All Chapters of FWB ที่แปลว่าเมีย: Chapter 61 - Chapter 70

บ้านเอิร์นในขณะที่เนตรกำลังปรุงแกงที่อยู่บนเตาแก๊สอยู่นั้น เอิร์นก็เดินเข้ามายืนข้างคนเป็นแม่แล้วเอ่ยถามออกไป"วันนี้เอาแกงไปให้ป้ากันตาไหมแม่""เอาไปให้สิ" เนตรหันบอกกับลูกสาวของตัวเองด้วยรอยยิ้มอบอุ่น เอิร์นที่ได้ยินอย่างนั้นก็ถึงกับระบายยิ้มอย่างดีใจเมื่อคิดว่าเดี๋ยวจะได้เจอกับพี่เวย์เวลาต่อมาบ้านเวย์เอิร์นที่หิ้วถุงแกงเข้ามาในบ้านหลังใหญ่หรูหราก็กวาดตามองไปรอบๆจึงเห็นว่าร่างสูงเดินลงบันไดมาพอดี เอิร์นที่เห็นอย่างนั้นก็ถึงกับใจเต้นระส่ำอย่างควบคุมไม่อยู่ ก่อนจะข่มความประหม่าพร้อมกับรวบรวมความกล้าแล้วเอ่ยออกไป"พี่เวย์คะ วันนี้เอิร์นเอาแกงส้มปลากระพงมาให้ค่ะ""เอาไปวางไว้บนโต๊ะ" เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉยแล้วเดินออกจากบ้านไปขึ้นรถหรูที่จอดอยู่และขับออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้อีกคนยืนสีหน้าหงอยอยู่เพียงลำพังเอิร์นเอาถุงแกงไปวางไว้บนโต๊ะอาหารหรูแล้วออกจากบ้านไปสองเดือนต่อมาเป็นเวลาสองเดือนแล้วที่เอิร์นจะอาสาเอาของกินต่างๆที่แม่ทำไปให้ที่บ้านของเวย์ บ่อยครั้งเธอจะเจอเขา เธอชวนเขาคุยทุกครั้ง แต่เท่าที่เธอดูจากท่าทางและสีหน้าของเขาแล้วเหมือนไม่อยากคุยกับเธอเ

เช้าวันต่อมาเอิร์นที่อยู่ในชุดนักศึกษาเดินออกมาจากบ้านก็เห็นรถสปอร์ต์หรูของเขาจอดอยู่ เรียวขาสวยก้าวเดินไปเปิดประตูรถด้านหลัง ทว่า"มานั่งข้างหน้า ฉันไม่ใช่คนขับรถของเธอ" เรียวปากหยักได้รูปขยับเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงทุ้มเย็นชา"ค่ะ" คนตัวเล็กรับคำแล้วปิดประตูรถก่อนจะเดินไปนั่งด้านหน้าตามที่เขาบอก พลางคิดในใจว่าที่เขาให้เธอนั่งหน้าก็เพราะไม่อยากให้ใครมองเขาเป็นคนขับรถสินะระหว่างทางทั้งสองไม่ได้คุยอะไรกันเลย เอิร์นนั่งตัวลีบด้วยความรู้สึกอึดอัด ภายในรถเงียบสงัดไม่เหมือนกับเมื่อวานที่ลูกพีชนั่งมาด้วย เมื่อวานเขาชวนลูกพีชคุยตลอดทางจนถึงบ้านของลูกพีช ส่วนเธอได้แต่นั่งเงียบมองออกนอกรถฟังคนทั้งสองคุยกันด้วยความรู้สึกน้อยใจเล็กน้อยที่รู้สึกว่าตัวเองเป็นธาตุอากาศของเขาตลอดการเดินทาง เวย์ไม่ได้ชวนเอิร์นคุยเลย กระทั่งรถหรูของเขาเคลื่อนตัวเข้ามาจอดในที่จอดประจำในลานจอดรถของมหาวิทยาลัย ก่อนใบหน้าหล่อเหลาจะหันบอกกับร่างเล็กที่กำลังจะลงจากรถ"บอกเบอร์โทรของเธอมา เผื่อมีอะไรจะได้ติดต่อกัน""082-98xxxxxค่ะ" ว่าแล้วเขาก็บันทึกเบอร์โทรศัพท์ของเธอก่อนจะเอ่ยออกไป"ฉันขอเบอร์โทรของลูกพีชด้วยสิ" ว่าแล้ว เธ

ตอนเย็นเมื่อเอิร์นกับลูกพีชเลิกเรียนก็พากันเดินมายังรถหรูของคนตัวสูงที่ตอนนี้เขากำลังยืนสูบบุหรี่อยู่ เวย์ที่หันไปเห็นลูกพีชที่เดินมากับเอิร์นก็ทิ้งก้นบุหรี่ลงพื้นแล้วเอ่ยถามลูกพีชด้วยรอยยิ้มอ่อนๆ"เป็นไงบ้าง วันนี้เรียนเหนื่อยไหม""ก็ค่อนข้างเหนื่อยค่ะเพราะเรียนหลายชั่วโมงเลย" เธอตอบพร้อมใบหน้ายิ้มแย้ม"งั้นก็ขึ้นรถเถอะ เดี๋ยวพี่จะพาไปหาอะไรกินที่ห้าง" พูดจบ ชายหนุ่มก็เดินไปเปิดประตูรถให้ลูกพีชเข้าไปนั่งด้านหน้า ในขณะที่เอิร์นก็เปิดประตูไปนั่งข้างหลังอย่างรู้หน้าที่ของตัวเอง ก่อนที่เขาจะออกรถมุ่งหน้าไปยังห้างสรรพสินค้าชื่อดังห้างสรรพสินค้าร่างสูงเดินเคียงคู่กับลูกพีชเข้ามาในห้างสรรพสินค้าแล้วหันถามยังร่างบางที่เดินอยู่ข้างตัวเอง"วันนี้ลูกพีชอยากกินอะไร"ว่าแล้วลูกพีชก็หันไปถามเอิร์นที่เดินอยู่ด้านหลัง"เอิร์นเธออยากกินอะไร""ฉันแล้วแต่เธอแล้วกัน ฉันกินอะไรก็ได้" เอิร์นตอบกลับอย่างไม่เรื่องมาก จากนั้นลูกพีชจึงหันไปพูดกับคนตัวสูงที่มองหน้าเธออยู่"พี่เวย์คะวันนี้หนูอยากกินอาหารอิตาเลียนค่ะ""ได้เลย" เรียวปากหนาเอ่ย จากนั้นทั้งสามคนก็พากันไปยังชั้นขายอาหารที่อยู่ชั้นบนร้านอาหารอิตา

