Semua Bab ผมแค่ต้องการใช้ชีวิตที่สงบในไร่ของผม: Bab 131 - Bab 140

158 Bab

บทที่ 44 ค่ายอาสา 1 (3/3)

นักศึกษาทุกคน รวมตัวหนูหกสิบสามคน แล้วก็อาจารย์ของคณะอีกสี่คน เป็นหกสิบเจ็ดคนค่ะ ยังไงก็ฝากตัวด้วยนะคะ”“ได้สิแม่หนู แล้วนี่จะแวะทานข้าวในเมืองก่อนไหม? หรือแวะซื้ออะไรก่อนก็ได้นะ”“หนูพาพวกน้อง ๆ แวะทานข้าวกับซื้อของมาแล้ว พร้อมเดินทางเลยค่ะ”“โอ้ ได้ ๆ เดี๋ยวลุงไปคอยบอกทาง ที่รถคันแรกนะ”“ได้ค่ะผู้ใหญ่”“เรียกลุงกาลก็ได้”“ค่ะลุงกาล”จากนั้น รินดาก็จัดให้นักศึกษา ขึ้นไปนั่งในรถออฟโรดที่เช่ามา มีทั้งหมดสี่คัน เมื่อคันไหนไปถึงที่หมู่บ้านก่อน ก็จะกลับมารับคนที่อยู่ด้านล่างขึ้นไปใหม่ ทำแบบนี้จนครบ รวมทั้งสิ่งของที่นำมาบริจาคด้วยกว่าจะขนทั้งคน และสิ่งของเสร็จ ก็ปาไปเกือบบ่ายสามโมงเย็น ดีที่ฝนไม่ตก ไม่งั้นถนนเละ ขึ้นมาลำบากกว่านี้แน่ผู้ใหญ่บ้านพานักศึกษา ไปที่ศาลากลางหมู่บ้าน เพื่อแนะนำตัวให้คนในหมู่บ้านรู้จัก และให้นักศึกษาทุกคน จุดธูปไหว้ศาลของหมู่บ้าน เพื่อเป็นการบอกกล่าวเมื่อจบพิธีต่าง ๆ ผู้ใหญ่และรินดา ก็ช่วยกันเช็กรายชื่อว่า ให้นักศึกษาคนไหน พักที่บ้านของคนในหมู่บ้านคนไหน โดยที่ผู้ใหญ่บ้าน ได้ถามความสมัครใจของ
Baca selengkapnya

บทที่ 45 ค่ายอาสา 2 (1/3)

เมื่อไปถึงศาลากลางหมู่บ้าน รุ่นพี่ก็จัดแจงให้ช่วยกัน แยกประเภทของบริจาคต่าง ๆ ให้เป็นหมวดหมู่ ผู้ใหญ่บ้านก็มาช่วยด้วย พร้อมนำรายชื่อลูกบ้านในหมู่บ้านของตน มาให้รินดาด้วย เพื่อจะได้จัดของได้ครบทุกบ้าน จะได้ไม่เกิดปัญหานักศึกษาช่วยกันจนถึงเย็น เพราะของบริจาคเยอะมาก และต้องแยกของเป็นชุดไว้ให้แต่ละบ้าน ซึ่งหมู่บ้านผาตะวัน มีจำนวนห้าสิบสองครัวเรือนรินดาได้ปรึกษากับผู้ใหญ่บ้านว่า จะให้ของบริจาคกับหมู่บ้านใกล้เคียง ที่จะมาตรวจสุขภาพด้วย ผู้ใหญ่บ้านก็เห็นชอบ เพราะของมีเยอะมากจริง ๆ จึงติดต่อไปที่ผู้ใหญ่บ้าน หมู่บ้านผาจันทร์แสง จนได้ข้อมูลว่า มีชาวบ้านอยู่สี่สิบเอ็ดครัวเรือน และหมู่บ้านผาหมื่นโขด มีชาวบ้านอยู่สามสิบเจ็ดครัวเรือนผู้ใหญ่บ้านผาตะวัน ยังได้ย้ำเตือนกับผู้ใหญ่บ้านทั้งสองว่า พรุ่งนี้เช้า นักศึกษาที่มาค่ายอาสา จะทำการตรวจสุขภาพให้ฟรี ให้มาที่หมู่บ้านผาตะวันแต่เช้าเหตุที่ผู้ใหญ่บ้านผาตะวัน เลือกสองหมู่บ้านนี้เพราะว่า เป็นหมู่บ้านที่อยู่ใกล้เคียงกันจริง ๆ ถ้าไกลกว่านี้ ก็ไม่มีแล้วในละแวกนี้ ขนาดอยู่ใกล้ ก็ต้องเดินเท้ามา
Baca selengkapnya

