All Chapters of FWB ที่แปลว่าเมีย: Chapter 71 - Chapter 80

เวย์ที่คิดว่าหญิงสาวที่ตัวเองกอดอยู่เป็นคนที่ตัวเองชอบจึงไม่รอช้าที่จะจัดการถอดเสื้อผ้าของเธอ"พี่เวย์หยุดนะ! จะทำอะไร" เธอร้องห้ามพลางจับเสื้อไว้ไม่ให้เขาถอด"พี่ขอนะลูกพีช""อย่าค่ะพี่เวย์ นี่เอิร์นเองค่ะไม่ใช่ลูกพีช""เป็นของพี่นะลูกพีช พี่จะรับผิดชอบลูกพีชนะ""พี่เวย์หยุดเถอะ นี่เอิร์นคนที่พี่รังเกียจไม่อยากจะมองหน้าไง" เธอพยายามพูดเพื่อเรียกสติเขา"พี่ไม่เคยรังเกียจลูกพีชเลย พี่ชอบลูกพีชมากๆนะ" จากนั้นเขาก็ขึ้นคร่อมร่างของเธอให้อยู่ใต้อาณัติที่ไม่สามารถดิ้นและขัดขืนได้ เอิร์นดิ้นสุดกำลังจนเรี่ยวแรงที่มีอยู่น้อยนิดได้หมดลง ก่อนที่ร่างของเธอจะเปลือยเปล่าอยู่ใต้ร่างของเขาอย่างจำนนเมื่อถอดเสื้อผ้าของหญิงสาวจนหมดทุกชิ้น เวย์ก็จัดการถอดเสื้อผ้าของตัวเองจนร่างแกร่งเปลือยกายต่อหน้าเธอ ชายหนุ่มเอื้อมมือไปบีบขยำสองเต้าอวบอิ่มก่อนจะโน้มตัวลงไล้เลียยอดถันเล็กสวยอย่างหิวกระหายจ๊วบเขาดูดเลียหัวนมสีหวานอยู่หลายนาที จากนั้นจึงผละริมฝีปากจากยอดปทุมคู่สวยขนาดพอดีมือแล้วจุมพิตริมฝีปากของเธออยู่ชั่วครู่ก่อนจะสอดเรียวลิ้นเข้าไปชิมความหวานในโพรงปากของเธออยู่หลายอึดใจเมื่อลิ้มรสความหอมหวานในโพรงปาก

สองเดือนต่อมาผ่านมาสองเดือนแล้วกับเรื่องของเวย์และเอิร์นที่เกิดขึ้นในบังกะโลของคืนนั้นหลังจากที่ลูกพีชชวนเอิร์นไปกินข้าวเมื่อเดือนก่อน ตั้งแต่นั้นมาเวย์กับเอิร์นก็ไม่ได้เจอกันเลย สองเดือนมานี้เนตรจะเป็นคนเอาของกินมาให้ที่บ้านของกันตาเองกันตาที่กลับมาจากบ้านของเนตรเดินเข้าบ้านมา เมื่อเห็นลูกชายตัวสูงเดินออกไปจากบ้านจะขึ้นรถก็เอ่ยขึ้นทันที"เมื่อกี้แม่เห็นภูผามาที่บ้านของหนูเอิร์นด้วยล่ะ""..." ขายาวที่จะก้าวขึ้นรถหยุดชะงักทันที"เห็นภูผาพาหนูเอิร์นออกไปเที่ยวด้วยนะ""..." ใจเขากระตุกไปจังหวะหนึ่งอย่างไม่ทราบสาเหตุกันตาที่เห็นว่าลูกชายไม่พูดอะไรจึงเดินเข้าบ้านไปเมื่อกันตาเข้าบ้านไปแล้วเวย์ก็หยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงและกดโทรหาภูผาทันทีตู๊ด'มีอะไร''มึงอยู่ไหน''กูขับรถอยู่''มึงจะไปไหน''กูพาน้องเอิร์นไปเที่ยว''ที่ไหน''แล้วมึงมาเสือกอะไรด้วยวะ กูจะพาน้องเอิร์นไปไหนมันก็เรื่องของกู''บอกกูมาไอ้ภูผา''กูจะพาน้องเอิร์นไปกินข้าว ดูหนังแล้วก็ซื้อของที่ห้าง' เวย์ที่ได้ยินอย่างนั้นก็กดวางสายทันทีแล้วขับรถออกไปด้วยความเร็วด้านเอิร์นกับภูผาเมื่อทั้งสองรับประทานอาหารเสร็จก็พากัน

