นไอจาง ๆ“หนาวไหม” เสียงทุ้มดังขึ้นข้างหู“นิดหน่อยค่ะ”ประโยคจบไม่ถึงนาที ผ้าพันคอสีเทาเข้มก็ถูกคล้องลงบนคอเธออย่างไม่ถาม“เฮียไม่ใส่ล่ะ”“เฮียร้อนง่าย”โกหกชัด ๆ เพราะลมหายใจเขาก็เป็นไอเหมือนกัน เธอไม่เถียง แค่จับชายผ้าพันคอแน่นขึ้นเล็กน้อยมิลินคุ้นเคยกับอากาศหนาวพอควร เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอมาโตเกียว แต่ครั้งนี้… มันต่างออกไป เธอไม่ได้มากับครอบครัว แต่มากับวิกเตอร์บนรถไฟเข้าเมือง เธอมองตึกที่ค่อย ๆ เลื่อนผ่านกระจก นิ้วเรียวยกโทรศัพท์ขึ้น กดเข้าไลน์ที่ไม่ได้เปิดมาหลายวันชื่อที่บันทึกไว้เป็นภาษาญี่ปุ่น เธอจ้องอยู่ครู่หนึ่งยังไม่กดส่งอะไร “มีธุระเหรอ”“เปล่าค่ะ” คำตอบนั้นเร็วเกินไปเล็กน้อย โรงแรมที่จองไว้ตั้งอยู่ย่านชินากาวะ เงียบกว่าฝั่งท่องเที่ยวหลัก พอเข้าห้อง ทั้งคู่วางกระเป๋าเสร็จ มิลินเดินไปยืนที่หน้าต่าง“เฮียรู้ไหมคะ”“อะไร”“แม่มิเป็นลูกครึ่งไทยญี่ปุ่น” วิกเตอร์หยุดมือที่กำลังแกะซิปกระเป๋า“จริงเหรอ”“ค่ะ” เธอ

“ก็ดีมาก”เธอยิ้มพอใจอีกครั้ง เหมือนชนะเล็ก ๆ ทุกประโยค หลังจากเดินชิมโน่นนี่อีกสองสามร้าน ทั้งสองก็เริ่มช้าลง ฝูงชนหนาแน่นขึ้น แสงเช้ากลายเป็นสีทองอ่อนเต็มท้องฟ้า“กลับเลยไหมคะ”“กลับไปพัก”“กลับไปเก็บของค่ะ เดี๋ยวไม่ทันเช็กเอาต์”“…” วิกเตอร์พยักหน้าบนรถไฟขากลับ คนแน่นกว่าตอนมา มิลินยืนเกาะราว มืออีกข้างจับชายโค้ตตัวเองไว้แน่น รถไฟเบรกกะทันหันเล็กน้อย เธอเซไปข้างหน้า มือหนาคว้าแขนเธอไว้ทันที“ระวัง”“ไม่ได้ล้มค่ะ” เธอเถียงเบา ๆ แต่ก็ไม่ได้ดึงแขนออกจนกระทั่งกลับถึงโรงแรมช่วงสาย ๆ ทั้งคู่แยกเข้าห้องตัวเองเก็บของทมิลินยืนมองกระเป๋าเดินทางที่เปิดค้างอยู่ เธอพับสเวตเตอร์เก็บอย่างเป็นระเบียบ หยุดมือครู่หนึ่งก่อนจะมองออกไปนอกหน้าต่าง“มิ เสร็จยัง”“เฮียเข้าไปได้ไหม”“ได้ค่ะ”ลูกบิดหมุนช้า ๆ ประตูเปิดออก วิกเตอร์ก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นสบู่อ่อน ๆ จากห้องน้ำยังลอยอยู่เขาไม่ได้เดินลึกเข้ามาทันที แค่ยืนใกล้ประตู สายตากวาดมองกระเป๋าที่เปิดค้างอยู่บนเตียง“เหลืออะไรไหม”“อีกนิดเดียวค่ะ”เธอก้มลงพับสเวตเตอร์ตัวสุดท้าย ใส่ลงกระเป๋าอย่างเรียบร้อย ก่อนรูดซิปปิด“เฮียช่วยถือ”“ขอบคุณค่ะ”ทั้งคู่เดิ

