ล่ารักลูกสาวมาเฟีย의 모든 챕터: 챕터 61 - 챕터 70

เธออ้อนวิกเตอร์เสียงหวาน แขนซ้ายยังเท้าเตียงอย่างมั่นคง สายตาของเธอเผลอเลื่อนลงไปที่กล้ามท้องเป็นลอนของเขาโดยไม่รู้ตัววิกเตอร์ยังไม่ตอบอะไร ดวงตาคมมองภาพตรงหน้าอย่างหลงใหล ไม่ใช่เพียงเพราะแรงปรารถนาที่อัดแน่นมานานเพียงเท่านั้น แต่เพราะเขาหลงลูกแมวตัวแสบตรงหน้าคนนี้เข้าแล้วจริง ๆ“เฮีย… ไม่ตอบมิเลยอ่า” มิลินทำเสียงงอแงเบา ๆ เหมือนตั้งใจยั่วให้เขาหลุดอาการ“ใจร้ายจัง”“เด็กแสบของเฮีย รู้ตัวไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่” วิกเตอร์ตัดสินใจพูดในที่สุด“ทำอะไรคะ มิยังไม่ได้อะไรเลย แค่แตะชิดกันเฉย ๆ” “อ๊อยยย เสียว” เธอหยุดเสียงครางออกมายั่วเบา ๆ วิกเตอร์กระตุกยิ้มทันที เขาชอบที่เธอเป็นแบบนี้มากกว่าบึ้งตึงสร้างกำแพงใส่เขาเสียอีกร่างบางเคลื่อนตัวขึ้นลงต่อ สะโพกแอ่น กลีบกุหลาบชิด น้ำหวานสีใสเยิ้มเต็มกล้ามเนื้อหน้าท้องวิกเตอร์ ก่อนเธอจะค่อย ๆ ผละออกแล้วใช้นิ้วเล็กลูบไล้น้ำเยิ้มใต้กลีบ“อ๊าส์…” มิลินวันนี้ไม่เหมือนมิลินในวันแรกเลยสักนิด ไม่เหมือนเสียจนวิกเตอร์ต้องมองเธอซ้ำอีกครั้งเพื่อยืนยันกับตัวเองลูกแมวตัวแสบที่กำลังเล่นกับไฟอยู่ตรงหน้านี้ คือคนเดียวกับผู้หญิงที่เคยโดนแฟนเก่าด่าว่าซื่อบื้อ ลีลาไม่ไ

“ไม่กระแหกหอยมิแรงแบบนี้ค่ะ อ๊ะ!”วิกเตอร์เพียงยกมุมปากขึ้นช้า ๆ เหมือนคนที่กำลังพอใจกับปฏิกิริยาของเธอ“ก็มิชอบยั่วเฮีย…” เขาพูดเสียงต่ำ สายตาคมยังจับจ้องเธอไม่วางมิลินเม้มริมฝีปากนิดหนึ่ง ดวงตากลมใสยังมีแววเจ้าเล่ห์เหมือนเดิม“แล้วแบบนี้ จะให้เฮียอดจับมิกระแทกได้ยังไง” พูดจบริมฝีปากหนาก็ประทาบจูบหวานมอบให้มิลินหนึ่งที มือหนาจับบั้นท้ายมิลินแน่นขึ้นอีกนิด ก่อนจะขยับสะโพกหนาเข้าหาอีก“อ๊าส์!”“หืม… ครางไวจัง” วิกเตอร์ถามเสียงต่ำ ก่อนจะชะลอจังหวะลงเล็กน้อย“ก็มิเสียวนี่นา…” มิลินตอบเสียงแผ่ว แก้มขึ้นสีระเรื่อ“ขี้อ้อน… ขี้อ้อนเป็นลูกแมว” เขาพึมพำ มุมปากยกขึ้นอย่างพอใจ“แล้วเฮียไม่ชอบเหรอคะ” เธอมองเขา ดวงตากลมใสยังมีแววเจ้าเล่ห์วิกเตอร์ไม่ตอบอะไร มือใหญ่เลื่อนขึ้นมาประคองกรอบหน้าเธอแทนในทันที ก่อนจะโน้มตัวลงจูบเธออย่างดูดดื่ม ราวกับคำตอบทั้งหมดถูกส่งผ่านริมฝีปากนั้นแทนคำพูดไฟในห้องยังคงส่องสว่าง ริมฝีปากบางของมิลินตอบสนองกลับไปแทบจะทันที แขนที่เคยกอดคอเลื่อนลงมาจับกล้ามแขนแน่นราวกับไม่อยากปล่อยให้วิกเตอร์ถอยออกไปไหนลมหายใจของทั้งคู่เริ่มประสานกันใกล้ชิดกว่าเดิม ก่อนที่มิลินจะเผลอเม้