บทที่ 45 ค่ายอาสา 2 (2/3)

ให้คนต่างหมู่บ้านตรวจก่อน จะได้ให้เดินทางกลับเร็วขึ้น เพราะระยะทางค่อนข้างไกลรินดาจึงบอกให้ชาวบ้าน ที่ยังไม่ได้รับการตรวจ มาตรวจอีกทีในวันพรุ่งนี้ รวมผู้ใหญ่บ้านด้วย เช้าวันต่อมา นักศึกษาก็ตั้งโต๊ะตรวจห้าโต๊ะ เพราะมีชาวบ้านไม่เยอะ ไม่นานก็ทำการตรวจเสร็จตอนบ่ายมีกิจกรรม เกี่ยวกับสรรพคุณของสมุนไพร โดยมี ธนา ประธานนักศึกษาปี 4 เป็นคนมาให้ความรู้กับชาวบ้านเมื่อชาวบ้านทยอยเข้ามาในศาลากันเยอะแล้ว ธนาก็เริ่มแสดงสไลด์ ให้ชาวบ้านได้เห็นรูปร่างของสมุนไพรต่าง ๆ ที่ขึ้นในบริเวณหมู่บ้านแห่งนี้ โดยเครื่องโพรเจกเตอร์ ได้ใช้ไฟฟ้าจากเครื่องปั่นไป ของผู้ใหญ่บ้านนั่นเอง“ต้นนี้เรียกว่า ต้นม่วงวารี สรรพคุณที่ทุกคนรู้คือ เมื่อนำใบไปตากแห้ง แล้วนำมาต้ม จะลดอาการไข้หวัดได้ใช่ไหมครับ?”“ใช่” ชาวบ้านตอบ“แต่รู้ไหมครับว่า ฤทธิ์ในการลดไข้นั้น ไม่ได้มากเท่าไหร่”“จริงเหรอ! ไม่รู้เลย” ชาวบ้านตอบ“หากอยากให้ฤทธิ์การลดไข้มากขึ้น ต้องนำสมุนไพรอีกสองชนิด มาต้มรวมกันครับ นั่นก็คือ ต้นกลิ่นจันทร์
Baca selengkapnya

บทที่ 45 ค่ายอาสา 2 (3/3)

“พรุ่งนี้ ผมมีบรรยายเกี่ยวกับสมุนไพรต่อนะครับ หากชาวบ้านคนไหนสะดวก ก็มาฟังกันได้เลย ผมอยากให้ทุกคน ได้เข้ามาฟังนะครับ เพราะมันมีประโยชน์มาก มันเป็นเรื่องใกล้ตัวเรา หากใช้ถูกก็เป็นยา หากใช้ผิดแม้นิดเดียว ก็กลายเป็นพิษนะครับ วันนี้ผมขอจบการบรรยายไว้เท่านี้ครับ”แปะ แปะ แปะ เสียงปรบมือจากชาวบ้านดังขึ้น“เอาล่ะ พรุ่งนี้ใครว่างก็ให้มากันนะ พวกหมอเขาจะอยู่กับเราอีกไม่กี่วัน ก็จะกลับเมืองหลวงกันแล้ว ใครสงสัยเกี่ยวกับสมุนไพรชนิดไหน? พรุ่งนี้ก็ให้มาถามกันนะ เพราะมันจะมีประโยชน์กับตัวเราเองทั้งนั้น” ผู้ใหญ่บ้านพูดสำทับในตอนท้าย“เชิญคุณลุง คุณป้า รับหนังสือได้เลยนะคะ”นักศึกษาช่วยกันแจกหนังสือให้ชาวบ้าน หลังจบการบรรยาย ชาวบ้านก็ให้ความร่วมมือดีมาก อาจเพราะมีตัวอย่าง เรื่องการต้มสมุนไพรรวมกัน จนเป็นพิษให้เห็น พวกเขาจึงพากันตื่นตัวในเรื่องนี้มาก เช้าวันต่อมา ชาวบ้านก็พากันมาฟังบรรยายเหมือนเดิม วันนี้รองประธานปี 4 เป็นคนบรรยาย ชาวบ้านต่างได้ความรู้ เกี่ยวกับสมุนไพรกันมากขึ้นตอนบ่ายรินดา ก็ได้มีการแจ้งให้ชาวบ้านรับรู้ว่า จะมีการแจก
Baca selengkapnya

