All Chapters of Toxic ร้ายนักอย่ารักก็แล้วกัน: Chapter 1 - Chapter 10

เสียงโหวกเหวกดังก้องใต้อาคารสูง สถานที่แห่งนี้ไม่ใช่มหาวิทลัยรัฐบาลที่มีผู้คนจำนวนมากเพราะมันเต็มไปด้วยเหล่านักศึกษากระเป๋าหนัก และทายาทของคนมีฐานะทั้งหลายมากระจุกรวมตัวกัน รวมไปถึงแก๊งเพื่อนสนิททั้งสามคนที่เวลาพัดผ่านจนสามสาวเติบโตขึ้นมาสวยสะพรั่งนั่งจับกลุ่มหยอกล้อกันอยู่ตรงโต๊ะด้านในสุดติดริมทางเดิน “…ฉันอยากย้ายคณะเลยอะ ดูสิ ตึกวิศวะมีแต่หนุ่มหล่อ ๆ ทั้งนั้นเลย” จีน่าที่แต่ก่อนว่าสวยแล้วตอนนี้ยิ่งสวยขึ้นกว่าเดิมจนหนุ่ม ๆ ที่เดินผ่านไปผ่านมาต้องเหลียวมองกันเป็นแถบ สาวฮอตยกแขนขึ้นวางบนโต๊ะแล้วเท้าคางมองหนุ่มนักศึกษาในรั้วมหาวิทยาลัยเดียวกันด้วยแววตาหยาดเยิ้มเป็นประกายระยิบระยับ “ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปีเปลี่ยนไปกี่ยุค…ยัยนี่ก็แรดเหมือนเดิม” ฮารุกรอกตาขวับไปมองเซียที่เพิ่งพูดประโยคชวนทะเลาะออกมา เธอส่งสายตาตำหนิทันทีเพราะไม่ต้องการให้จีน่าวีน หรืออารมณ์เสียขึ้นมาในตอนนี้ที่บรรยากาศรอบตัวกำลังดี ๆ “…ไม่เป็นไร วันนี้ฉันสวยมีแต่หนุ่มหล่อสนใจฉัน ฉันจะให้อภัยในความปากหมาของแก…เซีย” สาวหน้าเหวี่ยงทำหน้าเชิดแล้วสะบัดผ

ก๊อก ก๊อก… “…ฮารุ ไม่ออกมากินข้าวเหรอลูกจะเที่ยงแล้วนะ” เสียงของผู้เป็นแม่ดังเข้ามาในห้องที่เงียบสงัดเพราะสาวเจ้าของห้องเอาแต่นอนแหมะอยู่บนที่นอนไม่ยอมขยับไปไหน “…ฮารุลูก” “ยังไม่หิวเลยค่ะแม่ หนูทำงานอยู่ ไม่ต้องห่วงนะคะ” เธอตัดสินใจโกหกไปคำโต เสียงหวานอู้อี้เพราะเธอเอาหน้าอุดไว้กับหมอนเพื่อซับคราบน้ำตาให้เหือดแห้งก่อนที่มันจะกลับมาเปียกชื้นอีกครั้งเมื่อความเสียใจพรั่งพรูออกมาอีก “ฮึก ฮืออ…” คนตัวเล็กไม่ได้ไปมหาวิทยาลัยมาสามวันแล้วตั้งแต่วันนั้นที่เธอไปเห็นภาพบาดตาเข้า และได้เห็นตัวตนที่แท้จริงของโทบิรุ่นพี่ที่เธอชื่นชมในตัวเขามาตลอดหลายปีว่าเขาอาจไม่ใช่ผู้ชายดีอย่างที่เธอคิด เสียงฟืดฟาดผสมกับเสียงสะอื้นดังเป็นระยะร่างบางไม่คิดขยับลุกออกจากที่นอนทำให้สภาพของฮารุในตอนนี้ดูไม่ต่างจากคนไร้บ้านที่ผมเผ้ายุ่งเหยิงดูมอมแมมใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตา หัวใจของเธอแตกสลายทั้ง ๆ ที่ไม่ได้เป็นอะไรกันกับเขา คงเป็นเพราะตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยมีความรู้สึกดี ๆ แบบนี้ให้ใครมาก่อน พอถึงคราวอกหักเลยชอกช้ำมากเป

