All Chapters of ผมแค่ต้องการใช้ชีวิตที่สงบในไร่ของผม: Chapter 91 - Chapter 100

วรรณาเล่าไปถึงความหลังที่เจ็บปวดของเธอ แต่ตอนนี้กลับไม่ได้รู้สึกขนาดนั้นแล้ว ส่วนคนที่ทำก็เสียชีวิตไปแล้ว ส่วนเด็กคนนั้น เธอรู้ว่าเขาไม่ได้ผิดอะไร จึงทำใจทิ้งขว้างไม่ลง ได้แต่ส่งเงินให้ใช้เท่านั้น“เรื่องเป็นแบบนี้เองเหรอครับ?” หยางฟังแล้วก็รู้สึกโมโหผู้หญิงคนนั้น ส่วนเด็กที่เกิดมาก็น่าสงสารเหลือเกิน ยังไงก็ได้ชื่อว่าเป็นลูกของพ่อเขา และยังเป็นน้องของเขาอีก“แม่ครับ ถ้าเรารับผู้ชายคนนั้นเข้าบ้าน แม่จะเห็นด้วยไหม? ยังไงก็ได้ชื่อว่าเป็นลูกของคุณพ่อ”“หยางคิดดีแล้วใช่ไหมลูก? แม่กลัวจะเกิดปัญหาเรื่องแย่งชิงมรดกกัน เหมือนในละครทีวี”“ตลอดเวลาที่แม่ส่งเงินให้เขาใช้ แม่ได้พบเขาไหมครับ?”“ไม่ได้เจอ แม่ให้ทนายพิสิฐทำให้ตลอด แต่เขาก็มาบอกแม่นะ ว่าเด็กคนนั้นมีฝีมือในการวาดภาพ แต่บุคลิกดูขี้อาย ไม่ค่อยมั่นใจ ดู ๆ ไปก็น่าสงสาร”“งั้นถ้าเด็กคนนั้นไม่มีพิษมีภัย แม่จะยอมให้เขาเข้ามาอยู่ที่นี่ไหมครับ?”“แม่ตามใจลูก เอาที่ลูกว่าเห็นควรเถอะ พอคนเราอายุเยอะแล้ว ทิฐิบางอย่างก็ลดน้อยลงเหมือนกัน แม่ทำแต่กรรมตกอยู่ที่ลูก เฮ้อ” วรรณาถอนหายใจ และนึกถึงผู้หญิงค

ภายในห้องนอน สองร่างเกี่ยวรัดกันไว้ด้วยความเสน่หา เสียงจูบดังไปทั่วห้อง แต่คงไม่มีใครสนใจมัน เพราะตอนนี้ความรู้สึกของคนทั้งสอง ต้องการแค่กันและกันเท่านั้นหยางถอดเสื้อสูทราคาแพงออกจากตัว แล้วต่อด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาวด้านใน ส่วนดาวก็ค่อย ๆ ถอดเสื้อออกเช่นกัน ไม่นานทั้งสองก็ไร้ซึ่งอาภรณ์ปกปิดร่างกายหยางมอบจูบให้คนตัวเล็กอีกครั้ง แล้วก็เลื่อนมาที่ต้นคอ แผ่นอก หน้าท้อง ดาวรู้สึกวาบหวิวไปทั้งตัว ส่วนที่อ่อนไหวก็แข็งขืนขึ้นมาทันที ประสบการณ์จากโลกเก่าดาวก็พอจะมีมาบ้าง จึงไม่รู้สึกตกใจกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ดาวขย้ำผมของหยางไว้ด้วยความรู้สึกที่แทบจะอดกลั้นไม่ไหว เขารู้สึกเหมือนท้องน้อยมีผีเสื้อนับร้อยบินวนอยู่ เขามองดูคนรักที่กำลังพรมจูบ และขบเม้มไปบนหน้าท้องของเขาดาวดึงไหล่ของคนรักให้ลุกขึ้น และพลิกไปคร่อมร่างของชายหนุ่มไว้แทน คนตัวเล็กใช้มือลูบไปตามหน้าอกแกร่ง และค่อย ๆ เคลื่อนลงมาที่หน้าท้องเป็นลอน คนรักของเขาดูแลตัวเองดีจริง ๆดาวก้มลงไปจูบที่ปากของคนรัก และค่อย ๆ ขบเม้มลงมาที่ลำคอ หน้าอก หน้าท้อง เขารู้สึกได้ถึงความเป็นชายที่แข็งขืนของคนรัก จึงใ