วันเวลาผ่านไปตอนนี้เอิร์นเรียนจบปีหนึ่งแล้ว ส่วนเวย์ก็สำเร็จการศึกษาปริญญาตรีเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ช่วงนี้ก็อยู่ในช่วงปิดเทอมในระยะเวลาเกือบปีที่ผ่านมานี้เวย์จะไปส่งลูกพีชและเอิร์นที่บ้านทุกตอนเย็น เขาพาไปกินข้าว พาไปเที่ยวและดูหนังในวันหยุด ซึ่งทุกอย่างที่เขาทำก็เพื่อลูกพีชทั้งนั้น เอิร์นก็พลอยได้อานิสงค์ไปด้วย แต่เอิร์นไม่ได้รู้สึกภูมิใจหรอกเพราะที่เขามารับมาส่งเธอที่บ้าน หรือพาไปไหนมาไหนก็เป็นเพราะลูกพีช ถ้าไม่ใช่เพราะลูกพีชก็อย่าหวังว่าจะได้นั่งรถของเขาและไปไหนมาไหนกับเขาเมื่อหลายเดือนก่อนเวย์ส่งข้อความถามเอิร์นว่าเวย์ : เธอรู้หรือเปล่าว่าลูกพีชเกิดวันไหนเอิร์น : ลูกพีชเกิดวันที่ 18 ก.ค เกิดวันเดียวกับเอิร์นค่ะเอิร์น : พี่ถามทำไมเหรอคะเวย์ : ฉันจะซื้อเค้กและฉลองวันเกิดให้ลูกพีช เธออย่าบอกลูกพีชนะเอิร์น : ค่ะบาร์หรู ห้องวีไอพีวันนี้เวย์ได้พาลูกพีชกับเอิร์นมาดื่มกินกันที่บาร์ และเขาก็ชวนเพื่อนสนิทอีกคนสองคนมาด้วย นั่นก็คือภูผากับเป็นหนึ่งหลังจากที่ทั้งห้าคนดื่มกันจนเวลาผ่านไปสองชั่วโมง เวย์ก็หันบอกลูกพีชที่นั่งอยู่ข้างตัวเองซึ่งเอิร์นนั่งถัดไปจากลูกพีช"วันนี้พี่มีเซอร์ไพร

วันเวลาผ่านไปตอนนี้เอิร์นก็ขึ้นปีสามแล้ว หนึ่งปีให้หลังมานี้เวย์ก็ยังไปรับลูกพีชกับเอิร์นที่มหาวิทยาลัยตอนเย็น แต่ก็ไม่ได้รับทุกวันเพราะเขาต้องเข้าไปช่วยงานพ่อที่บริษัท ในหนึ่งอาทิตย์เขาได้ไปส่งลูกพีชที่บ้านสามวันเท่านั้น เวลาจะไปเที่ยวเขาก็ให้เอิร์นเป็นคนชวนลูกพีช ซึ่งเอิร์นก็ไม่เคยปฏิเสธเขาสักครั้งในขณะที่เอิร์นทำงานบ้านอยู่นั้น เสียงแจ้งเตือนจากข้อความก็ดังขึ้น ซึ่งก็ไม่ใช่ใครนอกจากเขาในระยะเวลาสองปีที่ผ่านมานี้เขาไม่เคยโทรหาเธอ แต่เขาจะส่งข้อความ ซึ่งในข้อความทั้งหมดนั้นถ้าไล่อ่านดูก็จะเป็นการคุยเกี่ยวกับเรื่องของลูกพีชทั้งนั้นเวย์ : อาทิตย์หน้าเป็นวันเกิดลูกพีช ฉันจะพาลูกพีชไปเที่ยวทะเลที่ต่างจังหวัดและฉลองวันเกิดให้ลูกพีช เธอชวนลูกพีชให้ด้วยเอิร์น : ได้ค่ะ แล้วเอิร์นต้องไปไหมคะเวย์ : เธอก็ต้องไปด้วย ห้ามบอกลูกพีชว่าฉันจะฉลองวันเกิดให้เขาเอิร์น : ค่ะเธอปิดหน้าจอโทรศัพท์พลางคิดในใจว่าอาทิตย์หน้าก็เป็นวันเกิดของลูกพีชอีกแล้วสินะ ซึ่งก็เป็นวันเกิดของเธอด้วย ทว่าเขาไม่เคยพูดถึงทั้งที่รู้ว่าเธอเกิดวันเดียวกับลูกพีช คิดแล้วก็อดที่จะน้อยใจไม่ได้เลยสองปีที่ผ่านมานี้เธอต้องอยู่กั