All Chapters of หลังถูกเมิน ฉันยอมหย่า: Chapter 1 - Chapter 10

ต่อมา เขาก็เริ่มตามจีบฉันอย่างหนักฉันเคยคิดว่าตัวเองได้ตกหลุมรักแล้วแต่พอเสิ่นหวยชิงกลับมา ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปเขาไม่อยู่บ้านอีกต่อไป แต่คอยเจียดเวลาเล็กน้อย ๆ ทุกช่วงไปอยู่กับเสิ่นหวยชิง8 ปีทำให้เขาลืมการทรยศของเสิ่นหวยชิง แต่ไม่เคยลืมความรักที่มีต่อเธอและฉันก็เป็นเพียงตัวตลก ที่ฉวยโอกาสมีความสุขชั่วครู่ ในช่วงเวลาที่เธอไม่อยู่ฉันหยิบโทรศัพท์ที่หัวเตียงขึ้นมา ส่งข้อความหากู้เฉิงเจ๋อบอกให้เขาแจ้งฉันตอนกลับมา ฉันจะได้เอาทะเบียนบ้านไปหย่าที่อำเภอเลยครั้งนี้กู้เฉิงเจ๋อตอบกลับเร็วผิดปกติ“ชิงชิงป่วย ยังขาดคนดูแลไม่ได้จริง ๆ”“เลิกงอแงได้แล้ว อยู่บ้านดี ๆ รอฉันกลับมานะ”ฉันไม่ได้ว่างขนาดจะรอเขาได้พยาบาลบอกว่าฉันต้องพักฟื้น ฉันเลยทำเรื่องนอนโรงพยาบาลเพื่อพ่อ ฉันเฝ้าโรงพยาบาลมา 2 เดือนแล้ว พยาบาลยังเหมือนเป็นครอบครัวของฉันมากกว่ากู้เฉิงเจ๋อเสียอีกส่วนกู้เฉิงเจ๋อ เขาเป็นคนตามจีบฉัน แล้วก็แต่งงานกับฉันเขารู้ว่าฉันมีแค่พ่อเป็นญาติคนเดียวเขารู้ว่าฉันเป็นเด็กที่พ่อเก็บมาเลี้ยง ไม่มีใครพึ่งพาในโลกนี้เขาเคยสัญญาว่าจะเป็นครอบครัวของฉันตลอดไปแต่พอเวลาผ่านไป 8 ปี สุดท้าย

เสิ่นหวยชิงมองกู้หมิงหยาที่กัดฟันแน่นจนแทบแตก ก่อนจะตบหลังมือเธอเบา ๆ เป็นเชิงห้าม แล้วส่ายหน้าจากนั้นก็หันมาพูดกับฉัน “อย่าคิดว่ามีคุณนายช่วยแล้ว จะนึกว่าตัวเองนั่งตำแหน่งคุณผู้หญิงตระกูลกู้ได้มั่นคงจริง ๆ นะ”มั่นคงงั้นเหรอฉันไม่เคยคิดจะอยู่บ้านนี้ต่ออยู่แล้วพูดอะไรกับเธอก็ไม่มีประโยชน์ ฉันเลยคิดว่าจะเข้าไปทักคุณนายแล้วก็กลับแต่ไม่คิดเลยว่าจะเจอกู้เฉิงเจ๋อพยุงคุณนายเดินเข้ามาพอดี“เธอกลับมาทำไม”ฉันกำลังจะเล่าเรื่องเมื่อกี้ให้ฟัง เพื่อไม่ให้กู้เฉิงเจ๋อมาหาเรื่องฉันอีกแต่ไม่คาดคิดเลยว่า รอยยิ้มในสายตาของเขาจะดูจริงขนาดนั้นฉันชะงักไป เสิ่นหวยชิงลุกขึ้น ก้มหน้าเล็กน้อย สีหน้าดูอ่อนแอน่าสงสาร“พี่ลู่บอกว่าฉันเป็นคนนอก ไม่ควรมาบ้านใหญ่ ไล่ให้ฉันกลับไป...”“เจียงลู่งั้นเหรอ” ความอ่อนโยนในสายตาของกู้เฉิงเจ๋อหายไปทันที เหลือแต่คำเตือนและการตำหนิ“ฉันอดทนกับเธอมากแล้ว แต่ชิงชิงก็มีเจตนาดี กลับมาหลังจากหายไปนาน ยังอุตส่าห์มาหาผู้ใหญ่ด้วย”“เธอมาช้าขนาดนี้ ยังกล้าไล่ชิงชิงอีกเหรอ”กู้เฉิงเจ๋อกลั้นอารมณ์ไว้ มองคุณนายกู้ที่เริ่มไม่พอใจเล็กน้อย ก่อนจะพูดออกมา“แม่ก็เห็นแล้ว เจ

