All Chapters of ล่ารักลูกสาวมาเฟีย: Chapter 81 - Chapter 90

คำพูดนั้นลอยค้างอยู่กลางอากาศ เหมือนอะไรบางอย่างที่หนักพอจะทำให้คนฟังหยุดหายใจไปหนึ่งจังหวะวิกเตอร์ยังนั่งอยู่ข้างเตียง มือที่กำลังจะผละออกค้างอยู่ข้างลำตัว เขาไม่ได้เดินออกไป แต่ก็ไม่ได้แตะตัวมิลิน“มิพูดจริงจังแค่ไหน”“จริงจังแบบที่เพื่อนมิรู้แล้ว มิไม่ปฏิเสธ”“จริงจังแบบที่เฮียไม่ต้องเดาอีกว่ามิจะถอยไหม”“แล้วถ้าวันหนึ่งมิกลัวอีกล่ะ” วิกเตอร์ถามต่อ ก่อนมิลินจะเม้มปากแน่น แล้วส่ายหน้าเบา ๆ“มิอาจจะยังกลัว”“แต่มิจะไม่ผลักเฮียออกไปเพราะความกลัวแล้ว”ความเงียบทิ้งตัวลงอีกครั้ง ครั้งนี้ไม่อึดอัด แต่หนักแน่นวิกเตอร์เอนตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย แขนท่อนแข็งแรงวางบนเข่า ระยะห่างระหว่างเขากับเธอเหลือเพียงลมหายใจอุ่น ๆ ที่ปะทะกันเบา ๆ“คำว่าจริงจังของเฮีย”“คือไม่เปิดช่องให้ใครเข้ามาอีก”“มิรู้ไหมว่าเฮียไม่ใช่คนครึ่ง ๆ กลาง ๆ”“มิรู้ค่ะ” เธอตอบทันที“เพราะงั้นมิถึงอยากชัดเจนกับตัวเอง”แววตาเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย ไม่ใช่ความหงุดหงิด ไม่ใช่ความน้อยใจ แต่เป็นความมั่นใจที่ค่อย ๆ ก่อตัวมือใหญ่ขยับขึ้นช้า ๆ คราวนี้เขาไม่ได้ชะงัก ปลายนิ้วแตะข้างแก้มเธอเบา ๆ เธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย รับสัมผัสนั้นโดยไม่หล

สองวันต่อมา มิลินไข้ลดลง อาการดีขึ้นชัดเจน แต่ยังไม่ถึงขั้นวิ่งได้ โชคดีที่ตรงกับวันเสาร์พอดี เธอเลยไม่ต้องไปเรียน ไม่ต้องรีบหายให้ทันเช้าวันจันทร์ คอนโดเงียบ ๆ แบบวันหยุด วิกเตอร์ไม่ได้อยู่ตลอดเวลา เขาไป ๆ กลับ ๆ ระหว่างคอนโดตัวเองกับที่นี่ บางช่วงหายไปสองสามชั่วโมง แล้วก็กลับมาพร้อมถุงของใช้ วันที่สาม เสื้อยืดของเขาเพิ่มมาอีกตัว วันที่สี่ มีแปรงสีฟันวางอยู่ข้างอ่างล้างหน้าอีกอันไม่มีคำว่าย้ายมาอยู่ ไม่มีบทสนทนาทางการ มีแค่เสื้อผ้าสองสามชุดที่เริ่มมีที่ประจำในตู้ของมิลิน “เฮีย” เธอเปิดตู้เสื้อผ้าแล้วชะงักเล็กน้อย “หืม” “นี่มันอะไร” “เผื่อขี้เกียจกลับ” วิกเตอร์เงยหน้าจากโทรศัพท์ตอบสั้น ๆ เหมือนมันไม่ใช่เรื่องใหญ่ มิลินยืนมองเสื้อยืดในตู้เงียบ ๆ อยู่สองวินาทีก่อนจะปิดบานตู้เบา ๆ แล้วเดินกลับมาหา ร่างบางไม่ได้พูดทันที แค่มาหยุดตรงหน้า แล้วค่อย ๆ ทรุดตัวลงนั่งข้าง ๆ “เฮีย” มิลินขยับเข้าใกล้อีกนิด เอาหน้าผากชนต้นแขนเขาเบา ๆ “หืม” “มิกลัวป๊ามาเจออ่า” เสียงเธอเบาลงกว่าเดิมนิดหนึ่ง น้ำเสียงไม่ได้โวยวาย แต่เป็นความกังวลจริง ๆ “กลัวอะไร” “ก็ มันเหมือนเฮียมาอยู่แล

“อ๋อ ที่อยากได้สถานะจากมิ”“เพราะคำท้าเหรอ”เสียงนั้นดังขึ้นจากด้านหลัง ทั้งแก๊งหันพร้อมกันมิลินยืนอยู่ไม่ไกลนัก เสื้อเชิ้ตสีอ่อนของมนุษย์ศาสตร์อินเตอร์พริ้วตามลม แก้วกาแฟในมือเธอสั่นนิดเดียว สายตาเธอไม่ได้มองใคร นอกจากวิกเตอร์“มิถามว่าที่เฮีย ขอสถานะจากมิ!”“เพียงเพราะคำท้าเหรอ!”ความเงียบถล่มลงมาในเสี้ยววินาที เตชินหุบปากทันที เธียร์เตอร์ชะงัก ไดมอนสบถเบา ๆ ในลำคอ“มิ ฟังเฮียก่อน”“ไม่ต้อง” เธอตัดเสียงเรียบ“เฮียบอกเองไม่ใช่เหรอว่า รับคำท้า”คำพูดนั้นเหมือนมีดบาง ๆ กรีดผ่านอากาศ วิกเตอร์ก้าวเข้าไปใกล้หนึ่งก้าว“มันไม่ใช่อย่างที่มิคิด”“แล้วมันยังไง” ใบหน้าสวยเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงนิดเดียว ไม่ได้ร้องไห้ แต่โกรธ“ที่เฮียพยายามขอสถานะจากมิ”“ที่เฮียบอกว่าไม่อยากเป็นความสัมพันธ์ลับอีกต่อไป”“ทั้งหมดนั่น เพราะอยากชนะมันเหรอ” ประโยคสุดท้ายเสียงเธอสั่นเล็กน้อยกรามวิกเตอร์ขบแน่น เส้นเลือดที่ข้างขมับกระตุกวูบหนึ่ง“มิ ฟังเฮียพูดให้จบก่อน”“เฮียก็ตอแหลเก่งดีนี่”ทั้งแก๊งนิ่งสนิท เตชินถึงกับหลุดคำว่าเฮ้ยเบา ๆ เธียร์เตอร์อึ้ง ไดมอนหรี่ตามองสถานการณ์ทันที และนี่เป็นครั้งแรกที่ได้ยินมิลินพูดคำหยา