“เฮีย! ถี่ไป” มิลินทำตาโตทันที แล้วก็หลุดหัวเราะออกมาพร้อมกันทั้งคู่“ไม่รู้แหละ ยังไงพรุ่งนี้เฮียต้องได้ของขวัญชิ้นใหญ่จากมิ”มิลินทำหน้าเหมือนคนกำลังคิดหนัก ก่อนจะย่นจมูกใส่เขา“เฮียโลภนะคะ” วิกเตอร์เลิกคิ้วนิดหนึ่งก่อนจะหัวเราะในลำคอเบา ๆ เหมือนคนที่ไม่ได้รู้สึกผิดกับข้อกล่าวหานั้นแม้แต่นิดเดียว“โลภกับมินี่แหละ” คำตอบง่าย ๆ ทำให้มิลินชะงักไปเสี้ยววินาที ก่อนจะหลบสายตาเล็กน้อยเหมือนคนที่ไม่ทันตั้งตัวกับคำพูดนั้น“พูดดี”“งั้นพรุ่งนี้… มิจะให้อะไรเฮียล่ะ”วิกเตอร์เอนศีรษะพิงหัวเตียงอย่างสบาย ๆ สายตาคมยังคงมองเธอไม่วาง และมิลินหลังจากที่วิกเตอร์พูดจบ เธอก็เริ่มทำท่าคิดจริงจัง มือเล็กกอดอกหลวม ๆ“ยังไม่รู้ค่ะ”“ยังไม่รู้ แปลว่าไม่มี”“ไม่ใช่ค่ะ” มิลินรีบแก้ทันที ก่อนจะยิ้มมุมปากแบบลูกแมวตัวแสบ“ต้องรอลุ้นพรุ่งนี้”“แสบ!”“ก็ไม่รู้สิ” มิลินยักไหล่นิดเดียวอย่างไม่ยอมรับ แต่ก็ไม่ปฏิเสธห้องทั้งห้องเงียบลงอีกครั้ง แต่คราวนี้ความเงียบเต็มไปด้วยรอยยิ้มของทั้งสองคน เหมือนบทสนทนาเล็ก ๆ บนเตียงเมื่อคืนยังไม่อยากจบลงง่าย ๆจนกระทั่งเย็นของวันถัดมา…“สุขสันต์วันเกิดครับเสือ”เสียงคำอวยพร และเส

