Toxic ร้ายนักอย่ารักก็แล้วกัน

       “…อารมณ์ดีอะไรของแกขนาดนั้นยัยฮารุ”

            สาวฮอตนามว่า ‘จีน่า’ หันไปถามเพื่อนสนิทหน้าใสของตนเองด้วยความอยากรู้ เพราะตั้งแต่เข้าเรียนจนใกล้จะพักกลางวันยัยเพื่อนสาวแว่นตาหนาเตอะก็เอาแต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ฮึมฮัมเพลงอย่างคนมีเรื่องอะไรดี ๆ ในใจ อยู่ตลอดเวลา

            “…ก็”

            “ยังต้องถามอีกเหรอ? ดูทรงแล้วก็ไม่น่าจะพ้นเรื่องไอ้รุ่นพี่โทบิอะไรนั่นหรอก”

            เพื่อนสนิทอีกคนที่ออกไปทางห้าว ๆ อย่าง ‘เซีย’ เอ่ยขัดขึ้น ก่อนจะหันไปมองใบหน้าขาว ๆ กับแก้มป่อง ๆ ของฮารุแล้วเบือนหน้าหนีไปสนใจในสิ่งที่คุณครูกำลังสอนตรงหน้าชั้นเรียนแทน ฮารุที่พอจะรับรู้ได้ว่าเซียไม่ค่อยชอบโทบิเท่าไหร่ถึงกับถอนหายใจออกมาแล้วกำก้อนช็อกโกแลตที่ตนเองตั้งใจซื้อมาให้รุ่นพี่ที่แอบชอบเก็บไว้ในมือให้มิดชิดกว่าเดิม

            “…ไม่ต้องไปสนใจเซียมันหรอก รายนี้เหม็นหน้าผู้ชายหล่ออย่างกับอะไร”

            จีน่าใช้ปลายนิ้วม้วนผมลอนยาวที่มัดรวบไว้เล่นแล้วหันไปพูดปลอบเพื่อนสาวคนสนิทโดยไม่ลืมเบ้ปากใส่เพื่อนอีกคนที่ชอบขัดขวางความรักของฮารุอยู่ตลอด

            “…ไม่ได้เหม็นหน้าผู้ชายหล่อ แต่รุ่นพี่โทบิอะไรนั่นไม่เห็นจะมีอะไรดีนอกจากหล่อเลย ไม่รู้ยัยฮารุไปชอบได้ยังไงแบดขนาดนั้น”

            สาวผมยาวดำพูดแก้ต่างโดยไม่ได้ละสายตาออกจากกระดานไวท์บอร์ด น้ำเสียงของเซียเรียบนิ่งปนเอือมระอาเมื่อต้องพูดถึงหนุ่มฮอตประจำโรงเรียนอย่างโทบิที่มีแต่สาว ๆ วิ่งกรูเข้าหาจนน่ารำคาญ

            “แค่นั้นก็พอแล้วค่ะ! จะเอาอะไรมากมายเราเพิ่งจะสิบห้าเองนะ กรี๊ดกร๊าดรุ่นพี่ก็เป็นเรื่องปกติไม่ได้ทำอะไรไม่ดีสักหน่อย”

            “…ใช่ไง เพิ่งจะอายุสิบห้าเองจะรีบแรดกันไปไหน รอสิบแปดก่อนค่อยแรดก็ยังทัน”

            “นี่! อยากมีเรื่องกับฉันสินะ”

            “พอเลย ๆ จะทะเลาะกันทำไมเนี่ย”

            ฮารุที่นั่งเงียบอยู่นานรีบเบียดตัวเข้าไปห้ามเพื่อนทั้งสองคนที่ทำท่าเหมือนจะทะเลาะกัน ทำให้จีน่ายอมปล่อยมือออกจากแขนเซียแล้วจิ๊ปากพ่นลมออกมาแทน

            “…แค่เห็นว่าพี่เขาน่ารักดี ก็แค่ชอบเอง ไม่ต้องห่วงน่า”