“จริงนะดาว! ขอบใจมากดาวเพื่อนรัก” คิมหันต์ดีใจมาก เจ้าตัวเข้ามากอดดาวไว้ในอ้อมแขน จนเพื่อน ๆ พากันมองว่า สองคนนี้ทำอะไรกัน?“มีเรื่องอะไรดี ๆ เหรอ?” อลันอดสงสัยไม่ได้ เพราะเห็นสองคนนี้คุยกันหงุงหงิงอยู่ท้ายกลุ่ม“เดี๋ยวได้เรื่องจะบอกนะ ตอนนี้ขออุบไว้ก่อน” คิมหันต์เล่นตัวไม่บอกอลัน ดาวได้แต่ยิ้มให้เพื่อนอย่างเหนื่อยใจจากนั้นทั้งกลุ่มก็ไปเรียนวิชาต่อไป ตอนเย็นดาวกลับมาที่บ้าน หยางส่งข้อความว่าจะมาหา ชายหนุ่มจะซื้ออาหารเข้ามาเอง ดาวจึงไม่ต้องเตรียมอะไรมาก“วันนี้เป็นยังไงบ้าง” หยางดึงคนตัวเล็กเข้ามาถามอย่างห่วงใยดาวยิ้มน้อย ๆ ให้คนรัก “ก็สบายดีครับ ผมไม่เป็นอะไรง่าย ๆ หรอก”“เด็กดี มาไปทานข้าวกัน ฉันซื้อของมาเยอะเลย” หยางจูงมือดาวไปที่โต๊ะทานอาหาร บนโต๊ะมีอาหารจากร้านชื่อดังอยู่ห้าถึงหกอย่าง“สั่งมาเยอะขนาดนี้ จะกินหมดไหมครับเนี่ย?” ดาวบ่นให้คนตัวสูง“ฉันเห็นเป็นของชอบเธอ ก็เลยสั่งมาเยอะหน่อย” หยางเอาอาหารไปจัดใส่จานดาวยิ้มให้คนรัก ที่การกระทำเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ทำให้เขาอุ่นวาบในอก แล้วดาวก็ไปช่วยหยางจัด

“เขาใจดีกับมึงไหม? กูหมายถึงเขาได้รังแก หรือพูดไม่ดีกับมึงไหม?”เฟยหันไปยิ้มให้เพื่อนที่เป็นห่วง “พี่ชายเขาดีกับกูมาก ๆ ส่วนคุณป้า หมายถึงแม่พี่เขา ก็ดีกับกูมาก ๆ กูได้ย้ายเข้าไปอยู่ที่บ้านหลังใหญ่ ได้มีห้องนอนส่วนตัว มีห้องวาดภาพต่างหากอีก เมื่อเช้าเขาก็พากูไปเปลี่ยนนามสกุล ย้ายกูเข้าทะเบียนบ้านแล้ว เขาดีกับกูมาก จนกูละอายใจ”“ดีแล้วมึง เขาดีขนาดนี้ กูก็ดีใจกับมึงด้วย”“อือ แล้วเขายังจะพากูไปรักษาแขนด้วย ช่วงปิดเทอมนี้ กูคงไม่ได้ไปวาดภาพกับมึงแล้ว”“จริงดิ! โคตรดีอะ ขอให้การรักษาราบรื่นนะมึง ส่วนเรื่องวาดภาพ ไปด้วยกันเมื่อไหร่ก็ได้ รักษาตัวเองก่อน”“อือ ขอบคุณมึงนะต้า ที่คอยอยู่เป็นเพื่อนกูตั้งแต่มอปลาย จนมามหา’ลัย”“คิดมากมึง เพื่อนกันก็ต้องช่วยกันดิวะ ปะไปเข้าเรียน”“อือ ปะ” เมื่อถึงวันปิดเทอม ดาวได้เดินทางล่วงหน้าไปที่เวียงฟ้าก่อนแล้ว ส่วนหยาง เฟย และวรรณา จะตามมาในอีกสองวันให้หลัง “คุณดาว ไม่เจอนานเลยค่ะ” ป้าคนงานกล่าวทักทาย“สวัสดีครับป้ายง” ดาวยกมือไหว้“คุณดาวกลับมาแล้วเห

ช่วงบ่ายกว่า ๆ หยาง เฟย และวรรณา ก็เดินทางมาถึงไร่เคียงดาวดาวให้พนักงานพาทั้งสามคน มาทานข้าวก่อน เพราะนี่ก็เลยเที่ยงมานานแล้วส่วนสัมภาระ ดาวให้พนักงานนำไปเก็บที่รีสอร์ต ที่เรือนชมจันทร์ เรือนหอมนวล และเรือนรวินท์เมื่อทั้งสามได้ทานอาหารของไร่ ก็ต่างพากันชมไม่ขาดปาก เพราะอาหารอร่อย ผักสดใหม่ กินแล้วชื่นใจ หายเหน็ดเหนื่อย“อาหารที่ไร่ของหนูดาวอร่อยมากเลย เห็นทีป้าคงต้องเจริญอาหารมากแน่ ๆ” วรรณาพูดด้วยเสียงชื่นชม“อาหารอร่อยมากเลยดาว แล้วก็บรรยากาศของไร่ก็ร่มรื่นมาก” เฟยชมแล้วมองไปรอบ ๆตอนแรกที่เฟยเห็นดาวที่ไร่ เขาตกใจมาก แล้วก็ต้องตกใจอีกรอบที่รู้ว่า ดาวคือเจ้าของไร่เคียงดาวแห่งนี้เฟยนับถือรุ่นน้องคนนี้จริง ๆ อายุแค่นี้ แต่มีความสามารถเยอะแยะหยางที่นั่งนิ่งมานาน สายตาก็คอยเหลือบมองคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ด้านข้างชายหนุ่มยื่นมือตัวเอง ไปกุมมือของคนรักไว้ ดาวหันมามอง แล้วก็ส่งยิ้มให้เล็กน้อย“เฟยพี่มีเรื่องจะบอก” หยางมองสบตาน้องชายที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม“ครับพี่! มีเรื่องอะไรเหรอครับ?” เฟยเตรียมตัวฟัง