Semua Bab ผมแค่ต้องการใช้ชีวิตที่สงบในไร่ของผม: Bab 101 - Bab 110

เฟยผ่านช่วงเวลาการรักษามาได้อย่างทรมาน ชายหนุ่มคิดว่า ตัวเองอาจจะตายหลายครั้งแล้ว การรักษาของดาวมันช่างเจ็บปวดเหลือเกิน แต่ถึงจะเจ็บปวดทรมานเจียนตาย แต่เขาก็ยังรอดมาได้ เขายังมีชีวิตอยู่ชายหนุ่มมองดูแขนข้างซ้ายของตัวเอง ที่ถูกพันไว้ด้วยผ้าพันแผล เขามองดูก็รู้แล้วว่า แขนที่เคยงอผิดรูปตอนนี้ เหยียดตรงดีแล้ว‘การรักษาได้ผลใช่ไหม?’ เขาคิดในใจ เพราะว่ายังไม่ได้แกะผ้าพันแผลออกดู แต่เขาก็เชื่อว่ามันได้ผลเฟยยิ้มให้กับตัวเองทั้งน้ำตา ขอบคุณตัวเองที่อดทนและไม่ตายไปก่อน ขอบคุณพี่ชายที่พาเขามารักษา ขอบคุณดาวที่รักษาเขาให้หายชีวิตต่อจากนี้ เขาจะใช้มันอย่างมีความสุข “เฟยเป็นยังไงบ้าง? ป้าเป็นห่วงแทบแย่” วรรณาเดินเข้ามาหาเฟย ที่นอนอยู่บนเตียงอย่างเป็นห่วงวรรณารับรู้อาการของเฟยจากบุตรชายตลอด เพราะการรักษาต้องใช้เวลานาน เธอมาหาเฟยแต่ก็ไม่ได้เจอตัว เพราะชายหนุ่มอยู่ในช่วงของการรักษา เธอจึงต้องกลับที่พักไปอย่างอดห่วงชายหนุ่มไม่ได้“คุณป้าครับ แขนผมตรงแล้ว” เฟยยื่นแขนข้างซ้ายให้วรรณาดู“ดี! ดีแล้ว! เฟยจะได้ใช้ชี

“เขาไม่ได้อยู่โรง’บาล”“อ้าว! แล้วอยู่ที่ไหน?”เฟยลังเลที่จะบอกตัวตนของดาวให้เพื่อนฟัง เพราะดาวยังไม่ได้มีใบวิชาชีพ การเป็นแพทย์แผนสมุนไพรเลย“แต่ถ้ามึงอยากพาคนมารักษา ไว้เดี๋ยวกูถามเขาให้ว่า เขาจะยอมรับรักษาไหม”“ทำตัวอย่างกะหมอลึกลับงั้นแหละ แต่เดี๋ยวกูลองไปถามญาติกูก่อน เดี๋ยวจะมาบอก”“อือ” เฟยพยักหน้ารับรู้“แล้วก็ตอนเย็น อย่าเพิ่งกลับนะ กูซื้อผลไม้มาฝาก”“เฮ้ย ได้ ๆ จะรอของฝากครับ” ต้าดีใจที่ได้ของฝากเมื่ออาจารย์เข้าห้องมา ทำให้นักศึกษาที่คุยกันเงียบเสียงลงทันทีไม่นานอาจารย์ก็ทำการเช็กชื่อเข้าเรียน อาจารย์ขานชื่อนักศึกษาทุกคนไปเรื่อย ๆ จนมาถึงลำดับของเฟย“นายอติกันต์ เลิศสถิตย์ไพศาล”“มาครับ” เฟยขานรับนักศึกษาหลายคน ที่ได้ยินอาจารย์ขานชื่อนามสกุลของเฟยออกมา ก็พากันขมวดคิ้วสงสัยนักศึกษา 3 : เฟยไม่ได้นามสกุลนี้ ไม่ใช่เหรอวะ?นักศึกษา 4 : เออดิ เราจำได้ นามสกุลบุญทวีไม่ใช่เหรอ?นักศึกษา 5 : เขาไปเปลี่ยนนามสกุลหรือเปล่า?นักศึกษา 3 : เราว่านามสกุลคุ้น ๆ เหมือนเคยได้ยิ

[อีกสักประมาณสองวัน เดี๋ยวผมโทรยืนยันอีกครั้งครับ]“โอเคครับ”ดาวยังไม่ได้หักพื้นที่ที่จะสร้างถนน และขุดสระน้ำในไร่ แต่ถ้าต้นมะเดื่อเกิน เขาก็จะเอาไปปลูกแซมที่ไร่อื่นเอาเมื่อครบกำหนดสองวัน ดาวโทรไปบอกนายหัวไร่บุญฟ้า ให้เอาต้นมะเดื่อมาส่ง นายหัวเดินทางมาด้วยตัวเอง พูดคุยกับดาวอยู่พักหนึ่ง เมื่อจัดการส่งต้นกล้าและรับเงินเสร็จแล้ว พยัคฆ์ก็ขอตัวกลับทันทีดาวให้คนงานนำต้นกล้าลงดินปลูก เหล่าคนงานเกือบร้อยชีวิตช่วยกัน ไม่นานก็นำต้นกล้าลงดินปลูกจนหมด ชายหนุ่มให้คนงานรดน้ำด้วยน้ำวารีทิพย์ทันที เขาจึงไม่ห่วงว่าต้นมะเดื่อจะไม่รอด วันต่อมา พ่อค้าที่นายหัวพยัคฆ์ติดต่อให้ ก็มาส่งต้นมะเดื่อ ดาวให้คนงานตรวจนับ และจ่ายเงินเมื่อทุกอย่างเรียบร้อยจากนั้นก็ให้คนงานนำต้นกล้าลงดินปลูกเหมือนเมื่อวาน ไม่นานที่ดิน 91 ไร่ ก็เต็มไปด้วยต้นมะเดื่อทั้งหมดดาวคิดว่าไม่เกินเดือน ก็น่าจะเก็บขายได้แล้ว เพราะมะเดื่อโตไว ออกผลเยอะ ปีนี้ดาวไม่ได้จัดงานเลี้ยงปีใหม่ให้กับคนงาน เพราะด้วยอะไรหลาย ๆ อย่างที่ค่อนข้างรัดตัว แต่ดาวก็สั่งหมูกระ

