All Chapters of ผมแค่ต้องการใช้ชีวิตที่สงบในไร่ของผม: Chapter 81 - Chapter 90

วันนี้ดาวนัดกับหยาง ไปเดินซื้อของที่ห้างสรรพสินค้าเอสทีดี (STD) เกือบสองอาทิตย์แล้ว ที่ดาวไม่ได้เจอหยาง เพราะเริ่มเรียนเยอะขึ้น ส่วนหยางก็มีงานที่ต้องทำมากมาย ทั้งสองจึงไม่ค่อยได้มาเจอกันเท่าไหร่หยางขับรถมารับดาวที่บ้านเช่า แล้วทั้งสองก็เดินทางไปที่ห้างสรรพสินค้าทันทีหลังจากที่เดินซื้อของไปสักพัก หยางก็ถามดาว “เธอหิวข้าวหรือยัง?”“เริ่มหิวแล้วครับ”“งั้นไปทานร้านประจำฉันไหม? อาหารอร่อยมากเลยนะ”“ได้ครับ”ทั้งสองเดินเข้าไปในร้านอาหารที่ตกแต่งอย่างหรูหรา และได้รับการบริการที่ดีจากพนักงานการเข้ามาของหยาง เรียกสายตาของใครคนหนึ่งได้เป็นอย่างดีทั้งสองสั่งอาหารไปสองสามอย่าง ไม่นานอาหารก็มาเสิร์ฟ“อร่อยไหม? แต่ฉันว่าถ้าได้วัตถุดิบจากไร่เธอมาทำ น่าจะอร่อยกว่านี้”“เท่านี้ก็อร่อยมากแล้วครับ หรือถ้าคุณอยากทาน ผมทำให้กินก็ได้”“จริงเหรอ? วันไหนดี?”“ฮิ ฮิ คุณนี่ ไม่ได้เห็นแก่กินเลยนะครับ” ดาวหัวเราะออกมา เพราะยิ่งได้รู้จักหยาง ก็รู้ว่าเขาเป็นคนมีอารมณ์ขันไม่น้อย ไม่เหมือนตอนที่รู้จักกันแรก ๆ ดูเป็นคนเข้าถึงย

เช้าวันต่อมา ดาวพาเพื่อน ๆ นั่งรถรางเที่ยวชมไปทั่วทั้งไร่ เพื่อนชอบตรงไหน ดาวก็จอดรถให้ลงไปถ่ายรูป“ดาว ชานี่หอมมากเลย” เนรีนบอกกับเพื่อน หลังจากที่ได้ลองชิมชา ที่พนักงานของไร่นำมาเสิร์ฟ“ชาหอมหมื่นลี้น่ะ จะมีกลิ่นที่หอมมากกว่าชาชนิดอื่น ๆ ดื่มแล้วช่วยบำรุงผิวพรรณ รักษาสิว รักษาฝ้ากระ” ดาวอธิบายสรรพคุณชาให้เพื่อนฟัง“จริงเหรอ? ถ้าเอาไปขายที่ร้าน จะต้องขายดีแน่ ๆ”บ้านของเนรีนเปิดร้านอาหาร ถ้ามีชานี้ไปขาย ลูกค้าจะต้องชอบมากแน่ ๆ“ถ้าเราจะสั่งซื้อชาของดาว เราต้องทำยังไง?”“เนรีนก็บอกชนิดชา และปริมาณที่ต้องการได้เลย ทางไร่จะจัดส่งให้ ราคาเดี๋ยวเราให้ผู้จัดการไร่สรุปให้” ถึงแม้ที่ไร่ จะไม่ได้ขายออนไลน์ แต่กับเพื่อน ดาวจัดส่งให้ได้อยู่แล้ว“งั้นเราขอชิมชาทั้งสามชนิดก่อนนะ ว่าชอบอันไหน?”“ได้สิ”“อืม ชานี้ หวานนิด ๆ ติดปลายลิ้น พันธุ์อะไรเหรอ?”“เป็นชาขาวพันธุ์น้ำค้างพิสุทธิ์ เราจะเก็บตอนกลางคืน วันพระจันทร์เต็มดวง มีปริมาณไม่เยอะ ราคาจะแพงมากที่สุดในบรรดาชาของไร่เรา สรรพคุณ ล้างสารพิษ บำรุงธาตุ ปรับสมดุลร่างกาย”

