All Chapters of Toxic ร้ายนักอย่ารักก็แล้วกัน: Chapter 11 - Chapter 20

“…แม่คะ วันนี้หนูเข้าบริษัทสายได้ไหม รู้สึกไม่ค่อยดีเลย” เสียงหวานอู้อี้เพราะเธออุดหน้าไว้กับหมอน ทันทีที่รู้สึกตัวตื่นจากนาฬิกาปลุกที่เธอเป็นคนตั้งไว้มือบางก็รีบกดโทรออกหาผู้เป็นแม่ของตน “ไม่ได้ วันนี้เรามีแขกคนสำคัญที่แกต้องมาเจอหน้าเขา” พิมดาวหรือมารดาแท้ ๆ ของฮารุตอบกลับลูกสาวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เธอรู้อยู่แล้วว่าลูกสาวตัวดีแค่อิดออดเพราะยังง่วงซึมจากการที่ต้องตื่นแต่เช้าก็เท่านั้น “…โห่ แขกไหนจะมาสำคัญกว่าว่าที่เจ้าของบริษัทดีไซน์เนอร์อย่างหนูล่ะคะ” ฮารุยังพยายามโน้มน้าวแม่ของตน แม้ใจลึก ๆ จะเริ่มสัมผัสได้ถึงรังสีบางอย่างที่มันกำลังแผ่ผ่านสายสัญญาณโทรศัพท์ออกมา ทำให้ร่างแบบบางต้องยอมยันแขนส่งตัวเองขึ้นนั่งผมชี้ฟู “แม่ให้เวลาเราหนึ่งชั่วโมง แกต้องพาสารร่างและใบหน้าสวย ๆ มาให้พ่อแกเห็นที่บริษัท…อ้อ แต่งตัวสวย ๆ ล่ะ โปรเจกต์ใหญ่ที่แกจะทำแม่กับพ่อหาผู้ช่วยมาให้แล้ว” ติ๊ด! “…ใครอีกล่ะเนี่ย” ฮารุดึงมือถือห่างจากใบหน้าเมื่อผู้เป็นแม่เป็นฝ่ายกดตัดสายเธอ คนตัวเล็กยกมือขึ้นเกาห

ครืดดด~ เสียงโลหะถูกรูดด้วยฝีมือสาวผมบลอนด์ ฮารุปลดกระโปรงลายเสือตัวสั้นกุดออกจากตัว เธอเหลือไว้เพียงแพนตี้ลายลูกไม้กับบราเซียที่แทบปิดเต้าอวบของตนไว้ไม่มิดเพียงเท่านั้น พรึบ! เข่าทั้งสองข้างกระทบลงบนพื้นเมื่อร่างบางทรุดตัวนั่งชันเข่าอยู่ตรงระหว่างขาของโทบิ เธอเงยหน้ามองสบตาเขาก่อนจะส่งมือไปปลดเข็มขัดที่เอวแล้วถอดกางเกงที่หนุ่มหล่ออย่างเขาใส่มาแบบไม่ยากเย็นนักเพราะทุกการเคลื่อนไหวของฮารุมีโทบิคอยให้ความร่วมมืออยู่ตลอด ตาคมมองมือบางทั้งสองข้างลูบไล้ต้นขาของตน เขาถดตัวลงเอนหลังแล้วปล่อยให้มือเย็นเฉียบควักลำรักแข็งขืนออกไปคลึงเล่น… “…อืม” เสียงทุ้มดังลอดผ่านลำคอ โทบิเชิดหน้าขึ้นแล้วปล่อยให้ร่างกายเป็นอิสระ เขาปิดเปลือกตาลงไม่ถึงเสี้ยววินาทีสัมผัสอุ่นร้อนกับความนุ่มหยุ่นก็ถูกแทรกเข้ามาในตัว โทบิเปิดเปลือกตาอีกครั้งเพื่อมองโพรงปากเล็กครอบครองแก่นกายอวบใหญ่เอาไว้ มือหนาเคลื่อนไปรวบผมยาวสลวยของฮารุไว้ในมือ เขาไม่อยากพลาดภาพชวนสยิวตรงหน้าแม้แต่วินาทีเดียว บ๊วบบบ… “อ่าาา”

“จะเสร็จรึยังเดี๋ยวรถติด” “…อีกแปปนึง ก็บอกว่าให้ไปก่อนเดี๋ยวฉันขับตามไปทีหลังพี่จะมาเร่งทำไมเนี่ย!” ฮารุตะโกนให้เสียงตัวเองดังออกไปถึงห้องนั่งเล่นที่มีร่างสูงนั่งรอเธอแต่งตัวอยู่ตรงโซฟา คนตัวเล็กพยายามเร่งฝีแปรงปัดบลัชออนลงที่หน้าแล้วเดินไปเขย่งเท้าหยิบเอาเสื้อผ้าออกจากตู้มาสวมลงบนตัวในเวลาไม่ถึงสามนาที “จะเอารถไปหลายคันเพื่อ? แล้วจะแต่งตัวอะไรนักหนาไปดูที่ไม่ได้พาไปเดินแฟชั่นโชว์” โทบิทิ้งหัวลงกับพนักพิงโซฟาเขานั่งเหยียดขาเอนตัวอยู่ตรงนี้มาร่วมชั่วโมงแล้วตั้งแต่เข้ามาบอกสาวเจ้าของห้องว่าวันนี้จะออกไปดูที่ดินแถบชานเมือง หลังจากชายหนุ่มไปเจอที่ทำเลดีเข้าแถมยังอยู่ในเขตพัฒนาเศรษฐกิจพิเศษของรัฐบาลอีกต่างหาก “…ไปไหนก็ต้องดูดีไว้ก่อนซื้อที่เลยนะไม่ใช่เงินน้อย ๆ ต้องทำให้มันดูน่าเชื่อถือสิ” ร่างสูงปรือตาขึ้นเขาเอียงหน้าเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าฮารุเดินออกมาจากห้องแต่งตัวแล้ว ตาคมไล่มองตั้งแต่ผมสีบลอนด์สว่างสลับกับช่อไฮท์ไลท์สีชมพู เขามองฮารุใส่เกาะอกกับกระโปรงทรงบอลลูนและรองเท้าคัชชูคล้ายตุ๊กตาบาร์บี้พลันหน้าหล่อก็ส่