บทที่ 46 ค่ายอาสา 3 (1/3)

เช้าวันต่อมา ชาวบ้านก็มารวมตัวกัน ที่ศาลากลางหมู่บ้าน เพราะผู้ใหญ่บ้านแจ้งเมื่อวานนี้ตอนเย็นว่า เช้านี้มีเรื่องจะประกาศธนาประธานนักศึกษาปี 4 เดินออกมาเพื่อเป็นตัวแทน บอกกล่าวเรื่องต่าง ๆ“วันนี้ที่พวกเรานัดประชุมชาวบ้านอีกครั้ง เพราะว่าเราจะขอมอบสิ่งของ ที่ยังแจกไม่หมดให้กับหมู่บ้าน โดยให้ผู้ใหญ่บ้านเป็นคนจัดสรร ตามความเหมาะสมครับ”นักศึกษาชายหลายคน ช่วยกันขนของออกมาจากผ้าใบที่คลุมไว้ จำนวนสิ่งของมีเยอะมาก เพราะปีนี้ได้รับการบริจาคมาเยอะและทุกกิจกรรมของการเข้าค่ายครั้งนี้ ก็จะมีนักศึกษาปี 5 ประมาณสามคน ที่ทำหน้าที่ช่างภาพ คอยเก็บภาพตลอดทุกกิจกรรมไว้ไม่ให้ตกหล่น“ผมในฐานะผู้ใหญ่บ้าน หมู่บ้านผาตะวัน ก็ขอเป็นตัวแทนชาวบ้าน ขอขอบคุณนักศึกษา และอาจารย์ทุกคน ที่ทำสิ่งดี ๆ ให้หมู่บ้านผาตะวันของเรา ผมและชาวบ้านทุกคนซาบซึ้งใจมาก พวกเราไม่มีอะไรตอบแทน ก็คงจะมีแค่ของป่าเล็ก ๆ น้อย ๆ เดี๋ยวพวกเราจะช่วยกันรวบรวมให้ครับ”“อย่าลำบากเลยครับผู้ใหญ่บ้าน พวกผมและเพื่อนทำด้วยความเต็มใจ ไม่ได้หวังสิ่งใดตอบแทน”“ได้ไงกัน! ไม่รู้ล่ะ ยังไงลุงก็จะให้” ผู้ใหญ
Baca selengkapnya

บทที่ 46 ค่ายอาสา 3 (2/3)

ชาวบ้านเมื่อทราบข่าว ต่างก็พากันนำของป่ามาให้นักศึกษา ส่วนมากจะเป็นชาวบ้าน ที่ให้นักศึกษาไปพักอยู่ด้วยเวลาสิบโมงเช้า เป็นเวลาที่ใกล้ออกเดินทาง ชาวบ้านและนักศึกษา ต่างก็กล่าวลากันด้วยความเศร้า เพราะอยู่ร่วมกันมาหลายวัน ทำให้เกิดความผูกพัน เหมือนญาติพี่น้อง บางคนถึงกับร้องไห้ออกมา “โชคนี้นะพ่อหนุ่ม ยายมีของฝากให้เพียงเท่านี้” หญิงชราหลังค่อม ยื่นผลไม้ป่าให้กับนักศึกษาหนุ่ม ที่ได้ไปพักที่บ้านของเธอ“ขอบคุณครับ คุณยาย แล้วก็เงินนี่ยายเก็บไว้นะ เอาไว้ไปหาหมอในเมืองนะครับ” นักศึกษาหนุ่ม ให้เงินหญิงชราจำนวนหนึ่ง เพราะเธออาศัยอยู่คนเดียว ไม่มีลูกหลานดูแล “ถ้ามีเวลา กลับมาที่นี่อีกนะ” หญิงวัยกลางคน จับมือนักศึกษาสาวไว้ ด้วยความอาลัย“ถ้ามีเวลา หนูจะกลับมานะคะ คุณน้าดูแลสุขภาพด้วย” นักศึกษาสาวกล่าว “เดินทางปลอดภัยนะแม่หนู นี่เป็นของฝากจากป้า” หญิงสูงวัยนำผักป่า ที่ห่อใบตองอย่างดี มอบให้นักศึกษาสาว“ขอบคุณค่ะ คุณป้า หนูคงคิดถึงอาหาร ที่คุณป้าทำอีกนานเลย คุณป้าทำอาหารอร่อยมากนะคะ” “อ
Baca selengkapnya

