All Chapters of Toxic ร้ายนักอย่ารักก็แล้วกัน: Chapter 21 - Chapter 30

“ไม่ได้บ้า ฉันจะเอาให้เธอไม่มีปัญญาแหกขาไปให้ใครเอาเลยฮารุ…เชื่อฉัน” “เฮอะ! เอาซี๊…ถ้าพี่มีปัญญาทำได้ขนาดนั้นอะนะ” ฮารุพ่นลมออกจากปากเธอมองร่างสูงตรงหน้าด้วยสายตาเย้ยหยันพลางยักคิ้วแล้วส่งสายตาท้าทายไปให้เขาอีกที โทบิกดตามองต่ำเขาจ้องร่างเปลือยเปล่าขาวโพลนที่ขนาดมีร่องรอยการร่วมรักเต็มตัวแต่ก็ยังไม่หยุดปากดี มุมปากโทบิกระตุกยกขึ้นก่อนที่ต้นขาแกร่งจะขยับดันให้ขาเรียวแยกออกจากกันเพื่อที่เขาจะได้ยัดตัวตนแข็งขืนเข้าไปได้ง่าย ๆ ไม่รู้ทำไมเลือดในกายถึงได้พลุกพล่านอยากสั่งสอนสาวน้อยตรงหน้าขนาดนี้ ทั้ง ๆ ที่ฮารุเอาแต่พ่นวาจาน่ารำคาญออกมา ถ้าเป็นคนอื่นเขาคงหัวเสียหมดอารมณ์ไปแล้ว แต่ฮารุกลับทำให้แก่นกายของเขาพองโตอยู่ตลอด แม้จะอยู่ในอารมณ์ขุ่นมัว “อ๊ะ” “หึ อย่าคิดว่าฉันจะปรานีเธอ” โทบิย้ำอีกครั้งหลังจากที่เขาเพิ่งดันท่อนเนื้อเข้าไปมิดลำ โพรงสวาทฮารุยังเปียกชื้นทำให้สาวสวยไม่รู้สึกเจ็บมากนัก แต่เธอก็อึดอัดไม่น้อยที่เขาพรวดพราดดันลำกายเข้ามาแบบนี้ เอี๊ยด! “อะ อ๊าา…อื้มมม” ร่างแบบบางขยับ

“อะ โอ๊ย!” ฮารุร้องเสียงหลงเมื่อโทบิออกแรงบีบข้อมือเธอแน่นกว่าเดิมจนมันปวดร้าวไปถึงกระดูก เขาไม่ได้พูดอะไรแต่กำลังตำหนิเธอผ่านสาย ร่างสูงพยายามสงบสติอารมณ์ไม่ให้ตัวเองหัวเสียไปมากกว่านี้กับคำพูดชวนโมโหที่สาวผมบลอนด์ตรงหน้าเพิ่งพูดออกมา “…คนอย่างเธอไม่มีปัญญาหรอก อย่าปากดีให้มากถ้าพลาดขึ้นมาแล้วจะเสียใจ” ทันทีที่พูดจบโทบิก็สะบัดข้อมือบางทิ้งจนแขนเรียวแกว่งกระแทกเข้าข้างลำตัว เขาจ้องหน้าเธอนิ่งซึ่งเธอก็จ้องตาเขากลับอย่างไม่เกรงกลัวเช่นกัน ฮารุขบเคี้ยวฟันตัวเองก่อนที่เธอจะเดินกระแทกไหล่แกร่งเพื่อเข้าไปหยิบมือถือในห้องนอน ร่างบางกลับออกมาอีกครั้ง เธอกดสายโทรหามารดาแท้ ๆ แล้วยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหูมาหยุดยืนตรงหน้าโทบิ ฮารุยกแขนขึ้นกอดอกแล้วจ้องหน้าหล่อไม่วางตา เสียงรอสายดังไม่ถึงห้าครั้งแม่ของเธอก็กดรับมัน “แม่ หนูไม่ทำงานกับพี่โทบิละนะ มีปัญหากันนิดหน่อย หนูคิดว่าหนูสามารถจัดการโปรเจกต์นี้คนเดียวได้…หนูว่าหนูมีปัญญามากพอ” ฮารุกรอกเสียงหวานแต่หนักแน่นบอกปลายสาย เธอจงใจเน้นย้ำช่วงท้ายประโยคให้ผู้ชายตรงหน้าได้ยินทุกถ้อ

