All Chapters of ล่ารักลูกสาวมาเฟีย: Chapter 41 - Chapter 50

“พอดีมิเพิ่งเลิกกับแฟนได้ไม่นาน” ประโยคจบแค่นั้น มิลินไม่อธิบายเพิ่ม ไม่ต่อความ ไม่ยิ้มหวาน เธอแค่ยกแก้วขึ้นจิบ เหมือนสิ่งที่พูดไปเป็นเรื่องธรรมดา“โอ๊ย พอ ๆ เลิกสัมภาษณ์ได้แล้ว ถ่ายรูปก่อนค่ะคุณทั้งหลาย” ชิชามองหน้าเพื่อนก่อนจะตบมือเบา ๆ“ใช่ ๆ ถ่ายอัพสตอรี่หน่อย นาน ๆ มีหนุ่มมาจีบถึงที่” ไนร่าเสริม ชิชาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ลุกขึ้นยืนจัดมุมให้วิวตึกสูงอยู่ด้านหลัง“มิลินแกนั่งตรงนั้นเลย เอียงตัวนิดนึง แสงกำลังสวย”มิลินไม่พูดอะไร เธอทำตามโดยไม่บ่น เก้าอี้หมุนเล็กน้อย เดรสซาตินสีแดงรับกับไฟ warm tone ของ rooftop อย่างพอดีผมลอนอ่อนทิ้งลงข้างไหล่ สายตานิ่ง แต่ไม่เย็นชาแชะ! “เออ เริ่ดเลยล่ะ” ไนร่ามองรูปแล้วร้องอุทานเบา ๆ“ฮ่า ๆ ก็เพื่อนเราเริ่ดจริงนี่นา” ชิชาพูดความจริงที่สุดแต่หัวเราะกลบเกลื่อนความผิด“พูดเหมือนวางแผนทุกอย่างไว้แล้ว” มิลินเหลือบตามองสองคนอย่างรู้ทัน“ไม่ได้วางแผน!” ชิชายกมือขึ้นปฏิเสธทันที“แค่… ถ้ามีคนมาจีบดี ๆ ก็ไม่เห็นต้องกันออก ใช่ไหมคะรุ่นพี่” เสียงไนร่าลากคำท้ายเหมือนแกล้งหยอก แต่สายตาที่มองมิลินนั้นจริงจังกว่าคำพูด“ใช่ครับ น้องมิลิน ไม่ว่าอะไรใช่ไหม ถ้าพี่จะขอจ

“หิว”มิลินได้ยินชัด แต่ไม่เงยหน้าขึ้น เธอกินช้า ๆ เหมือนเดิม จังหวะสม่ำเสมอ ไม่รีบ ไม่ช้า“ฝั่งมนุษย์วันนี้คนเยอะเหรอ” เธียร์เตอร์ยิ้มบาง ๆ“ค่ะ เยอะจนของหมด” ไนร่าตอบแทน“ดีนะที่ฝั่งนี้ยังไม่หมด” ไดมอนเสริม พร้อมมองใครบางคนเป็นพิเศษวิกเตอร์ยังนิ่ง เขาไม่ชวนคุย ไม่เอ่ยถึงแชตที่ค้างที่ไม่ได้ตอบมิลินตั้งแต่วันนั้นแต่ในจังหวะหนึ่ง ตอนที่มิลินเงยหน้าขึ้นหยิบน้ำสายตาทั้งคู่ก็สบกัน แล้วต่างคนก็ต่างก้มลงกินต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นจนกระทั่งเวลาผ่านไปสักพัก เสียงช้อนส้อมกระทบจานค่อย ๆ เงียบลงทีละคน“อิ่มละ อารมณ์ดีขึ้นมาบ้างหน่อย” ชิชาพูดก่อนใคร พร้อมเอนหลังพิงเก้าอี้อย่างคนสมหวัง“สเต็กฝั่งวิศวะคือที่สุดในวันนี้”“ก็แค่สเต็กธรรมดา” เตชินส่ายหน้ามิลินวางส้อมลง เธอไม่ได้พูดอะไร แค่รวบช้อนส้อมให้เรียบร้อย แล้วลุกขึ้นถือถาด“เดี๋ยวมิเอาไปเก็บก่อนนะ” เธอพูดสั้น ๆ ไม่มีใครคิดอะไร มันเป็นเรื่องปกติ แต่วิกเตอร์ก็ลุกขึ้นในจังหวะไล่เลี่ยกัน เหมือนบังเอิญจะเก็บพอดีไดมอนเหลือบตามอง มุมปากยกขึ้นนิดหนึ่ง ไม่ได้พูด ไม่ได้แซว แค่พยักหน้าเบา ๆ เหมือนเข้าใจระยะทางจากโต๊ะถึงจุดเก็บถาดไม่ไกลนัก แต่วันนี

