All Chapters of ล่ารักลูกสาวมาเฟีย: Chapter 51 - Chapter 60

ช่วงเกือบสี่ทุ่ม ณ ไดมอนคลับเสียงเบสกระแทกพื้นจนเหมือนหัวใจเต้นตามจังหวะ แสงไฟสีม่วงสลับแดงวาบผ่านใบหน้าคนในร้านเป็นระยะสามสาวฝ่าฝูงคนเข้าไปด้านใน“โอเค คืนนี้ฉันจะไม่เมาเหมือนวันนั้นที่ทองหล่อ” ไนร่าพูดแข่งกับเสียงเพลง“ใครจะเชื่อแก” ชิชาหัวเราะ ก่อนสายตาจะสแกนไปรอบร้านอย่างมืออาชีพ และก็ไม่ต้องใช้เวลานาน“โอ๊ยยยย” ชิชาคว้าแขนมิลินทันที“นั่นไง! พี่ชายฉัน”ตามที่ชิชาคาดเดา โซนวีไอพีด้านใน โต๊ะใหญ่ติดกระจก ไฟสลัวแต่เห็นชัดว่าเป็นแก๊งเดิมสี่หนุ่มหล่อไดมอนเอนหลังพิงโซฟาอย่างเจ้าของพื้นที่ เตชินกำลังคุยเสียงดังพร้อมแก้วในมือ เธียร์เตอร์นั่งข้าง ๆ ท่าทางนิ่ง ๆ และวิกเตอร์…เสื้อเชิ้ตสีเข้ม พับแขนถึงข้อศอก นั่งเอนสบาย ๆ แต่สายตาคมจัดแม้อยู่ใต้แสงไฟวูบวาบ เหมือนเขารู้ว่ามีคนมอง และเพียงเสี้ยววินาที สายตานั้นก็หันมาสบกับมิลินพอดี ไม่ตกใจ ไม่ชะงัก แค่เลิกคิ้วนิดเดียวเหมือนถามเงียบ ๆ ว่า มาได้ยังไงมิลินไม่หลบสายตา แค่ยกมุมปากบาง ๆ ก่อนเดินตามหลังเพื่อนสาวทั้งสองเข้าไป“พี่เต ขอนั่งด้วย!”เตชินตาตื่นทันทีเมื่อเห็นน้องสาว แต่ก่อนจะตอบ เขาหันไปมองเพื่อนอีกสามคนก่อน ยักคิ้วเล็กน้อย ไม่ได้พูดออ

วันต่อมาช่วงบ่ายสามของวัน…หลังจากมิลินฝืนตื่นเช้าไปเรียนคลาสแรกของวันด้วยสภาพง่วงงัน ช่วงนี้เธอหักโหมนอนน้อยเพราะเพื่อนสาวชวนดื่มทุกวัน เมื่อเรียนจบและไม่มีคาบบ่าย ร่างบางจึงตัดสินใจกลับมาคอนโดตั้งใจจะแค่งีบสักครู่ แต่สุดท้ายกลับหลับยาวจนแดดบ่ายส่องเต็มห้องครืด~ ครืด~เสียงโทรศัพท์สั่นอยู่บนหัวเตียง มิลินขมวดคิ้วนิดหนึ่งก่อนจะควานมือไปคว้า หน้าจอสว่างขึ้นพร้อมสายเรียกเข้าที่เพิ่งตัดไปVictor L. (5 Missed Calls)“อะไรของเค้า” คิ้วเรียวขมวดทันที ก่อนเธอจะกดดูข้อความที่ส่งมาไล่เรียงตามเวลา13:12Victor : มิอยู่ไหน14:05Victor : มิ14:47Victor : หายไปไหนหัวใจเธอเต้นผิดจังหวะนิดหนึ่ง ยังไม่ทันจะตัดสินใจโทรกลับ สายเรียกเข้าก็ดังขึ้นอีกครั้ง เธอมองหน้าจออยู่สองวินาที ก่อนจะปล่อยให้มันดับไป“ไม่ได้งอนสักหน่อย” พูดยังไม่ทันจบติ๊งต่อง!เสียงกดออดดังขึ้นจากหน้าประตูห้อง มิลินชะงักติ๊งต่อง!ดังซ้ำอีกครั้ง คราวนี้ยาวกว่าเดิมเล็กน้อย หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล เท้าเปลือยเปล่าแตะพื้นเย็นเฉียบขณะเดินไปที่ประตู“ใครคะ”เธอถามผ่านประตู ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ ไม่มีเสียงตอบ แต่มีเสียงพึมพำเ

แสงไฟในห้างสะท้อนพื้นหินอ่อนเป็นเงาวาว มิลินกำลังยืนเลือกกระเป๋าใบใหม่ สีครีมเรียบหรูตามสไตล์เธอ“ใบนี้ดีไหมคะ”“สวยไหม”“เฮียว่า… ถ้ามิถือ มันก็ดีหมดนะ”วิกเตอร์มองมิลิน มากกว่ามองกระเป๋า ดวงตากลมใสเหลือบตามองเขาเล็กน้อย ยังไม่ทันจะตอบ อยู่เสียงเรียกทุ้มเรียบหนักแน่นคุ้นหูก็ดังขึ้น“มิลิน” หัวใจเธอสะดุดทันที ก่อนจะหันกลับไปอย่างรวดเร็วชายวัยกลางคนในสูทสีเข้มยืนอยู่ไม่ไกล สายตาคมกริบเหมือนคนที่อ่านสถานการณ์ได้ในวินาทีเดียว“ป๊า” สิ้นเสียงเรียกนั้น วิกเตอร์หันมองทันที แววตาประเมินอย่างเงียบ ๆ“มากับใคร” คนเป็นพ่อเอ่ยถามลูกสาวทันทีด้วยความสงสัย“เอ่อ” มิลินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงเบาลงอย่างเห็นได้ชัด“มิมากับเพื่อนค่ะ”“เพื่อน”“ค่ะป๊า เพื่อนค่ะ”วิกเตอร์เลิกคิ้วนิดหนึ่ง สายตาพ่อมิลินหันมาทางเขา ช้า ๆ วัดจากหัวจรดเท้า“เพื่อนใหม่มิเอง เป็นสาวสองค่ะป๊า”“แต่วันนี้แต่งตัวแมนหน่อย”ความเงียบตกลงมาทันที วิกเตอร์หันมามองมิลินอย่างรวดเร็วเพราะตกใจในคำตอบต่อมา ขณะแววตาเขา ยังข่มความนิ่งและเก็บอาการ แต่ข้างในคือไฟลุก“เหรอ” คนเป็นพ่ออย่างแม็กซ์เวลเอ่ยต่อพลางหันไปมองวิกเตอร์อีกครั้งร่างส