“เมื่อกี้แกพูดว่าอะไรนะ” ไนร่าถามไวเหมือนได้ยินข่าวหน้าหนึ่ง ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างมิลินไม่ได้หลบตาแล้ว เธอมองตรงไปข้างหน้า เหมือนยอมรับกับตัวเองก่อนใคร“ฉันเลิกกับรุ่นพี่แล้ว”ชิชาวางโทรศัพท์ลงช้า ๆ ไม่มีเสียงหัวเราะ ไม่มีแซว ไม่มีมุก“เมื่อไหร่ เพราะไร”“เมื่อเช้า” คำตอบนั้นสั้นมาก แต่เหมือนมีน้ำหนักเป็นตัน“เดี๋ยวนะ สับสนอ่ะ” ไนร่าหันมองชิชาแบบต้องการคำแปลภาษาโลกมนุษย์“เมื่อเช้า”“เมื่อเช้าแกยังบอกว่าเดี๋ยวเขามารับอยู่เลยนะ”“ก็ตอนนั้นยังไม่ได้เลิก”“แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้นในไม่กี่ชั่วโมง” ชิชาหวีดต่ำ ๆ ก่อนจะตัดสินใจถามความสัมพันธ์ของเพื่อนจริงจังเป็นครั้งแรก“เอาดี ๆ ความสัมพันธ์พวกแกมันไทม์ไลน์ยังไงวะ”“จะเล่าให้ฟัง” มิลินสูดลมหายใจลึก“ตอนแรกฉันเจอเฮีย… ไม่สิ พี่”“เฮียเถอะ เล่าต่อ” ชิชาค้าน“เออ เจอกันวันที่เลิกกับพี่เท็นที่เกาะ” มิลินเล่าต่อราวกับกำลังเล่นละครหลังข่าวเรื่องหนึ่งจนจบถึงวันนี้“เริ่ด!” ชิชาอดไม่ได้เลยที่จะอุทานคำนี้ออกมา จนไนร่าต้องหันขวับ“เริ่ดบ้านแกสิ นี่มันชีวิตเพื่อน!”“ก็เริ่ดในเชิงพล็อต!” ชิชายกมือ“เจอกันวันเลิกกับแฟนเก่าที่เกาะ แล้วรุ่นพี่ก็โผล่ มาด้วยค

“แต่สำหรับเฮีย มันคือทะเลาะ”มิลินกำแก้วแน่น เขาไม่ได้ง้อหวาน ไม่ได้ขอร้องเขาแค่ยืนยัน และนั่นทำให้มันอันตรายกว่าเดิม“โอเค๊! เบรกดราม่า!” ชิชาทำลายความเงียบด้วยการยกแก้วขึ้นสูง“คืนนี้ชนแก้วก่อน เรื่องหัวใจไว้พรุ่งนี้!”เสียงเพลงยังดัง ไฟยังวาบไปมา แต่โต๊ะ VIP กลับมาหัวเราะเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นชิชากำลังเล่าเรื่องในคณะ ไนร่าหัวเราะเสียงดังเตชินโดนแซวเรื่องหวงน้อง เธียร์เตอร์เริ่มมึนเล็ก ๆ มีแค่วิกเตอร์ที่เอนหลังพิงโซฟา นิ่ง ๆ ขณะสายตาก็ยังคงจับจ้องมิลินเป็นระยะและมิลิน… เธอไม่หันไปมองเขาเลย ไม่หลบ ไม่ให้ค่า เหมือนไม่มีอะไรสะเทือนไดมอนมองภาพรวมแล้วเลิกคิ้ว ก่อนวางแก้วลง“โอเค ๆ เปลี่ยนบรรยากาศหน่อย”“เล่นเกมไหม”“เอา!” ชิชาตอบทันที“เกมอะไร”“ใครเมาก่อนแพ้” ไดมอนยิ้มมุมปากแบบคนคุมโต๊ะ“อันนี้มึงชนะอยู่แล้วไหม คอแข็ง” เตชินหัวเราะ“ไม่ ๆ” ไดมอนส่ายหัว“มันมีเงื่อนไข”“…” ทุกคนเงียบและเริ่มสนใจ“เกมตอบจริงหรือดื่ม”“Truth or Drink เหรอ ชอบ!” ชิชาตาโต“หมุนขวดกลางโต๊ะ ปากขวดชี้ใคร คนนั้นโดนถาม เลือกตอบจริง หรือดื่มหมดแก้ว” ไดมอนอธิบายเรียบ ๆ“แรงนะพี่” ไนร่าเอ่ย“แบบนี้ก็เมาพอดี”“ก็