“ก็แล้วแต่เฮียค่ะ”“อยากเริ่มวันไหนก็เริ่ม”พูดจบ แล้วเธอก็เดินออกไป ทิ้งให้วิกเตอร์ยืนมองตาม ก่อนเขาจะหมุนตัวกลับไปที่รถรถสีดำค่อย ๆ เคลื่อนออกจากหน้าอาคาร เสียงเครื่องยนต์เบาจนแทบกลืนไปกับเสียงถนนมิลินเดินย้อนกลับเข้าเขตมหาลัยคนเดียวอีกครั้งก้าวเท้าเรียบเหมือนเดิม หลังตรง สีหน้าไม่เปลี่ยนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่หัวใจกลับเต้นแรงกว่าปกติเธอรู้ตัวดี รู้ตั้งแต่แรกหลังจากกลับมาจากเกาะว่าวิกเตอร์เป็นแบบไหน รู้ว่าเขาไม่เคยจริงจังกับใคร รู้ว่าเขาไม่เคยต้องพยายาม และนั่นแหละที่น่ากลัวไม่ใช่เพราะเขาจะร้าย แต่เพราะเขาเก่ง เก่งพอจะทำให้คนเผลอใจ เก่งพอจะทำให้คนคิดว่าตัวเองพิเศษ แล้ววันหนึ่งก็อาจจะไม่พิเศษอีกมิลินหยุดเดินตรงทางเดินใต้ร่มไม้ ลมหอบหนึ่งพัดผ่าน“อย่าอินก่อนมิลิน ความสัมพันธ์นี้เริ่มจากอะไรแกรู้ดี”เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ไม่ได้กลัวที่วิกเตอร์มาขอจีบ แต่กลัวตัวเองต่างหากกลัววันที่เธอเริ่มชิน กลัววันที่รอข้อความ กลัววันที่คำว่า ‘ก็แล้วแต่’ วันนี้ จะไม่ใช่ประโยคกันตัวอีกต่อไปเพราะลึก ๆ แล้ว ตอนที่เขาพูดว่า เริ่มวันนี้เลยนะมันไม่ใช่แค่เขาเริ่มแค่นั้น แต่เพราะหัวใจเธอก็เริ่มเหมือ

