All Chapters of ล่ารักลูกสาวมาเฟีย: Chapter 71 - Chapter 80

สายตัดไป มิลินมองกระจกหลังอีกครั้ง รถสปอร์ตคันวิกเตอร์ยังอยู่ในระยะเดิม เหมือนเงาที่ไม่เคยเข้ามาใกล้เกินไป แต่ก็ไม่เคยหายไปไหนไกลจากมิลิน จนถึงกระทั่งถึงแยกก่อนเข้าซอยคอนโดเธอเลี้ยวซ้าย วิกเตอร์ขับตรงไปไม่เลี้ยวตาม เหมือนทุกอย่างเป็นเรื่องบังเอิญอีกครั้ง เมื่อสปอร์ตสีแดงถึงคอนโด มิลินจอดรถในช่องประจำ ดับเครื่องยนต์ หัวใจยังเต้นแรงตุ๊บ ตุ๊บ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ก่อนจะพิมพ์สั้น ๆ ตามที่วิกเตอร์บอก แล้วจากนั้นก็ขึ้นห้องไปอาบน้ำแต่งตัว…ประมาณสี่สิบนาทีต่อมา…ลมเย็นช่วงหัวค่ำพัดเอื่อย ๆ หน้าอาคารคอนโดหรูของมิลิน ไฟทางเดินเริ่มเปิดทีละดวง ทีละดวงจนสว่างรถสปอร์ตสีเข้มคุ้นตาค่อย ๆ เลี้ยวเข้ามา ก่อนจะจอดนิ่งตรงหน้าทางเข้าตัวอาคารวิกเตอร์ไม่ได้ดับเครื่องทันที มือข้างหนึ่งของเขาวางอยู่บนพวงมาลัย ดวงตาคมมองผ่านกระจกรถไปยังประตูกระจกบานใหญ่ของตัวอาคาร และไม่นาน ประตูกระจกก็เลื่อนเปิดออกช้า ๆมิลินก้าวออกมาจากตัวอาคาร ไฟโถงสะท้อนเส้นผมลอนยาวที่ปล่อยสบาย ๆ เดรสเรียบสีอ่อนโอบรับกับรูปร่างพอดี ไม่สั้น ไม่โป๊จนเกินไป และก็ไม่ใช่ลุคคุณหนูเหมือนแต่ก่อนเธอเดินออกมาจากตัวอาคารช้า ๆ ไม่ได้ทำท่าทางเข

หลังจากดินเนอร์จบลง รถสปอร์ตสีเข้มค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกจากอาคารสูงกลางเมือง ถนนยามค่ำคืนเงียบกว่าช่วงหัวค่ำ ไฟถนนทอดยาวเป็นเส้นสีทองไปตามทางในรถแทบไม่มีบทสนทนา มีเพียงเสียงเครื่องยนต์เบา ๆ และกลิ่นหอมอ่อนจากช่อกุหลาบสีขาวที่มิลินยังถือไว้ในอ้อมแขนไม่นานนัก รถก็เลี้ยวเข้าสู่คอนโดของเธอลิฟต์พาทั้งสองขึ้นมาจนถึงชั้นพักอาศัย ทางเดินเงียบสงบเหมือนทุกคืนที่ผ่านมา มิลินหยุดยืนหน้าห้องของตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเปิดประตูเข้าไปไฟในห้องสว่างขึ้น เธอวางช่อดอกไม้ลงบนโต๊ะใกล้โซฟาอย่างเบามือวิกเตอร์ยังคงยืนอยู่ใกล้ประตู มองเธอเงียบ ๆ สายตาของทั้งคู่สบกันอยู่ครู่หนึ่ง ไม่มีคำพูด ไม่มีการเอ่ยขออะไร เพียงแค่คืนนี้เธอไม่ได้ไล่เขากลับประตูห้องยังเปิดอยู่ และวิกเตอร์ก็ก้าวเข้ามาข้างในอย่างเงียบ ๆ กำแพงที่มิลินเคยสร้างไว้แน่นหนาเหมือนกำลังเปิดออกทีละนิด ให้ใครบางคนได้อยู่ใกล้กว่าที่เคย“เฮียอาบน้ำก่อนก็ได้นะคะ เดี๋ยวมิอาบตามหลัง” มิลินพูดพลางแกะเครื่องประดับเก็บลงกล่อง วิกเตอร์ทำตามที่เธอบอกอย่างว่าง่ายจนกระทั่งเวลาผ่านไป ทั้งคู่อาบน้ำเสร็จ ไฟทุกดวงในห้องปิด สองคนนอนข้างกันบนเตียงนอนนุ่มและแน่นอน