            ใบหน้าสวยใสใต้กรอบแว่นตาทรงกลมเอ่ยบอกเซีย เธอรู้ดีว่าเพื่อนเป็นห่วงและไม่อยากให้เธอเข้าใกล้โทบิมากเกินไปเพราะรายนั้นดูทรงแล้วก็ค่อนข้างจะแบดพอสมควร เขาเพียบพร้อมไปด้วยรูปลักษณ์ และฐานะที่มั่นคงเลยไม่แปลกที่จะมีสาว ๆ วิ่งเข้าหาไปกดบัตรคิวพร้อมมอบความรักให้

            “หิวข้าวแล้ว!”

            เธอกับเซียหันหัวขวับมองตามจีน่าที่อยู่ดี ๆ ก็ลุกพรวดเมื่อเห็นคุณครูผู้สอนเดินออกไปจากห้อง สาวหน้าเหวี่ยงปรายหางตากลับมามองเซียอีกครั้งอย่างคนคาดโทษแล้วกอดอกเดินกระฟัดกระเฟียดนำออกไป

            “ไปง้อจีน่าเลย ไม่งั้่นได้เดินตูดบิดไปอีกหลายชั่วโมงแน่”

            ฮารุพูดกับเซียเสียงหวานพลางพยักเพยิดหน้าตามแผ่นหลังของเพื่อนสาวแสนสวยประจำกลุ่มไป เซียเลยได้แต่พยักหน้ากลับมาให้แล้วเป็นฝ่ายเร่งฝีเท้าเดินไปคล้องคอจีน่า ฮารุมองเพื่อนสนิทสองคนที่ตอนนี้จีน่าพยายามสะบัดแขนของเซียให้พ้นไปจากตัวจนร่างเพรียวบางโยกไปมาไม่ต่างจากตุ๊กตาเป่าลมหน้าศูนย์การค้า มุมปากเล็กคลี่ยิ้มบาง ๆ ออกมาก่อนจะเก็บเครื่องเขียนของตนเองเข้ากระเป๋าแล้วเดินตามหลังเพื่อนทั้งสองคนไปติด ๆ

            12:40น.

         “อร่อยอ่า~”

            เสียงแหลมบาดแก้วหูของจีน่าดังขึ้นระหว่างที่ทั้งสามคนกำลังงับแท่งไอศกรีมรสหวานชื่นอยู่ในปาก ฮารุพยักหน้าหงึก ๆ อย่างคนเห็นด้วยพลันแลบลิ้นเล็กออกมาปาดเลียด้านข้างของแท่งไอศกรีมที่มันเริ่มจะละลายหยดแหมะใส่มือ

            “…เอาอีกแท่งปะ ยังเหลือเวลาพักอีกตั้งยี่สิบนาทีแหนะ เดี๋ยวเลี้ยงเอง”

            ปากเล็กปิดสนิทเข้าหากันแล้วหันไปหรี่ตามองเซียอย่างคนรู้ทันเพราะเพื่อนสาวห้าวของเธอกำลังง้อจีน่าด้วยของกิน

            “อืมมม…ดีล!”

            “ฮ่า ๆ”

            ใบหน้าสวยใสใต้กรอบแว่นถึงกับหัวเราะร่าออกมาเสียงดังเมื่อเห็นจีน่าทำทรงแอ๊บไม่ได้นาน เพราะสุดท้ายจีน่าก็เป็นฝ่ายเดินควงแขนแล้วพาเซียหมุนตัวเดินกลับไปที่ร้านขายไอศกรีมด้วยตนเอง ฮารุที่กำลังจะหมุนตัวเดินตามเพื่อนอีกสองคนของตัวเองต้องชะงักการก้าวเดินเมื่อสายตาดันไปเห็นว่ารุ่นพี่ที่ตนเองชื่นชอบกำลังจะเดินแยกตัวออกจากกลุ่มเพื่อน เพื่อขึ้นไปบนอาคารเรียน