บทที่ 46 ค่ายอาสา 3 (3/3)

“อ๋อ ผมรับปากจะให้ต้นไม้กับลุงแกไปปลูก ฝากเจบอกลุงดำกับคนที่มาวันนั้นหน่อยนะครับ ว่าเลิกงานแล้ว แวะมาเอาต้นไม้ที่หน้าบ้านหลังใหม่ทีครับ”[ได้ครับคุณดาว เดี๋ยวผมแจ้งให้]เมื่อวางสายโทรศัพท์ เจก็ขับรถกอล์ฟไปทางไร่ผลไม้ทันที หาอยู่ไม่นานก็เจอลุงดำ ที่กำลังเก็บผลไม้ใส่ตะกร้าอยู่“ลุงดำครับ”“อ้าวคุณเจ! มีอะไรครับ? มาถึงในสวนเลย”“อ๋อ คุณดาวให้ผมมาบอกลุงว่า เลิกงานแล้ว ไปเอาต้นไม้ที่บ้านสร้างใหม่นะครับ ที่คุณดาวเคยบอกว่า จะให้ตอนที่ลุงไปช่วยปลูกต้นไม้น่ะครับ”“อ๋อ ได้ครับ ได้ครับ” ชายสูงวัยพยักหน้าเข้าใจ เขานึกว่าเจ้านายคงลืมเรื่องนี้ไปแล้ว“แล้วก็วานลุง บอกคนที่ไปวันนั้นด้วยนะครับ ผมก็จำไม่ได้แล้วว่ามีใครบ้าง ผมจำได้แค่ลุงคนเดียว”“ได้ครับ เดี๋ยวผมบอกให้ครับ”หลังเลิกงาน ลุงดำ ลุงขาว ลุงปี ตามาด และตาสุ่ย ก็เดินทางมาที่บ้านสร้างใหม่ของเจ้านายทันที พวกเขาคือคนที่มาช่วยดาวปลูกต้นไม้คราวก่อนนั่นเอง“มาแล้วเหรอครับ? ขอโทษนะครับที่ให้คุณลุง คุณตารอนาน”“โอ๊ยคุณดาว! ไม่เป็นไรเลยครับ” ลุงดำพูดขึ้น“ใช่ครับ คุณด
Baca selengkapnya

บทที่ 47 จบการศึกษา (1/3)

เมื่อถึงเดือนมกราคม ดาวก็กลับไปเรียนต่อ ปีนี้ดาวขึ้นปีการศึกษาที่ 5 ซึ่งเป็นปีสุดท้ายของการศึกษาแล้วดาวและเพื่อน ๆ เริ่มยื่นใบสมัคร ขอฝึกงานกับทางโรงพยาบาล ดาวได้อีเมลตอบกลับ จากโรงพยาบาลแห่งหนึ่งในเมืองหลวง เขาได้การตอบรับเข้าฝึกงานจากโรงพยาบาลนี้ ดาวเดินมาที่โต๊ะประจำกลุ่มใต้อาคารคณะ ก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ตรงข้ามกับเพื่อน “อลัน เราได้รับอีเมลตอบรับ ของโรงพยาบาลเวชทินกรแล้วนะ”“จริงดิ! ดีใจด้วย ของเรายังไม่ได้อีเมลเลย” อลันพูดอย่างเซ็ง ๆ“รอก่อน เทอม 2 เราถึงเริ่มฝึกงาน ยังมีเวลาเยอะ” ดาวพูดให้เพื่อนใจเย็น“อืม เราก็คิดงั้น แต่ถ้าไม่ได้ที่นี่ ก็ยังมีอีกสองแห่ง ที่ยื่นไว้”“แต่ถ้าอลันไปฝึกงานที่เวียงธารา เราคงไม่ได้เจอกันเทอมหนึ่งแน่ ๆ”“เอาน่า เราคิดถึงบ้านอะ อยากไปฝึกงานใกล้ ๆ บ้าน จะได้เจอพ่อแม่บ่อย ๆ”ดาวยิ้มให้คำตอบของอลัน‘ดีจังที่มีพ่อแม่ แต่เขาไม่เหลือใครเลย’บางทีก็รู้สึกอ้างว้างเหมือนกัน โลกเก่าก็กำพร้าพ่อแม่ตั้งแต่เด็ก ต้องอยู่กับปู่ มาโลกนี้พ่อแม่ก็จากเขาไป ตอนเขาอายุ 18 ปี มีญา
Baca selengkapnya