“หยางคะ ไอรินมารบกวนหยางหรือเปล่า” ไอรินเดินมาหาชายหนุ่ม“...” หยางแทบไม่อยากมองหน้าเธอไอรินเอามือมาจับแขนของชายหนุ่มไว้ เหมือนที่เมื่อก่อน เธอทำกับเขาบ่อย ๆแต่หยางรีบแกะมือของเธอออกทันที และทำสีหน้าไม่พอใจอย่างมาก“คุณมาที่นี่ทำไม?”“ไอรินก็มาหาคุณสิคะ ไอรินจะชวนคุณไปดินเนอร์เย็นนี้กันค่ะ”“ผมไม่ว่าง”“งั้นเป็นวันอื่นก็ได้ค่ะ เอาวันที่คุณสะดวก”“วันอื่นผมก็ไม่ว่าง และผมคิดว่ามันไม่ใช่ธุระอะไร ที่ผมจะต้องไปดินเนอร์กับคุณ”“หยางคะ! ทำไมพูดกับไอรินแบบนี้ ไอรินรักคุณนะคะ”“...” หยางส่ายหน้า อย่างระอาใจ“ไอรินยอมหย่ากับผู้ชายคนนั้น เพื่อกลับมาหาคุณ แต่ดูสิ่งที่คุณทำกับไอรินสิ ไม่สงสารไอรินเหรอคะ?” หญิงสาวพูดไปด้วยน้ำตาที่นองหน้า หากชายใดได้เห็น คงรีบเข้าไปปลอบโยนทันที“ขอโทษนะ แต่ผมจะบอกครั้งนี้ครั้งสุดท้าย ผมกับคุณไม่ได้เป็นอะไรกัน คุณจะหย่ากับสามีมันก็เรื่องของคุณ และผมก็ไม่ได้รักคุณ”“...” ไอรินอึ้งกับสิ่งที่ได้ยิน เมื่อก่อนชายหนุ่มมักจะเชื่อทุกคำพูดของเธอ“ฉะนั้นเลิกตอแยกับผมได้แล้ว ท

ดาวยืนรอให้รุ่นพี่ไปตามคนวาดภาพมาถ่ายรูปด้วย ครู่ใหญ่ก็เห็นรุ่นพี่เดินนำมา พร้อมกับมีผู้ชายคนหนึ่งเดินตามหลังมาด้วย“นี่น้อง คนนี้คือคนที่วาดภาพ” ต้าดันหลังให้เพื่อนขึ้นมาอยู่ด้านหน้า“สวัสดีครับ ขอบคุณที่ซื้อภาพวาดผมครับ” เฟยพูดด้วยเสียงเบาหวิว และก้มหน้าตลอด ไม่กล้าสบตาดาวสังเกตที่แขนของคนวาดรูป เขามีร่างกายปกติหมดทุกส่วน แต่มีแค่ที่แขนข้างซ้ายเท่านั้น ที่เบี้ยวงอผิดรูป เพราะเหตุนี้หรือเปล่า จึงทำให้เจ้าตัว ดูไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่“ผมชอบภาพวาดคุณมากเลยนะครับ วาดออกมาดูมีชีวิตชีวา เหมือนผมกำลังมองดูภาพวิวธรรมชาตินั้นอยู่เลย ในอนาคตคุณจะต้องเป็นศิลปินที่มีชื่อเสียงมากแน่นอน”เมื่อเฟยได้รับคำชม เขาก็รู้สึกเหมือนน้ำทิพย์ชโลมจิตใจที่แห้งเหี่ยว ชายหนุ่มเหลือบมองคนที่พูด ก็เจอเข้ากับเด็กหนุ่มหน้าตาน่ารักและหล่อในคนเดียวกัน แต่รอยยิ้มที่ส่งมานั้น ก็ทำให้เขาต้องก้มหน้าลงด้วยความเขินอายทันที“มาครับ ถ่ายรูปหน่อย” ต้ายกกล้องโทรศัพท์ขึ้นมา เพื่อเตรียมถ่ายรูปนำไปลงเพจของคณะดาวส่งยิ้มให้กล้อง ส่วนเฟยได้แต่ทำหน้านิ่ง ๆ และพยายามซ่อนแขนข้างที่พิก

“จริงสิ” หยางยิ้มให้คนไม่มั่นใจในชุดของตัวเอง บริกรเดินพาทั้งคู่ไปยังโต๊ะที่ได้จองไว้ดาวและหยางสั่งอาหารมาสามสี่อย่าง ไม่นานอาหารก็ออกมาเสิร์ฟ“อาหารน่ากินมากเลยครับ” ดาวตาโตให้กับการจัดจานอาหาร“ถ้าเธอชอบ เดี๋ยวฉันพามาบ่อย ๆ”“จริงนะครับ ผมจะรอเลย”ทั้งสองลงมือทานอาหารตรงหน้า และพูดคุยกันเกี่ยวกับการทำงานและการเรียนของกันและกัน จนไม่ได้สังเกตเลยว่า มีสายตาที่ไม่พอใจส่งมาให้“อุ๊ย! บังเอิญจัง หยางก็มาทานที่ร้านนี้เหรอคะ?”หญิงสาวหน้าตาสะสวย แต่งตัวด้วยชุดหรูหรา เดินเข้ามาทักหยาง โดยไม่ได้สนใจดาวที่นั่งอยู่เลยหยางหันไปมองด้วยสายตาที่ไม่พอใจ “คุณมีอะไรหรือเปล่า?”“ไอรินต้องมีอะไรด้วยเหรอคะ? ไอรินเป็นแฟนคุณนะ”ดาวเมื่อได้ฟังประโยคนี้ ก็วางช้อนส้อมลงทันที ชายหนุ่มหันไปมองหยาง เขาอยากรู้ว่าหยางจะจัดการยังไง?“อุ๊ย! หยางมากับแขกเหรอคะ ขอโทษนะคะ ไอรินไม่ทันเห็น” หญิงสาวแสร้งก้มหน้าขอโทษ“ถ้าไม่มีอะไร เธอกลับไปเถอะ ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน” หยางกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ“หยางคะ อย่