ดาวนำมะเดื่อมาฝากเพื่อน ๆ ทั้งสี่คนของเขา เมื่อเพื่อน ๆ ได้รับต่างก็พากันแกะกล่องกินอย่างไว เมื่อได้สัมผัสกับรสชาติมะเดื่อที่หวานฉ่ำหอมอร่อย ก็ต่างพากันเคลิบเคลิ้ม“หวานฉ่ำมาก! ฉันไม่เคยกินมะเดื่อที่อร่อยขนาดนี้เลย” ว่าแล้วเนรีนก็กัดมะเดื่ออีกคำ“โห! อร่อยอะ อยากไปเที่ยวที่ไร่ดาวอีกจัง เราคงได้กินแต่ของอร่อยแน่ ๆ” คิมหันต์โอดครวญออกมา เพราะคิดถึงรสชาติอาหารของไร่เคียงดาว“ขอบใจดาวมากนะ เดี๋ยวเราให้แม่ส่งผลไม้ชนิดใหม่ของไร่มาให้ชิม” อลันบอกกับดาว“ผลไม้อะไรเหรอ?” ดาวถามอย่างสงสัย“เชอร์รีน่ะ พ่อเราเห็นว่าตามท้องตลาดราคาแพง เลยซื้อต้นมาปลูก แต่ตอนนี้ยังไม่ออกลูก ส่วนลูกท้อก็เริ่มออกดอกแล้วนะ ไม่นานน่าจะได้กินแล้ว”“ว้าว! เรารอชิมเลย” ดาวยินดีกับเพื่อนตอนแรกอลันไม่อยากปลูกลูกท้อ เพราะกลัวจะไปเหมือนกับดาว แต่ดาวบอกว่า เราอยู่คนละภูมิภาค และผลผลิตของดาวก็ไม่ได้ส่งไปขายที่ภาคตะวันออก เพราะส่วนมากดาวจะส่งให้ภาคเหนือและภาคกลาง เพราะฉะนั้นไม่มีทางที่จะแย่งตลาดกันแน่ ๆ เมื่อห้างสรรพสินค้าเอสทีพี (STP) ทั้งสามสาขาเริ่มขายมะ

“เราก็เหมือนกัน ขอโทษนะ” เนรีนอยากอยู่เป็นเพื่อนดาวมาก เพราะอยากจะไขความสงสัยของตัวเอง แต่ติดที่มีธุระ ไม่สามารถอยู่ได้“เฮ้ย! ไม่ต้องซีเรียส เราผิดเองที่ไม่ได้บอกล่วงหน้า และมันก็ไม่ใช่งานยากอะไรเลย พวกนายไปเถอะ” ดาวพูดแบบสบาย ๆ เพราะแค่ให้คำปรึกษา หรือแนะนำ ไม่น่ายาก ดาวนั่งรอรุ่นพี่อยู่แป๊บหนึ่ง รุ่นพี่ก็เดินเข้ามาที่โต๊ะ“ดาวรอพี่นานไหม?”“ไม่นานครับ ผมก็เพิ่งมาครับ”“แล้วเพื่อน ๆ ล่ะ?” มาร์คสงสัย เพราะทุกทีกลุ่มของดาวจะตัวติดกันตลอด“อ๋อ เพื่อน ๆ ติดธุระครับ เลยอยู่ด้วยไม่ได้”“อ๋อ ครับ” มาร์คยิ้มนิด ๆ แล้วนั่งลงที่เก้าอี้“นี่คือชื่อสมุนไพร ที่พี่ไม่ค่อยเข้าใจสรรพคุณในการรักษาอาการต่าง ๆ เท่าไหร่ แถมหนังสือเรียนก็ไม่มีบอก พี่ก็เลยต้องมาถามดาว” มาร์คหยิบสมุดที่จดรายชื่อสมุนไพรขึ้นมาให้ดาวดูเมื่อดาวได้ดูรายชื่อ ก็เริ่มอธิบายให้รุ่นพี่ฟัง“ต้นมุรีกรณ์ หากนำใบมาคั้นเป็นน้ำ จะรักษาอาการไข้หวัด แต่ถ้านำไปนึ่งแล้วนำมาประคบที่บาดแผล จะลดอาการอักเสบ และลดรอยช้ำ ดอกนำมาใช้เป็นสีย้อมผ้าได้ จะได้สีเหลืองอ