บทที่ 47 จบการศึกษา (2/3)

ดาวและเพื่อนสั่งอาหารมาห้าถึงหกอย่าง เพราะยังไม่ได้พากันทานข้าวเย็นมาเลย ส่วนเครื่องดื่มก็มีแอลกอฮอล์บ้าง แต่ดาวจิบแค่นิด ๆ เพราะเขาไม่อยากเมาเท่าไหร่“พวกเราชนแก้วหน่อยโว้ย ฉลองสอบเสร็จซะที” คิมหันต์ชูแก้วเหล้าตัวเองขึ้นมา แล้วชวนเพื่อน ๆ ชนแก้วเพื่อน ๆ ก็ทำตามอย่างว่าง่าย “เอ้า ชน”“เอ้า ชน”“เอ้า ชน”“เอ้า ชน”คิมหันต์ชวนชนแก้วบ่อยมาก จนเข็มทิศต้องปราม “คิม ค่อย ๆ ดื่มก็ได้ มึงจะรีบไปไหนหนิ?”“ก็นาน ๆ กูจะได้ปล่อยผีซะที จากนี้ก็ต้องกลับไปทำงานกับที่บ้านอีก โอกาสจะมาสนุกสนานเฮฮาแบบนี้ ก็คงไม่มีบ่อย ๆ แล้ว ไหนจะเพื่อน ๆ แต่ละคน ที่ต้องแยกย้ายกันไปทำงานล่ะ กูอยู่ใต้ มึงอยู่กลาง อลันอยู่ตะวันออก ดาวกับเนรีนอยู่เหนือ โอกาสจะเจอกันอีกเมื่อไหร่วะ?”คิมหันต์ระบายความในใจออกมา เขามีความคาดหวังจากทางบ้านมาก และหากกลับไป ก็คงทำตัวแบบนี้ไม่ได้อีกแล้ว เพราะอาชีพแพทย์ต้องทำให้ดูน่าเชื่อถือ และบิดาของเขาก็เป็นแพทย์เหมือนกัน เพราะฉะนั้นชายหนุ่ม จึงต้องกลับไปรับช่วงต่อธุรกิจของที่บ้านเมื่อเพื่อนได้ฟัง ก็นิ่งไปนิดหนึ่ง มันก็จริงกับคำ
Baca selengkapnya

บทที่ 47 จบการศึกษา (3/3)

ดาวได้ย้ายคนงานประจำ ประมาณสามสิบคน ที่ทำงานด้วยกันมานาน และไว้ใจได้ มาคอยดูแลต้นสมุนไพรเหล่านี้ ส่วนจุดที่โดนย้ายคนมา ก็รับคนงานเพิ่มเข้าไป ระหว่างนี้คลินิก ก็มีคนป่วยเข้ามาบ้างประปราย ส่วนมากจะเป็นไข้หวัดเสียส่วนใหญ่ ดาวก็ทำการตรวจรักษาจนหายดี “ช่วยด้วยครับ! ช่วยด้วยครับ!” ชายหนุ่มคนหนึ่ง วิ่งเข้ามาในคลินิกด้วยอาการตกใจ“เกิดอะไรขึ้นครับ?” ดาวได้ยินเสียงตะโกนขอความช่วยเหลือ ก็รีบมาดู เพราะเขาอยู่หน้าเคาน์เตอร์พอดี“คุณหมอ! ช่วยพ่อผมด้วยครับ! ช่วยด้วยครับ!”“คุณพ่อคุณอยู่ไหนครับ?”“อยู่ในรถหน้าคลินิกครับ” แล้วชายหนุ่มคนนั้น ก็รีบวิ่งไปที่หน้าคลินิกดาวและเจ้าหน้าที่ชายสี่คน รีบวิ่งตามชายคนนั้นไปทันทีเมื่อมาถึงก็พบกับชายชรา นอนอยู่ในรถซาเล้ง ตัวของชายชราเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดสีแดงฉาน ที่ท้องด้านซ้ายมีไม้แหลมเสียบคาอยู่“พ่อผมตกลงมาจากต้นไม้ครับ แล้วก็โดนไม้นี่เสียบ คุณหมอช่วยพ่อผมด้วยนะครับ ฮือ ฮือ” ชายหนุ่มพูดไปสะอื้นไป เขาอยู่กับบิดาแค่สองคนเท่านั้น ถ้าบิดาเป็นอะไรไป เขาก็ไม่เหลือใครแล้ว
Baca selengkapnya
Sebelumnya
1
...
111213141516
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status