“เฮียไม่ได้งอน”คำพูดดูเฉย แต่สายตาคมเหลือบไปทางชั้นรองเท้าอีกครั้งแบบตั้งใจให้เห็นด้านมิลิน เธอเดินไปหยิบกำไลขึ้นมาอีกครั้ง แล้วเดินมาหาร่างสูงที่อยู่โซฟาเธอไม่ได้พูดอะไรทันที แค่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา และวิกเตอร์เงยหน้าขึ้นมามองช้า ๆ สีหน้ายังนิ่งเหมือนเดิม“จะเอามาคืนเฮียเหรอ”“เปล่า” มิลินส่ายหน้าเบา ๆ จากนั้นเธอก็นั่งลงข้างเขา เว้นระยะพอเหมาะ ก่อนจะยื่นข้อมือไปตรงหน้า“ใส่ให้มิหน่อยค่ะ”วิกเตอร์นิ่งไปเสี้ยววินาที สายตาคมมองข้อมือเล็กขาวตรงหน้า แล้วเลื่อนไปสบตาเธอ“เมื่อกี้ยังลืมอยู่เลย”“ก็ตอนนี้ไม่ลืมแล้ว” เธอตอบตรง ๆ ไม่หลบสายตา วิกเตอร์รับกำไลจากมือเธอช้า ๆ นิ้วแตะโดนผิวข้อมือบางเบาโดยไม่ตั้งใจ ล็อกกำไลเข้าที่อย่างระมัดระวัง“ดีขึ้นไหมคะ” มิลินถาม ด้านวิกเตอร์ เขามองข้อมือเธออีกครั้ง ก่อนตอบน้ำเสียงต่ำ“อืม”“มิไม่ชอบเฮียเป็นแบบนี้เลย” คำพูดนั้นทำให้วิกเตอร์เงยหน้าขึ้นมองเธอทันที“แบบไหน”“แบบที่เฮียเป็นอยู่ตอนนี้ ไม่เหมือนเฮียเลยสักนิด”“ไม่เหมือนยังไง”มิลินถอนหายใจเบา ๆ ก่อนดึงข้อมือตัวเองกลับมาวางบนตัก“เฮียไม่ใช่คนขี้งอนเรื่องของแบบนี้”“เฮียเวอร์ชั่นที่มิรู้จัก เขาไม่ต้องท

“พี่ชายฉันไม่ได้เจ้าชู้ แค่เฟรนด์ลี่”“เหรอ?” ไนร่าทำหน้าไม่เชื่อ“แต่ก็ไม่ผิดนะ รุ่นพี่หล่อขนาดนั้น บ้านก็รวย สาว ๆ เข้าหาเสิร์ฟให้ก็ไม่ผิด” ไนร่าพูดสบาย ๆ เหมือนกำลังวิเคราะห์เชิงสังคม“เออ ก็จริง” ชิชาพยักหน้า“ก็ตามสไตล์ตัวพ่อของมหาลัย”“ว่าแต่… ทำไมฉันไม่โดนลากขึ้นคอนโดบ้าง โอย! แค่คิดก็ฟินปิ๊อ่า”“ยัยชิ! น้อย ๆ หน่อยเรื่องนี้” ไนร่าตีแขนเพื่อนแรงกว่าเดิม“แกนี่มัน!”“อะไรล่ะ ก็ของมันดี ข่าวลือยังทำให้คนอยากขึ้นเองเลย”ชิชาพูดไปพลางหัวเราะไป ส่วนมิลินก็หัวเราะตามเหมือนคุยกันเรื่องทั่ว ๆ ไป แต่เสียงหัวเราะมันบางกว่าปกติคำว่า ‘ลากขึ้นคอนโด’ มันไม่ควรมีผลอะไร แต่กลับมี เล็ก ๆ ลึก ๆ เหมือนเสี้ยนบาง ๆ ที่ทิ่มอยู่ใต้ผิว ทั้งที่เธอก็รู้ดีอยู่แล้วว่าวิกเตอร์คือหนุ่มฮอตของมหาลัย ชื่อเขาอยู่ในทุกวงเม้า รูปเขาอยู่ในทุกสตอรี่ และผู้หญิงที่อยากเข้าใกล้เขาก็ไม่เคยขาดความสัมพันธ์ลับระหว่างเธอกับเขา เธอเป็นคนตั้งกติกาเอง ไม่เปิดเผย ไม่ผูกมัด ไม่รีบให้สถานะ เธอเป็นคนพูดว่ายังไม่อยากให้ใครรู้ และเขาเป็นคนตอบว่าโอเค งั้นข่าวลือพวกนั้นจะไปเกี่ยวอะไรกับเธอมือเรียวเลื่อนหน้าจอไอแพดราวกับไม่ได้สนใจ