“เมาแล้วพูดเว่อร์ไปเรื่อย”มิลินบ่นเสียงเบา แต่ริมฝีปากบางของเธอกลับเผลอยิ้มออกมาเหมือนคนที่รู้ตัวว่ากำลังแพ้คำพูดนั้นกลิ่นแอลกอฮอล์จาง ๆ ลอยมาแตะจมูกเธออีกครั้ง ใกล้จนเธอรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นของคนตัวสูงตรงหน้าวิกเตอร์มองรอยยิ้มเล็ก ๆ นั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนมุมปากจะยกขึ้นตาม“เฮียยังไม่ได้เมา”“พูดเหมือนกำลังอ้อนเลยนะคะ”“แล้วเฮียอ้อนไม่ได้เหรอ” วิกเตอร์เลิกคิ้ว คำถามนั้นทำให้มิลินชะงักไปเสี้ยววินาที ก่อนจะหลบสายตาเล็กน้อย“ก็” เธอเม้มปากเหมือนคนไม่รู้จะตอบยังไง“เห็นไหม”“ลูกแมวใจอ่อนอยู่แล้ว”“มิไม่ได้ใจอ่อนสักหน่อย”“เหรอ” วิกเตอร์เอนตัวลงนิดหนึ่ง สายตาคมยังมองเธอใกล้ ๆ“งั้นถ้าเฮียขอของขวัญตอนนี้”“จะให้ไหม”มิลินนิ่งไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างดวงตากลมกะพริบช้า ๆ ก่อนจะหันหน้าหนีเขานิดหนึ่ง“เดี๋ยวนะคะ” เธอพึมพำเหมือนเพิ่งนึกอะไรออก“อะไร”“เฮียนั่งรอก่อน”“รออะไร”“นะ… รอก่อน” มิลินไม่เฉลย เธอบอกวิกเตอร์เพียงแค่นั้นก่อนจะเดินเข้าห้องนอน“เฮียหลับตารอมิได้เลย”วิกเตอร์เลิกคิ้วนิดหนึ่ง แต่ก็ยอมเอนหลังลงบนโซฟาตามที่เธอบอก“ให้หลับตารอเลยเหรอ”“จริงจังขนาดนั้นเลย”“ห้าม

แสงแดดยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านสีอ่อนเข้ามาเป็นเส้นบาง ๆ ตกกระทบปลายเตียงห้องยังเงียบสนิท มิลินขยับตัวเล็กน้อยเพราะความอุ่นรอบตัวไม่เหมือนปกติ แขนหนัก ๆ พาดอยู่ที่เอวเธอแน่นพอดี ลมหายใจอุ่นสม่ำเสมอเป่ารดต้นคอเบา ๆเธอลืมตาช้า ๆ ภาพแรกที่เห็นคือแผ่นอกกว้างอยู่ตรงหน้า แก้มมิลินร้อนขึ้นทันทีเมื่อความทรงจำบางช่วงแล่นกลับมา แต่คราวนี้ไม่มีความประหม่าเหมือนตอนแรก มีแต่ความนิ่งที่อบอุ่นวิกเตอร์ยังหลับอยู่ คิ้วเข้มเรียงสวย แขนเขายังกอดเอวมิลินไว้แน่นราวกับว่ากลัวเธอจะหายไป“เฮีย” เธอเรียกวิกเตอร์เสียงแผ่ว ทั้งที่รู้ว่าเขายังไม่ตื่น นิ้วเล็กยกขึ้นแตะหน้าอกเขาเบา ๆ ไล่ตามจังหวะการเต้นของหัวใจมิลินขยับตัวเพื่อจะลุก แต่แขนวิกเตอร์เคลื่อนกระชับแน่นขึ้นทันทีโดยอัตโนมัติ“จะไปไหน” เสียงงัวเงียต่ำ ๆ ดังขึ้นในที่สุด“ตื่นแล้วเหรอคะ”วิกเตอร์ลืมตาขึ้นช้า ๆ ก่อนถือวิสาสะกดจูบเบา ๆ ลงบนหน้าผากมิลิน“ตื่นตั้งแต่มิขยับแล้ว”“ตื่นแล้ว ทำไมไม่ลืมตาคะ”“ก็อยากกอดก่อนไง” คำตอบง่าย ๆ ทำให้คนตรงหน้าเงียบไปทันที แสงแดดยามเช้าทำให้บรรยากาศต่างจากเมื่อคืนโดยสิ้นเชิง ไม่มีความเร่าร้อน ไม่มีการประหม่า มีแค่ความใกล้ช