วันต่อมา…ลานหน้าคณะมนุษย์ตอนเช้าไม่เคยเงียบอยู่แล้วเสียงหัวเราะ เสียงเปิดสไลด์ในไอแพด เสียงเรียกชื่อเพื่อนข้ามโต๊ะหินอ่อนดังประสานกันวุ่นวาย และแน่นอนเสียงซุบซิบ“ช่วงนี้พี่วิกเตอร์มาจอดรถแถวนี้บ่อยนะ แกว่าป่ะ”“เออจริง”“เมื่อก่อนจอดฝั่งวิศวะไม่ใช่เหรอ”“หรือว่ามีโปรเจกต์ข้ามคณะ”“โปรเจกต์หัวใจมากกว่าไหม หรือยังไงแค่เดานะ” เสียงลากคำยาว ๆ ทำให้คนทั้งโต๊ะหัวเราะ มิลินนั่งอยู่ไม่ไกล เธอได้ยินครบทุกประโยค แต่ทำเหมือนไม่ได้ยินสักคำเธอก้มดูชีทในมือ พลิกหน้าไปมา ทั้งที่ยังไม่ได้อ่านจริง ๆ“มิ”“ฉันกลับมาแล้วจ้า!”มิลินหันหน้าขึ้นทันทีตามเสียงนั้น และยังไม่ทันได้ตอบ เสียงส้นรองเท้าอีกเสียงก็กระทบพื้นหินก็ดัง ตึก ๆ ๆ มาทางโต๊ะ“คิดถึงฉันไหม!”ชิชาถอดแว่นกันแดดออกอย่างเว่อร์วัง ผมยาวปล่อยสลวย กระเป๋าแบรนด์เนมห้อยแขนเหมือนเดินออกจากรันเวย์มากกว่ากลับมาจากเที่ยวต่างประเทศข้างหลังคือไนร่า หน้าสวยคมเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือผิวแทนแดดยุโรปบาง ๆ“รายงานสถานการณ์ค่ะคุณหนูลูกสาวมาเฟีย” ชิชาทิ้งตัวนั่งข้างมิลินทันที กระเป๋าแบรนด์เนมวางข้างกายไนร่ารีบนั่งลงอีกฝั่ง วางแก้วกาแฟลงช้า ๆ สายตากวาดลานจอดรถแ

