All Chapters of FWB ที่แปลว่าเมีย: Chapter 81 - Chapter 90

ในรถ"วันที่26เดือนหน้าพี่จะพาน้องเอิร์นไปเลี้ยงฉลองนะ""เลี้ยงฉลองเนื่องในโอกาสอะไรเหรอคะ" ใบหน้าใสหันถาม"ฉลองวันเกิดพี่น่ะ""อ๋อค่ะ""พี่กับเวย์เกิดวันเดียวกันและเดือนเดียวกันด้วยนะน้องเอิร์น เหมือนน้องเอิร์นกับน้องลูกพีชเลยที่เกิดวันเดียวกัน""ถ้าอย่างนั้นเอิร์นจะเป็นคนสั่งเค้กให้พี่นะคะ""ได้สิ พี่จะให้น้องเอิร์นเป็นคนถือเค้กแล้วพี่ก็เป่าดีไหม" เขาหันถามร่างบางพร้อมส่งรอยยิ้มจางๆ"ถ้าพี่ภูผาให้เอิร์นถือเอิร์นก็จะถือค่ะ""พี่ก็ต้องให้น้องเอิร์นถืออยู่แล้ว เพราะน้องเอิร์นคือผู้หญิงคนแรกและคนเดียวที่พี่รู้สึกชอบมากๆตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นเลยละ"พลั่ก!เสียงฝ่าเท้าหนาของคนนั่งเบาะหลังถีบเข้าไปตรงเบาะของคนขับด้วยความหงุดหงิด"มึงถีบเบาะทำไมไอ้เวย์ เดี๋ยวรถกูก็พังหรอก" ภูผาเหลือบมองเพื่อนทางกระจกมองหลังแล้วพูดออกไป"มึงควรจะหยุดพูดได้แล้ว กูรำคาญ กูอยากนั่งเงียบๆ""ถ้ามึงอยากนั่งเงียบๆ งั้นก็ไปนั่งรถของมึงสิ กูกับน้องเอิร์นไม่ได้อยากจะให้มึงมาด้วยสักหน่อย จริงไหมน้องเอิร์น" ภูผาหันถามเอิร์นแล้วยกยิ้มสะใจเพื่อนของตัวเองที่นั่งอยู่เบาะหลัง"จริงค่ะ" เอิร์นกับภูผาพูดเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย

ห้องนอน"เธอช่วยบอกฉันได้ไหมว่าฉันจะต้องทำยังไงเพื่อที่จะช่วยลบล้างความผิดที่ฉันเคยหลอกใช้เธอ" เวย์เอ่ยถามเจ้าของร่างนุ่มนิ่มที่มีกลิ่นหอมอ่อนๆซึ่งอยู่ในอ้อมอกกว้างของตัวเองด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล"..." เธอนิ่งเพราะไม่อยากพูดกับคนที่ไล่เท่าไหร่ก็ไม่ไป"บอกฉันสิว่าฉันจะต้องทำยังไงเพื่อที่จะให้เธอยกโทษให้ฉัน""คุณไม่ต้องทำอะไรหรอก เพราะต่อให้คุณทำยังไงมันก็ไม่มีประโยนช์หรอกถ้าใจของฉันยังไม่อยากยกโทษให้คุณ""มันต้องใช้เวลานานแค่ไหนเหรอเธอถึงจะเลิกโกรธและเกลียดฉัน""สี่ปีดีไหม ให้สมกับที่คุณหลอกใช้ฉันมาสี่ปี""ฉันยินดีให้เธอโกรธและเกลียดฉันจนกว่าเธอจะพอใจ เธอเอาคืนฉันได้ตามที่เธอต้องการเลยเอิร์น" เขาพูดพร้อมกระชับกอดเธอ ก่อนที่ไม่นานทั้งสองจะพากันเข้าสู่ห้วงนิทราหนึ่งอาทิตย์ผ่านไปตอนนี้เนตรกับกันตาก็กลับมาจากต่างจังหวัดแล้วหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมานี้เวย์ก็มาอยู่ที่บ้านของเอิร์นและนอนกับเอิร์นทุกคืน ส่วนภูผาก็มารับเอิร์นออกไปกินข้าวทุกวัน ซึ่งเวย์ก็ขอไปด้วยทุกครั้ง เขานั่งเบาะหลังฟังภูผากับเอิร์นพูดคุยไปตลอดทาง ถึงจะมีความรู้สึกน้อยใจแต่เขาก็ต้องทำใจเมื่อคิดว่าตัวเองเคยทำให้เอิร์นรู้สึกแบบนั้น