วันต่อมาเมื่อทั้งสี่คนรับประทานอาหารกันเสร็จก็พากันไปเดินเล่นริมชายหาด ภูผาเดินเคียงคู่ไปกับเอิร์นแล้วคุยกันไปอย่างสนุกสนาน ส่วนเวย์ก็เดินเคียงคู่ไปกับลูกพีชและคุยกันไป ทว่าสายตาคมของเวย์หันไปมองหญิงสาวอีกคนเป็นระยะๆ กระทั่งสองชั่วโมงผ่านไปเมื่อเห็นว่าท้องฟ้าเริ่มมืด ทั้งสี่คนจึงพากันกลับโรงแรมไปห้องพักของโรงแรม 19.15 น.เมื่อเอิร์นอาบน้ำสวมใส่เสื้อผ้าเสร็จ ทันใดนั้นโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะราคาแพงก็มีสายโทรเข้ามา เธอเดินไปหยิบขึ้นมาดูแล้วกดรับสายทันที'ค่ะพี่ภูผา''น้องเอิร์นกำลังจะนอนหรือยัง''ไม่ค่ะ เอิร์นยังไม่ง่วงเลยค่ะ''วันนี้เดินเล่นริมชายหาดไปหลายชั่วโมงแต่พลังก็ยังเหลือเยอะใช่ไหม' เขาถามด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า'เอิร์นยังมีพลังอีกเหลือเฟือค่ะพี่ภูผา' เอิร์นพูดหยอกล้อเขากลับ'งั้นก็ดีเลย เพราะพี่อยากจะชวนน้องเอิร์นไปนั่งฟังเพลงในร้านใกล้ๆแถวนี้ พี่ชวนไอ้เวย์แล้ว น้องเอิร์นก็ชวนน้องลูกพีชด้วยนะ''ได้ค่ะพี่ภูผา''แค่นี้นะน้องเอิร์น พี่กับไอ้เวย์จะลงไปรอน้องเอิร์นกับน้องลูกพีชตรงล็อบบี้นะ''ค่ะ' รับคำเสร็จนิ้วเรียวก็กดวางสายแล้วโทรหาลูกพีชที่พักอยู่ห้องตรงข้ามกับเธอเวลาต่อมาสองสา

ภัตตาคารหรูเมื่อเข้ามาในภัตตาคารภูผาก็ขยับเก้าอี้ให้เอิร์นนั่งแล้วเขาก็หย่อนตัวนั่งลงข้างเธอ ในขณะที่เวย์ก็ขยับเก้าอี้ให้ลูกพีชนั่งและเขาก็หย่อนกายนั่งลงข้างเธอ พลางดวงตาคมของเวย์ก็จดจ้องไปยังเจ้าของใบหน้างดงามตรงหน้าด้วยสายตานิ่งๆ โดยที่เอิร์นไม่ได้เหลือบไปมองเขาแม้แต่นิด จึงทำให้เวย์นึกไปถึงที่เมื่อก่อนเขาไม่เคยให้ความสนใจเธอเลย เขาทำเหมือนกับเธอไม่มีตัวตน เขาทำกับเธอเหมือนเป็นธาตุอากาศสำหรับเขาตลอดเวลาความรู้สึกของเธอที่ถูกเขาเมินก็เป็นแบบนี้เอง เวย์คิดในใจ"น้องเอิร์นอยากกินอะไรก็สั่งได้ตามสบายเลยนะ" ภูผาหันบอกกับคนที่ตัวเองชอบ"พี่ภูผาสั่งเถอะค่ะ" ใบหน้าเรียวงามหันบอกกับร่างสูงที่นั่งข้างๆด้วยรอยยิ้มตามประสาลูกพีชที่นั่งฝั่งตรงข้ามจ้องมองไปยังใบหน้าเหล่อเหลาของภูผาด้วยความรู้สึกหวิวๆในใจที่วันนี้เขาไม่สนใจเธอเลยแล้วเวย์ก็หันถามลูกพีชที่กำลังมองภูผาอย่างไม่วางตา"ลูกพีชอยากกินอะไรก็สั่งเลยสิ"ลูกพีชละสายตาจากร่างสูงที่นั่งฝั่งตรงข้ามซึ่งเขาไม่มองมายังเธอเลย ก่อนจะหันมาพูดกับเวย์"พี่เวย์สั่งเถอะค่ะ"จากนั้นสองหนุ่มก็จัดการสั่งอาหารไปห้าอย่าง เมื่อสั่งเสร็จภูผาก็ชวนเอิร์นคุยด้ว

ตอนเย็นหลังจากที่เอิร์นนอนหลับไปหลายชั่วโมงก็ตื่นขึ้นมาพลางคิดในใจว่าป่านนี้เขาคงจะกลับไปแล้ว เพราะเธอเข้าห้องมาตั้งแต่ตอนเที่ยง ซึ่งตอนนี้ก็เป็นเวลาหกโมงแล้วคนตัวเล็กเปิดประตูออกมา เมื่อไม่เห็นเขาก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เท้าเล็กก้าวไปยังห้องครัวจึงเห็นว่าคนที่เธอคิดว่ากลับไปแล้วกำลังทำอาหารอยู่ในครัว"นี่คุณยังไม่กลับไปอีกเหรอ" เธอถามออกไปด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ"ถ้ากลับแล้วเธอจะเห็นเหรอ" เขาตอบด้วยสีหน้าติดกวน แต่ผิดกับเธอที่หน้าบึ้งใส่"ทำไมถึงยังไม่กลับอีกล่ะ" อุตส่าห์หนีหน้าเข้าไปอยู่ในห้องแล้วเชียว เอิร์นพูดต่อในใจ"เธอคิดว่าแค่เธอหนีหน้าฉันเข้าไปอยู่ในห้องนอนแล้วฉันจะกลับงั้นเหรอ" เขาพูดอย่างรู้ทัน"..." เธอเม้มปากเมื่อเขาพูดในสิ่งที่เธอกำลังคิดอยู่ในใจ"ฉันอยู่ซอยเดียวกับเธอ เพราะงั้นฉันจะมาบ้านเธอเมื่อไหร่ก็ได้""แต่ฉันไม่ต้อนรับคุณ วันหลังก็ไม่ต้องมาอีก""บ้านหลังนี้คงจะต้อนรับเฉพาะไอ้ภูผาสินะ""ใช่" เธอตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจนทำเอาชายหนุ่มหน้าเสียเล็กน้อย ก่อนจะปรับสีหน้าให้ปกติแล้วพูดออกไปด้วยน้ำเสียงอ่อน"เมื่อกี้ฉันออกไปซื้อของสดที่ตลาดเพื่อจะเอามาทำของกินให้เธอน่ะ""ฉัน