Maiden Bar & Restaurant “ขอบคุณค่ะ” มือบางยื่นไปรับค็อกเทลจากบาเทนเดอร์ที่เธอเป็นคนจิ้มเลือกเครื่องดื่มด้วยตัวเองจากปริมาณแอลกอฮอล์ที่น้อยที่สุด ฮารุมองน้ำสีม่วงมรกตในมือก่อนจะยกขอบแก้วขึ้นชิดริมฝีปากแล้วจิบลงคอไปเพียงอึกเล็ก ๆ เท่านั้น “…ชอบบรรยากาศร้านแบบนี้มากกว่าพวกคลับใช่ไหม” จินถาม เขาคว้าแก้วทรงเตี้ยแล้วยกมันขึ้นสูดดมพร้อมควงน้ำสีอำพันในมือไปด้วย ชายหนุ่มหันหน้าเข้าหาสาวสวย เขาพาฮารุมานั่งตรงเคาน์เตอร์หน้าบาร์เพื่อที่ตัวเองจะได้ใกล้ชิดกับสาวผมบลอนด์อีกสักหน่อย “ใช่ค่ะ ไม่ค่อยวุ่นวายเป็นสัดส่วนดี” ฮารุพยักหน้าแล้วชำเลืองตามองบรรยากาศรอบตัว ในตอนแรกเธอคิดว่าธุรกิจเพื่อนของเขาคงเป็นเพียงบาร์เล็ก ๆ ที่เจ้าของดูแลให้บริการเอง แต่มันกลับตรงข้ามกับสิ่งที่เธอคาดการณ์ไว้เพราะที่นี่เป็นบาร์ขนาดใหญ่ที่ถูกออกแบบแยกโซนไว้เป็นสัดเป็นส่วนอย่างชัดเจนระหว่างบาร์กับบริเวณร้านอาหาร คนเลยไม่พลุกพล่านชวนอึดอัด “ฮารุชอบพี่ก็ดีใจ อยากดื่มอะไรสั่งได้เลยนะ…ดูแลค่าใช้จ่ายให้ครับ” “ค่ะ” เธ

05:00น. กริ๊งงง~ “…อือ จบงานนี้เมื่อไหร่ฉันจะนอนไม่ตื่นสักสามวันเลยคอยดู” ฮารุเหวี่ยงผ้าห่มที่คลุมร่างกายไว้ออกจากตัว เธอลุกขึ้นนั่งแล้วพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ผมเผ้าของเธอยุ่งเหยิงก่อนที่ฮารุจะหย่อนขาลงข้างเตียงเดินไปเข้าห้องน้ำเตรียมตัวไปตรวจงาน สาเหตุที่เธอต้องตื่นตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้นเพราะต้องขับรถออกไปดูสถานที่ที่ตอนนี้มีคนงานกำลังก่อสร้างบริษัทอยู่ ชาญหรือพาร์ทเนอร์อย่างเป็นทางการของบริษัทเธอได้ทำการติดต่อผ่านโทบิแล้วตกลงทำสัญญาซื้อขายที่ดินตรงนั้นเรียบร้อย แต่ด้วยสถานการณ์ระหว่างเธอกับโทบิที่ไม่ค่อยจะราบรื่นเท่าไหร่นักทำให้คนตัวเล็กต้องออกไปลุยหน้างานเพียงลำพัง โทบิทำแค่ส่งสัญญากับรายละเอียดงานบางส่วนมาให้เท่านั้น แถมเขายังย้ำอีกต่างหากว่าในเมื่อเธอไม่ต้องการให้เขายุ่งวุ่นวายก้าวก่ายในชีวิต เขาก็จะไม่เข้ามายุ่งตามที่เธอขอ เฮอะ แล้วคิดว่าคนอย่างฮารุต้องง้อเหรอ? ก็ไม่… ริมฝีปากอวบอิ่มเบะคว่ำลงเมื่อสมองดันไปนึกถึงหน้าของใครบางคนขึ้นมา ตั้งแต่วันนั้นที่เขาได้ปลดปล่อยจนหนำใจแล้วไล่เธอออกจากห้อง โทบิก็ไม่

“แค่คิดก็อึดอัดละ เมื่อไหร่งานพวกนี้จะเสร็จสักที เฮ้อ!” สาวผมบลอนด์กระแทกเสียงพ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ให้กับความหน้าเบื่อหน่าย เธอยืนมัดรวบผมตรงหน้ากระจกแต่สมองกลับคิดไปถึงความน่าอึดอัดระหว่างเธอกับโทบิในทุก ๆ ครั้งที่ต้องเจอหน้าเขาระหว่างทำงานร่วมกัน เพียงแค่แวบเดียวที่ภาพใบหน้าหล่อเหลาแล่นเข้ามาในหัวฮารุก็รีบส่ายหน้าไล่ความคิดเหล่านั้นออกไป ตั้งแต่ที่โทบิกลับมาช่วยงานทำให้เธอกับเขาต้องเจอหน้ากันทุกวันแบบไม่มีทางเลือก แต่สิ่งที่ทำให้คนตัวเล็กอึดอัดใจเห็นจะเป็นความเงียบงันของเขา งานของเธอลดน้อยลงก็จริงแต่โทบิกลับไม่พูดคุยสื่อสารอะไรกับเธอเลยสักคำ หนักหน่อยก็ฝากผู้ช่วยให้มาถามหรือคุยกับเธอแทน “เป็นเอามาก ชิ!” ฮารุรวบผมยาวสลวยของตนเองไปมัดรวบไว้ตรงกลางศีรษะเธอหมุนตัวไปหยิบเสื้อคลุมแขนยาวมาใส่ก่อนจะหันหน้าเข้าหากระจกอีกครั้งเพื่อดูความเรียบร้อยพร้อมเช็กความสวยสดใสบนใบหน้า “…สวย” ปากอวบอิ่มพูดบอกตัวเองเธอไล่ตามองเสื้อผ้ามิดชิดที่นาน ๆ ทีจะได้เห็นตัวเองแต่งตัวเรียบร้อยอย่างคนอื่นเขา ไม่ใช่เพราะอยากเปลี่ยนลุคหรอก