เพ้นท์เฮ้าส์หรูใจกลางเมืองเมื่อเขาพาเธอเข้ามาในเพ้นท์เฮาท์ที่มีราคาเก้าหลักซึ่งเขาได้ซื้อไว้เมื่อหนึ่งเดือนก่อน เวย์ก็หันถามร่างเล็กที่ยืนอยู่ข้างตัวเอง"เอิร์นว่าเพ้นท์เฮาส์นี้สวยไหม""สวยมากค่ะ" เธอตอบพร้อมรอยยิ้มบางๆแล้วกวาดสายตามองไปรอบๆจึงได้เห็นว่าทุกมุมถูกตกแต่งไว้อย่างสวยงาม"พอได้เข้ามาในนี้เอิร์นรู้สึกยังไงบ้าง เอิร์นรู้สึกชอบไหม""ชอบค่ะ" เธอตอบไปตามความรู้สึกจริง"ที่นี่น่าอยู่ไหม""น่าอยู่มากค่ะ""ที่นี่มันจะเป็นเรือนหอของเรานะเอิร์น" เขาเอ่ยออกไปพลางจ้องใบหน้างดงามด้วยแววตาอ่อนโยน"เรือนหอ?" คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากัน"ใช่ เรือนหอของเรา....""หลังจากที่เราแต่งงานกันแล้วพี่จะพาเธอมาอยู่ที่นี่""พี่พูดไปถึงเรื่องแต่งงานแล้วเหรอคะ เพิ่งตกลงเป็นแฟนกันวันนี้เอง""อันที่จริงพี่อยากจะแต่งงานกับเอิร์นเดือนนี้หรือเดือนหน้าด้วยซ้ำ แต่พี่กลัวว่าแม่ยายจะตกใจน่ะที่อยู่ๆจะขอเอิร์นแต่งงาน เพราะแม่เอิร์นยังไม่รู้ว่าเราไปถึงขั้นผัวเมียกันแล้ว" เขายกยิ้มบางๆ"พี่จะแต่งงานกับเอิร์น พี่แน่ใจแล้วเหรอว่าเอิร์นเหมาะจะเป็นเจ้าสาวของพี่" เธอถามย้ำเพื่อความแน่ใจเพราะเขากับเธอเพิ่งเรียนรู้กันแค่ไม

มาร์ค อายุ19ปี สูง187เซนติเมตรนักศึกษาปี1 เป็นทายาทเจ้าของอสังหาริมทรัพย์ที่ใหญ่ติดอันดับต้นของประเทศกวาง อายุ18ปี สูง158เซนติเมตรนักศึกษาปี1ตัวอย่างนิยาย“ฉันให้เคทย้ายมาอยู่ที่นี่ ตอนนี้ฉันกับเคทเป็นแฟนกันแล้ว”“…” เมื่อได้ยินอย่างนั้นสีหน้าของเธอก็หม่นลงทันทีกับสิ่งที่ได้รับรู้ ภายในใจรู้สึกโหวงเหวงเหมือนกับว่าเสียของที่ตัวเองรัก“เราเป็นเพื่อนกันนะมาร์ค” “เพื่อนxxxเพื่อนมีเยอะแยะไปนะ”“งานทุกอย่างเธอก็เคยทำมาให้ฉันหมดแล้ว ยังเหลือแต่งานบนเตียงที่เธอยังไม่ได้ทำ”“อย่านะมาร์ค อย่าทำแบบนั้นกับกวางเลยนะ” “มาถึงขนาดนี้แล้ว เธอคิดว่าจะห้ามฉันให้หยุดได้เหรอ”“เราเป็นเพื่อนกันนะมาร์ค มาร์คจะทำกับเพื่อนแบบนั้นไม่ได้นะ”“วันนี้ฉันจะxxxเพื่อนให้ดู เดี๋ยวเธอจะได้รู้ว่าxxxได้หรือxxxไม่ได้”...........ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งกวางหญิงสาววัยสิบแปดปีที่เพิ่งเรียนจบมอหก วันนี้มาเดินซื้อของในห้างสรรพสินค้าชื่อดังซึ่งอยู่ใกล้กับหอพักของเธอในขณะที่คนตัวเล็กที่อยู่ในชุดเดรสสั้นกำลังเขย่งปลายเท้าเอื้อมสุดแขนเพื่อหยิบน้ำยาซักผ้าที่อยู่ชั้นบนสุดอยู่นั้น จู่ๆก็มีแขนแกร่งของใครคนหนึ่งเอื้

คอนโดมาร์ค เมื่อกลับมาถึงคอนโดมาร์คก็เอาแต่คิดไปถึงเรื่องของกวาง เขารู้สึกสงสารเธอมากเมื่อได้รู้เรื่องส่วนตัวของเธอ เขาคิดว่าตัวเองมีทั้งพ่อทั้งแม่ มีครอบครัวที่อบอุ่นและมีเงินมากมาย แต่พอคิดไปถึงชีวิตของกวางที่ไม่มีใครเลยก็ทำให้เขาที่ไม่เคยต้องใส่ใจใครกลายมาเป็นต้องคิดเรื่องของเธอกระทั่งหนึ่งชั่วโมงผ่านไป มาร์คดูนาฬิการาคาแพงบนข้อมือก็เห็นว่าเป็นเวลาสี่โมงเย็นแล้วจึงหยิบโทรศัพท์ยี่ห้อดังที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงออกมาโทรหาเธอ ซึ่งหนึ่งเดือนที่เป็นเพื่อนกันมาเขาไม่เคยโทรหากวางกับมิ้ว จะโทรหาเฉพาะคิงกับบาสที่เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่มัธยมปลายเท่านั้นตู๊ดเขารอสายจนมันตัดไปแล้วเขาก็ลองโทรอีกครั้งแต่เธอก็ไม่รับอีก ดังนั้นเขาจึงคิดว่าเธออาจจะยุ่งอยู่ เมื่อเป็นอย่างนั้นชายหนุ่มจึงลุกจากโซฟาแล้วเข้าห้องนอนไปอาบน้ำ21.10 น.ในขณะที่มาร์คกำลังทำการบ้านอยู่นั้น โทรศัพท์ของเขาก็มีสายโทรเข้ามาจากเพื่อนสาว มือสวยละจากแป้นพิมพ์แมคบุ๊คแล้วเลื่อนไปหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่ใกล้ๆขึ้นมากดรับสาย‘อืม’‘ที่กวางไม่ได้รับโทรศัพท์เพราะเมื่อกี้กวางยุ่งอยู่น่ะ แล้วมาร์คมีอะไรหรือเปล่า’ เธอถามด้วยน้ำเสียงดีใจเมื่อเห