            “นี่ เจอกันบนห้องนะ ขอไปเข้าห้องน้ำก่อน”

            ฮารุก้าวขายาว ๆ เพื่อไปสะกิดบอกเพื่อน เธอไม่รอให้เพื่อนสนิททั้งสองคนตอบกลับอะไรก็รีบหมุนตัวเดินตามเสียงหัวใจไปทันที ขาเรียวจ้ำอ้าวเดินตามคนตัวสูงขึ้นไปบนอาคารเรียน เธอเห็นแผ่นหลังกว้างแวบ ๆ เลยรีบสับขาให้ไวขึ้นจนไอศกรีมแท่งที่ถืออยู่ในมือหยดใส่กระโปรงนักเรียนโดยไม่รู้ตัว

            ตึก ตึก ตึก

         “พี่โทบิ…คะ”

            คนตัวเล็กเอ่ยเรียกน้ำเสียงติดหอบหลังจากเร่งฝีเท้าวิ่งมาหยุดอยู่บนชั้นเรียนของรุ่นพี่มัธยมปลาย เธอมองแผ่นหลังของคนที่แอบชอบแล้วใช้เวลาไม่ถึงเสี้ยววินาทีก่อนที่เขาจะหันมารีบจัดผมเผ้ายุ่งเหยิงของตัวเองให้เข้าที่เข้าทาง ร่างสูงตรงหน้าหยุดการก้าวเดินแล้วหมุนตัวกลับมาตามเสียงเรียก ใบหน้าหล่อเหลาปะทะเข้ากับแสงแดดช่วงเที่ยงทำให้ใจของสาวน้อยถึงกับกระตุกวูบหวั่นไหวทั้ง ๆ ที่ผู้ชายตรงหน้ายังไม่ได้ทำอะไรเลย…

            โทบิมองเด็กสาวที่สวมใส่ยูนิฟอร์มของนักเรียนชั้นมัธยมต้น เขาลากสายตาขึ้นมามองใบหน้าขาวซีดใต้แว่นตาทรงกลมหนาเตอะก่อนจะหลุบตาลงอีกครั้งเมื่อเห็นว่าไอศกรีมที่เด็กผู้หญิงคนนั้นถืออยู่ในมือกำลังละลายหยดลงพื้น

            “ครับ?”

         ตึกตัก ตึกตัก…

            แค่เพียงเสียงทุ้มหลุดออกมาจากริมฝีปากของหนุ่มหล่อที่ฮารุปลาบปลื้ม ใจดวงน้อยก็เต้นไม่เป็นจังหวะจนมือเล็กเผลอไปกำกระโปรงตัวเองเอาไว้แน่น ฮารุเบี่ยงตาหลบเมื่อไม่สามารถทนสบตากับผู้ชายตรงหน้าได้ เธอบิดเบี้ยวตัวอย่างคนทำอะไรไม่ถูกจนคนที่ถูกเรียกต้องเป็นฝ่ายเดินเข้ามาหา

            “…มีอะไรรึเปล่า”

            น้ำเสียงของโทบิห้วนกว่าเดิม เขาย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อมองเด็กสาวที่เอาแต่ม้วนตัวเขินอาย ชายหนุ่มดูออกได้ไม่ยากว่าสาวน้อยตรงหน้าคงเป็นหนึ่งในแฟนคลับแสนคลั่งรักของตนเอง นัยน์ตาคมมีแววความเบื่อหน่ายฉายออกมาเพราะหนุ่มวัยรุ่นสุดฮอตอย่างเขาคงไม่คิดสนใจเด็กกะโปโลดูจืดชืดแบบนี้อยู่แล้ว

            “…คะ คือ ฮารุมีอะไรจะให้ค่ะ”

            มือเล็กควานล้วงเข้าไปในกระเป๋ากระโปรง เธอไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้ากลับขึ้นมาสบตากับเขา ไม่นานนักฮารุก็หยิบช็อกโกแลตที่เธอตั้งใจซื้อออกมายื่นให้ผู้ชายตรงหน้า