“อะ อะ…บะ เบาหน่อย” ฮารุส่งมือไปด้านหลังเพื่อต้านแรงหน้าท้องแกร่งที่กำลังตอกอัดตัวตนใส่เธอ คนตัวเล็กวางมืออีกข้างนาบไว้กับผนังห้องน้ำพลันปากก็ม้วนห่อเข้าหากันแล้วขบเม้มมันไว้เพื่อระบายความซ่านสยิวตรงจุดเชื่อมต่อ ร่างแบบบางเปลือยเปล่าโยกโยนไปตามแรงกระแทก แม้ฮารุจะพยายามค้ำมือไว้กับกำแพงแค่ไหนแต่แรงกายจากร่างสูงด้านหลังที่เอาแต่กดกระแทกท่อนเนื้อเข้าหาเธอทำให้สาวสวยประคองตัวเองได้อย่างยากลำบาก เอี๊ยด ซู่วว เอี๊ยด ปึก! เสียงน้ำร่วงหล่นลงมาจากเรนชาวเวอร์เคล้าผสมไปกับเสียงฝ่ามือเล็กที่มันจะดังเอี๊ยดอ๊าดเมื่อกายแกร่งตอกอัดใส่เธอเต็มแรง มือฮารุไถไปตามผนังแม้เธอจะพยายามเกร็งต้านแล้วก็ตาม ไหนจะเสียงของแท่งเนื้อที่กระหน่ำจ้วงแทงโพรงสวาทสีสวยไม่เว้นช่วง ทำให้ร่างบางสับสนไม่รู้ว่าควรต้องโฟกัสอะไรก่อนในตอนนี้ โทบิเคลื่อนมือทั้งสองข้างไปคลึงอยู่ตรงเอวเว้าคอดของฮารุ เขาบีบมันแล้วก็คลายสลับไปมาแบบนั้นโดยที่ช่วงล่างยังคงทะลวงแก่นกายใส่ถี่ระรัว “…ซี้ดดด” เพี๊ยะ! ฮารุสะดุ้งตัวโยนทันทีที่มือหนาฟาดบั้นท้ายเธอเต

“…น้าาา ฉันอยากเต้นอะ ไปเป็นเพื่อนหน่อยดิเซียยัยจีน่าก็แต่งตัวแล้วเนี่ยแกจะปล่อยให้ฉันกับจีน่าไปกันแค่สองคนจริง ๆ เหรอ?” ฮารุกรอกเสียงหวานผ่านสายแถมยังทำท่าทางออดอ้อนราวกับว่าคนปลายสายจะเห็นในสิ่งที่ตนเองทำอย่างไรอย่างนั้น เธอร้องขอกึ่งอ้อนวอนให้เซียออกไปคลับด้วยกันหลังจากเมื่อไม่กี่นาทีก่อนคนตัวเล็กเพิ่งโทรไปชวนสาวมั่นประจำกลุ่มอย่างจีน่า และได้ทำการนัดหมายสถานที่และเวลาเป็นที่เรียบร้อย “อารมณ์ไหนอยากไปเต้น? ทำไมไม่เปิดเพลงละเต้นอยู่ในห้อง” “เฮ้อ! มันเหมือนกันที่ไหนล่ะ แสง สี เสียง ผู้คน ความเร้าใจมันต่างกันนะ!” ฮารุทำไม้ทำมือคุยกับลมเธอชักแม่น้ำทั้งห้าต่ออีกเกือบสิบนาที ในที่สุดสาวห้าวหน้าสวยก็เออออตกปากรับคำอย่างคนไม่มีทางเลือก “…เออ ๆ ไปก็ไป อย่าดื่มกันเยอะนะฉันขี้เกียจลากพวกแกกลับ ไม่งั้นจะปล่อยให้พวกผู้ชายลากไปปู้ยี่ปู้ยำจริง ๆ ด้วย” เซียพูดแกมขู่เพราะมีประสบการณ์หลายต่อหลายครั้งที่จีน่ากับฮารุพากันดื่มจนเมามาย สุดท้ายความลำบากก็มาตกที่ตนเองเพราะเธอคอแข็งที่สุดในกลุ่มเลยต้องเป็นคนคอยเก็บซากเพื่อน