หลังออกจากเคาน์เตอร์แบรนด์ บรรยากาศในห้างยังคงคึกคัก แต่ระหว่างสองคนเงียบลงกว่าก่อนหน้านี้เล็กน้อยวิกเตอร์เดินถือถุงให้มิลินเหมือนเดิม ท่าทางเรียบ สุขุม ไม่พูดมาก“เฮีย”“หืม”“หิวไหมคะ”“ยัง” คำตอบสั้นมาก มิลินเม้มปากนิดหนึ่ง ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้ขึ้น แล้วอยู่ ๆ แขนเล็กก็สอดเข้าไปคล้องแขนเขาแน่น“ทำอะไร” วิกเตอร์ชะงักเล็กน้อย“ก็…เมื่อกี้เฮียบอกไม่อยากเป็นตัวเลือกที่ต้องซ่อน” เธอเงยหน้ามองเขา ดวงตากลมใสไม่มีแววล้อแล้ว“งั้นมิไม่ซ่อนแล้วไงคะ”“วันนี้”วิกเตอร์มองแขนมิลินที่กอดเขาแน่น แนบชิดจนสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นผ่านเนื้อผ้า“แน่ใจ?”“แค่ในห้างนี้ก่อนค่ะ” เธอตอบทันที แล้วรีบเสริม“ถือว่าเป็นช่วงทดลอง”“เด็กเจ้าเล่ห์” วิกเตอร์หัวเราะในลำคอเบา ๆ แล้วพูด“เด็กมีความผิดต้องง้อต่างหากค่ะ” แขนเรียวขยับแนบชิดกว่าเดิมอีกนิด ศีรษะเอนไปชนต้นแขนวิกเตอร์เบา ๆ เหมือนตั้งใจผู้คนเดินผ่านไปมา มีสายตาบางคู่เหลือบมอง แต่มิลินไม่ปล่อยแขนวิกเตอร์เลย“ไม่กลัวคนรู้จักเห็นแล้วเหรอ” วิกเตอร์มองลงมา“กลัวค่ะ”“แล้ว?”“ก็ไม่แล้วไงคะ” มิลินตอบง่าย ๆ เหมือนมันไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่แขนที่กอดเขาแน่นขึ้นมันฟ้องหมด

มือใหญ่วิกเตอร์แกะบราออกแล้วนวดเต้าอวบของมิลินช้า ๆ ลูบไล้ชมความเนียนสวย เม็ดตุ่มที่แข็งเป็นไตสีชมพูอ่อนเริ่มตั้งสู้“อ๊ะ!” มิลินสะดุ้งเบา ๆ เมื่อโดนพี่บีบบี้เม็ดตุ่ม แขนเรียวข้างขวากอดคอวิกเตอร์แน่น ส่วนมืออีกข้างเธอเท้าไว้กับโต๊ะกระจกหน้าโซฟาวิกเตอร์ไม่เสียเวลานาน เขาดึงเดรสของมิลินหลุดออกจากตัวเธอ ก่อนจะโยนมันไปกองไว้บนโซฟานุ่มด้านข้างจากนั้น… ใบหน้าหล่อก็ซุกลงบนเต้าอวบของมิลินทันที มือซ้ายประคองเอวบางไว้แน่น มือขวาจับเต้ายกเข้าปาก“อ๊ะ! เฮีย… ดูดแรงจัง” มิลินเอ่ยท้วงเสียงแผ่ว แต่กลับไม่ได้ขัดขืนแม้แต่นิดเดียว“อ๊ะ!”วิกเตอร์ไม่ตอบ เขายังไล่ดูดขบเม้มเม็ดตุ่มที่แข็งเป็นไตอยู่ซ้ำ ๆ มือขวาเลื่อนจากบีบเต้าไปกอดเอวมิลินไว้แน่น“ฮะ เฮีย…”“หื้อ…” คราวนี้วิกเตอร์ตอบแต่ไม่ได้หยุดการกระทำแต่อย่างใด“มิเสียวอ่า เฮียอย่าทำเหมือนหิวมากได้ไหม คนโดนใจจะขาด อื้อ~” เธอบ่นเสียงแผ่ว แต่กลับไม่ได้ขยับหนีแม้แต่นิดเดียว มิหนำซ้ำร่างของเธอยังแอ่นสู้ริมฝีปากวิกเตอร์อีกมิลินเชิดใบหน้าขึ้นเล็กน้อย ผมลอนยาวสยายลงจนปลายผมแตะพื้นโซฟานุ่มบางส่วน ลมหายใจของเธอสะดุดไปจังหวะหนึ่ง“อ๊ะ! อื้อ”เสียงดูดเลียเต้าอว