            “…อืม ขอบคุณ กลับไปเรียนเถอะหมดเวลาพักแล้ว”

            โทบิหยิบก้อนช็อกโกแลตรูปหัวใจมาจากมือของเด็กสาวเฉิ่ม ๆ อย่างคนไม่คิดอะไร เขาแสร้งยิ้มกลับไปแล้วรีบหมุนตัวเดินหายเข้าไปในห้องเรียนของตน โดยไม่ลืมเขวี้ยงขนมที่เพิ่งรับมาลงถังขยะอย่างไม่ใยดี

            “…เฮ้อ! ให้กันแต่ช็อกโกแลต กะจะให้กูเป็นเบาหวานให้ได้เลยมั้ง”

            มือหนาสอดเข้าไปในกระเป๋ากางเกง โทบิยืนนิ่งเงยหน้าขึ้นมองเพดานห้องก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาอย่างคนเอือมระอา ใบหน้าหล่อนิ่งเรียบไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ แล้วก็ได้แต่คิดว่าข้อเสียของการเป็นหนุ่มฮอตมันก็มีเหมือนกัน…

            “ไปเข้าห้องน้ำถึงไหนนานจัง”

            ทันทีที่จีน่าเห็นฮารุเดินกลับเข้ามาในห้องสาวสวยก็รีบเอ่ยทักเพื่อนของตนเองโดยที่ในมือยังถือไอศกรีมอยู่ ต่างจากฮารุที่เธอได้เหวี่ยงของหวานลงถังขยะไปแล้วอย่างคนที่ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเพราะมันได้หลุดลอยไปกับโทบิเป็นที่เรียบร้อย

            คนอะไรหล่อเป็นบ้า รู้งี้น่าจะจ้องหน้าพี่เขาให้นานกว่านี้ ยัยฮารุนะยัยฮารุ!

            ฮารุไม่ได้เอ่ยตอบเพื่อนสาวเธอเอาแต่โทษตัวเองในใจแล้วทำหน้าเง้างอนเดินไปหย่อนก้นนั่งลงที่โต๊ะเรียน

            “หลอกพวกฉันว่าไปเข้าห้องน้ำ แต่จริง ๆ ไปหาไอ้พี่โทบิอะไรนั่นอะดิ”

            “…”

            คนตัวเล็กทำทีใช้มือดันแว่นแล้วทำเป็นไม่ได้ยินในสิ่งที่เซียพูด เธอก้มตัวไปหยิบเอาหนังสือของวิชาถัดไปขึ้นมาวางบนโต๊ะแทน

            “…ใช่เลย”

            เสียงจีน่าอู้อี้เพราะรายนั้นเพิ่งยัดไอศกรีมที่เหลือเข้าปากไปทั้งแท่ง ทำให้ฮารุที่พยายามทำเป็นไม่สนใจจำต้องหันไปมองเพื่อนของตนด้วยสายตาตื่นตะลึง

            “พี่เขาน่ารักปะ!? เขาว่าไงบ้าง?”

            จีน่ายื่นมือมาตีแขนเธอรัว ๆ อย่างคนเร่งเอาคำตอบ ทำเอาใบหน้าสวยเห่อร้อนขึ้นสีแดงเมื่อในหัวมีภาพของรุ่นพี่ที่แอบชอบผุดเข้ามาอีกครั้ง

            “ก็…ก็น่ารักดี พี่เขาสุภาพมากเลย”

            “…เหรอ ดูไม่น่าเป็นแบบนั้นเลย”

            เซียเอ่ยขัดอย่างคนไม่อยากจะเชื่อ สาวห้าวประจำกลุ่มมองฮารุที่ตอนนี้กำลังทำหน้าเพ้อฝันโดยมีจีน่าปรบมือเป็นกองเชียร์อยู่ข้างกาย คนไม่มีพวกอย่างเซียเลยได้แต่ส่ายหัวแล้วเงียบปากไป