“ใจเย็น ๆ วิกเตอร์!” เขาสูดลมหายใจลึกหนึ่งครั้งเต็มปอด ก่อนกลับมาที่เตียง“มิ ลุกไหวไหม”“…” เธอส่ายหน้า น้ำตายังไหล ร่างสูงรีบนั่งลงข้างกาย พยุงเธอขึ้นครึ่งตัวให้พิงอกเขาอย่างระวัง“ช้า ๆ”“กินยาก่อนคนเก่งของเฮีย”“ไม่ร้องนะ เฮียอยู่ตรงนี้”มือใหญ่ประคองแก้วน้ำ อีกมือแตะหลังมิลินเบา ๆ ราวกับกลัวว่าเธอจะเจ็บปวดไปมากกว่านี้ มิลินกลืนยาอย่างยากลำบาก เมื่อกินยาเสร็จ วิกเตอร์รีบวางแก้วลงบนโต๊ะข้างเตียง แล้วดึงผ้าห่มขึ้นให้ใหม่“ต้องเช็ดตัวไหมวะ” เขาพูดกับตัวเองมากกว่าถามคนที่นอนตรงหน้า ก่อนจะลุกขึ้นอีกครั้ง ไปหยิบผ้าขนหนู เปิดน้ำผิดเป็นน้ำเย็นเฉียบก่อน“ไม่ใช่สิ เย็นไป” วิกเตอร์เททิ้งแล้วเปิดน้ำใหม่ แล้วบิดผ้าแรงเกินไปจนหยดน้ำกระเด็นเขากลับมายังข้างเตียง วางผ้าขนหนูชุบน้ำอุณหภูมิพอดีบนหน้าผากมิลินอย่างระวัง“หนาวไหม”“หนาว หนาวมิหนาว” มิลินพยักหน้าแรง ๆ นิ้วมือเธอยังจับชายเสื้อวิกเตอร์ไม่ปล่อย วิกเตอร์มองมือเล็ก ๆ นั้นของมิลินอีกครั้ง ขณะในหัวก็ใช้ความคิดว่าควรทำอย่างไรต่อดี“เอาไงดีวะ” เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจากกระเป๋ากางเกง แล้วกดโทรออกทันที“ว่าไงเพื่อน” ปลายสายรับเร็ว เสียงเธียร์เตอร์

“โอเค ไปก็ไป” ชิชากัดฟันหนึ่งที ก่อนคว้ากระเป๋า ทั้งคู่เดินออกจากลานกิจกรรมเร็วผิดปกติ ทิ้งโต๊ะหินอ่อนตัวเดิมไว้เบื้องหลังและขณะเดียวกันอีกฟากของมหาลัย…เธียร์เตอร์เดินล้วงกระเป๋ากางเกงมาแบบอารมณ์ดีผิดปกติกว่าทุกเช้า เขาผิวปากเบา ๆ เป็นจังหวะ“อารมณ์วะ ฮ่าๆ”“วันนี้ต้องแซวให้ยับ” เขาพึมพำกับตัวเอง เมื่อคืนเพิ่งได้ยินคำว่าแฟนกูเต็มสองหูจากปากตัวพ่อของแก๊ง คันปากจะตายอยู่แล้วปลายทางคือหลังตึกวิศวะ จุดประจำของแก๊ง ที่ปกติจะมีวิกเตอร์ยืนพิงกำแพง หน้านิ่ง ๆ ดูดบุหรี่เงียบ ๆ รอเวลาไปฟันสาวเธียร์เตอร์เลี้ยวเข้ามุมตึก แต่ภาพที่เห็นทำให้เขาชะงัก เพราะไม่มีวิกเตอร์ มีแค่เตชินพิงกำแพงอยู่ฝั่งหนึ่ง และไดมอนยืนข้าง ๆ จุดไฟแช็ก ควันบุหรี่ลอยขึ้นเหนือศีรษะ“อ้าว” เธียร์เตอร์เลิกคิ้ว“เสือหาย”“เป็นอะไร” เตชินที่กำลังยืนพิงกำแพงถือเครื่องดื่มเพิ่มความสดชื่นในมือเอ่ยขึ้น“ก็ไอ้เตอร์สิวะ ปกติมาก่อนพวกมึงอีก”“วันนี้มันหายไปไหน”“เมื่อคืนมันยุ่งมั้ง” ไดมอนพูดพลางพ่นควันออกจากปอดเพื่อระบายความเครียด“ยุ่งอะไร” เธียร์เตอร์หรี่ตาทันที“เห็นว่าปู่ไม่ค่อยสบาย กลับฮ่องกงรึเปล่า”“ฮ่องกง หึ! เร็วขนาดนั้นเลย