Semua Bab ผมแค่ต้องการใช้ชีวิตที่สงบในไร่ของผม: Bab 141 - Bab 150

เช้าวันต่อมา ผู้ป่วยก็ฟื้นขึ้น ดาวได้แจ้งถึงผลการรักษา ผู้ป่วยและญาติก็ยกมือไหว้ขอบคุณดาวหลายรอบมากผู้ป่วยชราคิดว่า ตนคงตายเป็นแน่แท้ โดนไม้เสียบขนาดนั้น แต่ตนกลับรอดมาได้ คุณหมอก็ใจดี ยิ้มแย้มให้ตลอด แผลที่ท้องก็ไม่รู้สึกเจ็บเลย“จากการตรวจร่างกายของคุณลุง พบว่าร่างกายมีความอ่อนแออย่างมาก หากไม่รักษาหมอคิดว่า คุณลุงจะต้องป่วยบ่อย เจ็บตามข้อ ปวดหลัง ปวดเข่า อ่อนแรง หากหมอมีวิธีช่วยให้ร่างกายคุณลุงแข็งแรงขึ้น คุณลุงจะเข้ารับการรักษาไหมครับ?”เมื่อผู้ป่วยชราได้ฟังอาการ ที่ตนอาจเป็นก็ตกใจมาก เขายังอยากมีชีวิตอยู่กับบุตรชายนาน ๆ และก็ไม่อยากป่วยกระเสาะกระแสะ ให้ลำบากบุตรชายด้วย“คุณหมอครับ ค่ารักษาผมทั้งหมดเท่าไหร่ครับ?” แต่ชายชราก็ยังกังวลกับค่ารักษาเหมือนกันดาวเปิดแฟ้มของผู้ป่วยดู และประมวลค่ารักษาคร่าว ๆ“ค่ารักษานำไม้แหลมออกจากท้อง บวกค่าห้องพัก ประมาณ 30,000 เธียร์ หากรับการรักษาอาการชราอีกอย่าง ค่ารักษาประมาณ 20,000 เธียร์ รวมแล้วก็ประมาณ 50,000 เธียร์ครับ”เมื่อชายชราได้รับรู้ค่ารักษา ก็ถึงกับหน้าซีด เขาจะเอาเงินมากมายขนาดนี้มาจา

เส้นเอ็นและเส้นประสาทขาดหลายจุด ตับและไตเริ่มทำงานผิดปกติ เพราะร่างกายนี้กินยาเยอะมาก หมอทั่วไปก็คงได้แต่ประคองอาการ เพราะถ้าผ่าตัด อาจจะกระทบกระเทือนอีกหลายจุดดาวออกมาพบญาติผู้ป่วย ซึ่งมีจำนวนหกคน ดาวได้เล่าถึงอาการ และโรคแทรกซ้อนของผู้ป่วยให้ญาติ ๆ ฟังเมื่อญาติได้ฟังก็น้ำตาไหล คิดว่าคงหมดโอกาสแล้ว“ผมอยากให้ญาติ ๆ เชื่อมั่นในการรักษาครั้งนี้นะครับ ผมจะทำให้เต็มที่ การรักษาอาจใช้เวลานาน เพราะผู้ป่วยร่างกายอ่อนแอมาก มีอาการเจ็บป่วยหลายอย่าง แต่ผมก็จะรักษาผู้ป่วยให้หายดีแน่นอนครับ” ดาวพูดให้ญาติผู้ป่วยมั่นใจ“คุณหมอพูดจริงเหรอคะ? คุณหมอรักษาได้จริง ๆ นะ?” มารดาผู้ป่วยแทบจะก้มกราบดาว ดาวรีบห้ามไว้ทันที“ช่วยลูกผมด้วยนะครับหมอ เท่าไหร่ผมก็จ่ายได้ ขอแค่ลูกชายผมหายดี” คนเป็นบิดาก็ก้มลงกราบดาว เช่นเดียวกัน“อย่าทำแบบนี้เลยครับ ลุกขึ้นครับ” ดาวช่วยพยุงบิดาและมารดาคนป่วยให้ลุกขึ้น“หมอดาว รักษาได้จริง ๆ ใช่ไหม?” ต้าที่ตามมาจากเมืองหลวงถามขึ้น“รักษาได้ครับ พี่ต้าเชื่อมั่นได้เลย”“จริงนะคุณหมอ ขอบคุณนะคะ” ย่าของผู้ป่วยที่ได้ฟัง