วิกเตอร์ใช้มือโอบรอบเอวมิลินแน่นขึ้นทันที ก่อนจะช้อนร่างบางขึ้นจากอ่างออนเซ็นอย่างไม่ให้ตั้งตัว จนน้ำกระเซ็นเบา ๆ แตกเป็นวงกว้าง“เฮีย!” เสียงเรียกเหมือนตกใจ แต่ดวงตาเธอไม่ได้ตกใจเลยสักนิด แถมยังยิ้มอีก ยิ้มกรุบ ๆ แบบรู้ว่าตัวเองทำอะไรลงไปแขนเธอโอบรอบคอเขาอัตโนมัติ หยดน้ำไหลตามไหล่ทั้งคู่“เดี๋ยวลื่น…” เธอเตือนเบา ๆ แต่ปลายนิ้วกลับกดไหล่เขาแน่นขึ้นแทนคำเตือนนั้น“ห่วงพื้น หรือห่วงเฮีย”“ห่วงเฮียสิ” มิลินเอียงหน้าเข้าใกล้ ลมหายใจอุ่นแตะแก้มเขาแล้วตอบสั้น ๆ แบบนั้นทำให้ฝ่ามือที่ประคองเอวเธอกระชับขึ้นโดยไม่รู้ตัวเขาก้าวขึ้นจากอ่างช้า ๆ มั่นคงทุกย่างก้าว แม้พื้นไม้จะชื้นจากหยดน้ำ“มิยั่วแรงไปแล้วนะ”“เฮียทนไม่ไหวเองต่างหาก” เธอกระซิบตอบ ทั้งที่ยังยิ้มอยู่ ประตูบานเลื่อนถูกเลื่อนปิด ไอน้ำด้านนอกค่อย ๆ จางลงแต่บรรยากาศระหว่างคนสองคนกลับร้อนกว่าเดิมหลายเท่า วิกเตอร์วางเธอลงเตียงช้า ๆ แต่ยังไม่ปล่อยมือ“คราวนี้จะยั่วอีกไหม” เขาถามต่ำ ๆ ดวงตาคมจ้องมิลินหลงเป็นบ้า“แล้วเฮียอยากให้มิยั่วไหมล่ะ” ดวงตาคู่สวยมองเขานิ่ง ๆ แล้วขยับเข้าใกล้เองอีกครั้ง“หรือชอบตอนตึงมาก” เรียวปากสีหวานยังพูดไม่ทัน

เสียงครางหวานหลุดออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ แผ่นหลังบางแอ่นโค้งจากเตียงโดยอัตโนมัติ เหมือนร่างกายตอบสนองเร็วกว่าสติมือเล็กกำผ้าปูแน่น ก่อนจะเผลอปล่อยแล้วเลื่อนลงไปแตะไหล่เขาแทน นิ้วเรียวสั่นนิด ๆ ขณะลมหายใจเริ่มขาดช่วงวิกเตอร์เงยหน้าขึ้นมองเธอจากตำแหน่งนั้น ดวงตาคมเข้มขึ้นกว่าเดิม เขาไม่ได้พูดอะไรทันทีกายหนาเลื่อนขึ้นมาช้า ๆ ริมฝีปากร้อนแตะลงบนหน้าท้องเนียน ไล่ผ่านผิวที่ยังอุ่นจากไอน้ำออนเซ็นด้านนอกหน้าต่างบานใหญ่ แสงสีทองทาบทับเงาภูเขาฟูจิที่ตั้งตระหง่านอยู่ไกล ๆ สายลมหนาวพัดเบา ๆ ผ่านผ้าม่านบาง กลิ่นไม้สนผสมไออุ่นจากบ่อออนเซ็นยังลอยอวลอยู่ในห้องแต่ความเย็นของช่วงค่ำกลับไม่อาจลดอุณหภูมิระหว่างคนสองคนได้เลยวิกเตอร์โน้มตัวขึ้นมาถึงใบหน้าเธอในที่สุด ริมฝีปากประกบลงช้า ๆ ไม่ใช่จูบเร่งเร้า แต่เป็นจูบที่หนักแน่น เหมือนกำลังครอบครองทั้งเสียงครางเมื่อครู่ไว้ด้วย“อื้อ”มือหนึ่งยังคงจับเรียวขาเธอไว้ อีกมือเลื่อนขึ้นประคองกรามบางอย่างอ่อนโยนมิลินเงยหน้ารับจูบนั้น นิ้วเรียวเลื่อนขึ้นสอดเข้าที่ท้ายทอยเขาโดยไม่รู้ตัว จูบลึกขึ้นอีกนิด มือที่เคยจับเรียวขาเธอไว้ เลื่อนสูงขึ้นมาหยุดที่เต้าอวบอิ่มก่