ตึก ตึก ตึก “…อยากเสียตัวจะแย่” ริมฝีปากอวบอิ่มเคลือบไว้ด้วยกลอสสีชมพูอมส้ม ฮารุพูดระหว่างที่เธอกำลังก้าวขาออกมาจากลิฟต์เพื่อเดินไปที่ห้องพักของตนเอง ขาเรียวย่างก้าวแบบไม่เร่งรีบมากนัก รองเท้าแบรนด์ดังที่เธอเลือกใส่มาในวันนี้กำลังสร้างเสียงของการก้าวเดินได้เสนาะเพราะหู ไหนจะท่วงท่าที่เธอพยายามอวดโฉมหุ่นสวยสับของตนเองไปในเวลาเดียวกัน กระเป๋าถือใบเล็กเหวี่ยงไปมาตามแรงแขน กระทั่งร่างแบบบางหยุดชะงักเท้ากึกพลันมุมปากก็กระตุกยกขึ้นเมื่อเห็นคนที่เธอต้องการเจอหน้าเขามากที่สุดรอบในห้าปียืนอยู่ตรงหน้า “…ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ พี่โทบิ อะไรมันจะบังเอิญได้ขนาดนี้” คนตัวเล็กฉีกยิ้มกว้างด้วยความดีใจอย่างแท้จริง เธอมองหนุ่มหล่อตรงหน้าที่แม้ว่าเวลาจะผ่านไปหลายปีแต่เขาก็ยังหล่อและดูดีไม่ต่างจากเดิม ไม่สิ ดูเหมือนจะหล่อกว่าเดิมด้วยซ้ำ “…” เขายืนนิ่งจ้องหน้าเธอตาไม่กระพริบ โทบิเหมือนคนกำลังนึกคิดอะไรบางอย่างอยู่ในหัวเธอเลยตัดสินใจสาวเท้าเข้าไปหา มือบางยื่นไปจับเนกไทสีแดงที่เขาคลายมันออก ฮารุกรีดนิ้วปัดฝุ่นเล็ก ๆ ออกจากเสื้อสูทตัว

(ผีห่าตนไหนมันไปควบคุมจิตใจแกให้ไปซื้อคอนโดอยู่นอกเมืองขนาดนั้นอะ?) ฮารุยืนเทนมสดส่งตรงจากฮอกไกโดอยู่ในครัวถึงกับลอบยิ้มมุมปากอยู่คนเดียวเมื่อได้ยินจีน่าส่งเสียงแหลม ๆ ถามออกมา เธอวางกล่องนมลงบนโต๊ะแล้วหยิบฝาเกลียวขึ้นมาหมุนปิดก่อนจะยกแก้วนมถือติดมือแล้วจิบลงคอไปด้วยระหว่างเดินกลับเข้าไปในห้องนอนที่มีจอไอแพดตั้งอยู่บนโต๊ะ พรึบ! “…ขนาดฉันเดินออกไปข้างนอกเสียงแกยังแหลมไปถึงนู่นเลย ชาติที่แล้วกินนกหวีดเป็นอาหารหลักเหรอ?” ร่างบางหย่อนบั้นท้ายลงนั่งบนเก้าอี้โซฟาพลางส่งสายตายียวนไปให้เพื่อนสาวคนสนิทอย่างคนอารมณ์ดี (อื้อหือออ ตั้งแต่แปลงโฉมสลัดคราบยัยเฉิ่มแว่นตาหนาเตอะออกไป ปากแกก็แซ่บขึ้นเยอะเลยนะ ถูกใจฉันซะจริ๊ง!) “นึกว่าแกจะด่า กลับชอบซะงั้น” (ชอบสิ เมื่อก่อนแกก็อ่อนด๋อยเกิ๊น ต้องแซ่บแบบนี้แหละให้สมกับความสวยบนเบ้าหน้าหน่อย) “กราบขอบคุณค่ะเพื่อน” ฮารุวางแก้วในมือแล้วยกมือขึ้นไหว้พร้อมทำท่าสะบัดบ๊อบจนผมบลอนด์ยาวสยายพลิ้วไปด้านหลัง (จ้ะ! แล้วสรุปทำไมแกไปซื้อคอนโดอยู

“ฉันไม่กินของต่อจากคนอื่น” โทบิมองสาวผมบลอนด์ตรงหน้า เขารู้ดีว่าทำไมฮารุถึงพาตัวเองเข้ามาในห้องของเขาในเวลานี้ “ทำไมล่ะ? ปกติพี่ก็กินไปทั่วมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วหนิ เพิ่มฉันไปอีกคนจะเป็นไร” ร่างเล็กยกแขนขึ้นกอดอกแล้วเป็นฝ่ายเดินเข้าไปหาชายเจ้าของห้อง เธอหยุดยืนในระยะประชิดแล้วคลายแขนออกเพื่อส่งมือไปปลดกระดุมเสื้อที่โทบิใส่ “อย่ามาทำรู้ดีถ้าไม่ได้รู้จักกันดีขนาดนั้น” “ไม่เห็นต้องคิดอะไรมากเลย พี่เพิ่งไปกับผู้หญิงคนนั้นมาฉันยังไม่คิดอะไรเลย…เราก็แค่สนุกกัน” “…” ตาคมหลุบมองมือฮารุที่เริ่มปัดป่ายไปทั่วตัวจนความรู้สึกบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้น โทบิเลือกที่จะเงียบแล้วสังเกตุพฤติกรรมฮารุแทน “…หื้ม ว่าไงคะ? สนุกกันหน่อยไหม?” “ออกไป ฉันไม่ได้มั่วนอนกับใครไปทั่วเหมือนเธอ” ร่างสูงปัดมือบางออก เขาจับข้อมือฮารุแล้วออกแรงลากบังคับให้คนตัวเล็กออกไปจากห้อง แต่ดูเหมือนว่าความดื้อของสาวสวยจะมีมากกว่า เธอขืนตัวแล้วส่งแขนมากอดรอบเอวแกร่งไว้ หมับ! “พี่อดทนให้ได