“เส้นเสียงของคุณปกติดี หมอว่าการกลับไปร้องเพลง ก็ไม่น่ามีปัญหานะครับ”“ขอบคุณ คุณหมอนะครับ ที่รักษาผม ไม่งั้นผมคง...จากไปแล้ว”ดาวยิ้มให้ผู้ป่วย “หากไม่สบาย เจ็บป่วย แวะมาที่คลินิกหมอได้ตลอดนะครับ”ญาติของผู้ป่วย ได้ทำการจ่ายค่ารักษามาแล้ว จำนวน 5 ล้านเธียร์ ทำให้คลินิกมีรายได้ก้อนใหญ่เข้ามา เมื่อหักลบกับค่าใช้จ่าย ก็พอจะมีกำไรอยู่บ้าง เพราะส่วนมาก หากชาวบ้านไม่มีเงินจ่าย ดาวก็จะให้พวกเขามาทำงานให้ และค่อย ๆ หักค่ารักษาออกจากค่าแรง นั่นจึงทำให้ชาวบ้าน ต่างรู้สึกขอบคุณชายหนุ่มอย่างมาก เพราะถ้าหากไม่มีเงิน แล้วจะไปรักษาตัวในที่อื่น ก็คงไม่ทำการรักษาให้พวกเขาแน่ ๆ เต หรือ เตชินท์ ได้รับการรักษา ที่คลินิกนี้มาสองเดือนกว่า เขาในตอนนี้ แทบจะเรียกว่าหายดีเป็นปกติแล้วก็ว่าได้ ตลอดเวลาที่นอนเป็นผักอยู่บนเตียง เขาไม่คิดไม่ฝันเลยว่า จะสามารถกลับมาใช้ชีวิต แบบคนปกติได้อีกครั้งดวงตานี้ที่เคยมืดดับ ก็กลับมาสว่างขึ้นอีกครั้งหลังจากรักษาตัวที่คลินิกแล้ว เตก็ได้เข้าพักที่รีสอร์ตของไร่เคียงดาว เขาอยาก

งานแต่งของดาวกับหยาง ถูกจัดขึ้นในวันที่ 12 กุมภาพันธ์ ที่ไร่เคียงดาว สถานที่จัดงาน อยู่บริเวณลานหน้าบ้านของดาวกับหยาง ทั้งงานประดับประดา ไปด้วยดอกไม้นานาพรรณ ภายในงานก็มีอาหารคาวหวานมากมาย ผลไม้ชนิดต่าง ๆ ที่ปลูกอยู่ในไร่ ก็ถูกจัดเสิร์ฟให้แขกเหรื่อ อย่างอิ่มหนำสำราญญาติฝั่งดาวมีลุงโชคกับป้าพร ส่วนฝั่งหยางมีวรรณากับเฟย ทั้งสองฝั่งได้ตกลงสินสอดกันเรียบร้อยแล้ว โดยฝั่งชายให้สินสอดเป็นที่ดิน 400 ไร่ ซึ่งเป็นที่ดินที่ปลูกสร้างบ้านหลังนี้ รวมถึงบริเวณรอบ ๆ ที่ปลูกต้นสมุนไพร และที่ตั้งคลินิก พร้อมเงินสดจำนวน 100 ล้านเธียร์ ทองคำแท่งหนัก 100 บาท และเครื่องเพชรอีกหลายชุด ส่วนมากแขกในงาน จะเป็นคนงานที่ทำงานในไร่ และคนในหมู่บ้านภูวาเสียส่วนใหญ่ส่วนญาติฝั่งหยางที่มานั้น แทบจะนับนิ้วได้เลย เพราะฝั่งหยางมีญาติน้อย และก็มีที่ได้ตัดขาดกันไป ตอนที่ยุทธนาญาติฝั่งพ่อของหยาง ได้ร่วมมือวางยาและโกงบริษัท ตั้งแต่นั้นก็ไม่สามารถญาติดีกันได้อีก ส่วนมากที่มาจะเป็นเพื่อน ๆ ของวรรณามากกว่า ที่เดินทางมาร่วมงานด้วยดาวได้เชิญ คิมหันต์ เข็มทิศ อลัน และเนรีน มางานแต่งงาน

“ทำไมยังไม่นอน? ดึกแล้วนะ”ดาวหันมามองหยาง “ผมอยากนอนพร้อมคุณหนิ”หยางยิ้มให้คนรัก ชายหนุ่มรีบสอดตัวเข้าใต้ผ้าห่ม และดึงตัวคนรักเข้ามากอดทันที “นอนได้แล้ว เลิกเล่นโทรศัพท์”“ครับ” ดาวยู่ปากน้อย ๆ และยอมปิดโทรศัพท์แต่โดยดีดาวหันกลับไปกอดคนรัก แล้วหลับไปในเวลาไม่นาน คืนนี้คงเป็นคืนที่เขามีความสุขอีกคืน สองปีต่อมาวันเวลาผ่านไป ดาวและหยางก็แต่งงานกันมาได้สองปีแล้ว หยางยังคงเดินทางไปกลับ จังหวัดเวียงฟ้าและเวียงเทพสถิตย์อยู่เรื่อย ๆ ส่วนดาวก็อยู่ที่ไร่เคียงดาว คอยดูแลกิจการของไร่และคลินิก มีไปเมืองหลวงเยี่ยมวรรณาบ้างชีวิตของดาวและหยางเป็นแบบนี้เรื่อยมา จนวันหนึ่งดาวได้เห็นลูก ๆ ของคนงาน ที่พามาทำงานด้วย ชั่วแว็บหนึ่ง ดาวคิดว่าจะดีแค่ไหน หากเขามีลูกเป็นของตัวเองบ้าง เด็กเล็กน่ารัก ที่จะคอยมาวิ่งวนอยู่รอบตัวเขา แต่ดาวก็รู้ดี โลกนี้มันเป็นไปได้ยาก เขาเป็นผู้ชาย ไม่อาจจะตั้งครรภ์ได้เย็นวันนั้น ดาวอยากลองปรึกษา เรื่องที่ตัวเองคิดกับหยาง เผื่อคนรักจะเห็นต่างออกไป“คุณหยางครับ”หยางเงยหน้าจาก