แววตาของกู้เฉิงเจ๋อหลบไปชั่วขณะ“ตัวเธอเองไม่มีน้ำยา จะมาโทษพี่ฉันทำไม?”กู้หมิงหยากอดอก เอามือเท้าเอว พูดอย่างไม่พอใจ“ฉันท้องไม่ได้ บางทีอาจจะเป็นเพราะกู้เฉิงเจ๋อไม่มีน้ำยาก็ได้”“เธอ” กู้เฉิงเจ๋อโกรธจนหน้าแดง ชี้นิ้วใส่ฉันเขาอยากเถียง แต่ไม่กล้า“เถียงสิ เอาหลักฐานมาสิ” ฉันยั่วเขาแต่เขาก็ได้แค่ชี้นิ้วค้างไว้ ไม่กล้าพูดอะไรฉันเองก็เคยคิดว่าที่ท้องไม่ได้เป็นเพราะตัวฉันตอนนั้นความสัมพันธ์ของเรายังไม่เลวร้ายถึงขั้นนี้ตอนนั้นเสิ่นหวยชิงยังเป็นแผลในใจของเขาพวกเรายังเคยอยู่ใกล้ชิดกัน หวานชื่นกันแต่แต่งงานกันมากว่าสองปี โดยที่ไม่ได้ตั้งใจป้องกัน ฉันก็ไม่เคยตั้งท้องเลย ฉันเริ่มรู้สึกว่ามันผิดปกติฉันกลัวว่าเป็นปัญหาของตัวเอง เลยไปตรวจที่โรงพยาบาลแต่ดันไปเจอกู้เฉิงเจ๋อที่มารับยาฉันกำลังจะเข้าไปทักเขา แต่กลับได้ยินบทสนทนาระหว่างเขากับหมอ“ผมให้เธอท้องไม่ได้ มันเหมือนทรยศชิงชิง”“ชิงชิงอาจจะทำผิดกับผม แต่ผมจะทำผิดต่อชิงชิงไม่ได้”ตอนนั้นฉันถึงได้รู้ คนที่กินยามาตลอดคือเขาเพื่อไม่ให้ฉันท้อง แต่ก็ไม่อยากให้ฉันสงสัย เขาถึงทำกับตัวเองขนาดนั้นตั้งแต่ตอนนั้น ฉันก็รู้แล้

ฉันต้องเร่งตามความคืบหน้าของอาจารย์ เลยจำเป็นต้องอดหลับอดนอนอ่านหนังสือทบทวนใหม่แต่ก็ยังดี ของที่เคยเรียนมา พอกลับมาอ่านอีกครั้งก็ไม่ได้ยากเกินไปนักงานผู้ช่วยสอนไม่ได้ยุ่งมาก วิชายังเป็นอาจารย์สอนเหมือนเดิม ส่วนฉันรับหน้าที่ช่วยจัดการเรื่องติดต่อกับบริษัทต่าง ๆถึงฉันจะไม่ได้ทำงานในบริษัทกู้ แต่ก็เคยได้ยินกู้เฉิงเจ๋อคุยงานทางโทรศัพท์ที่บ้านบ่อย ๆพอได้ลองทำจริง ถึงได้รู้ว่าฉันซึมซับมาโดยไม่รู้ตัว จนทำได้คล่องแม้แต่การนัดกินข้าวกับนักลงทุน ก็ไม่ได้รู้สึกแปลกอะไรแต่ฉันไม่คิดเลยว่า จะได้มาเจอกู้เฉิงเจ๋ออีกครั้งในสถานการณ์แบบนี้ฉันออกจากกู้เฉิงเจ๋อมาได้ครึ่งเดือนแล้วยังเหลือเวลาอีกระยะก่อนขึ้นศาล ฉันไม่ได้ติดต่อเขา และเขาก็ไม่ได้ติดต่อฉันเหมือนกันด้วยความสามารถของเขา ถ้าจะหาฉันก็คงไม่ยาก ฉันเลยคิดว่าเขาคงกำลังมีความสุขกับเสิ่นหวยชิงจนไม่สนใจอะไรตอนเดินเข้าร้านอาหาร ได้ยินคนข้าง ๆ คุยซุบซิบกันบอกว่าเจ้านายของพวกเขากำลังมีปัญหาหย่ากันที่บ้าน ผ่านไปครึ่งเดือนสภาพดูไม่ได้เลย ซูบผอมมาก“แม้แต่คุณเสิ่นไปง้อยังไม่สำเร็จ ได้ข่าวว่าวันนั้นยังไล่คุณเสิ่นออกมาอีก”“จริงเหรอ ก่อน

เซี่ยอวิ๋นถิงส่ายหัว “สั่งเพิ่มให้พวกเขาแล้ว ของยังมาไม่ถึง”เขาพูดแบบนั้น ฉันก็ไม่กล้าปฏิเสธอีกเราสองคนย่อตัวนั่งอยู่ในทางเดินของแล็บ กินไก่ทอด เหมือนได้ย้อนกลับไปสมัยเรียนแล็บไม่ให้กินของกิน แต่หิวจนทนไม่ไหว ก็แอบมากินข้างทางทุกครั้งกลับไปก็โดนอาจารย์จับได้เซี่ยอวิ๋นถิงก็เคยโดนเหมือนกัน เราสองคนเลยหัวเราะกันกับความทรมานของชีวิตนักศึกษาปริญญาโทหัวเราะไป แล้วย้อนความทรงจำเรื่องอื่น ๆ ต่อจนกระทั่งกู้เฉิงเจ๋อเดินมาที่หน้าฉัน ขัดจังหวะบทสนทนาสนุก ๆ ของเราเขาถือกระติกเก็บความร้อนมา แล้วยื่นมาให้ฉัน“เธอยังไม่ได้กินข้าวเย็นดี ๆ เลย จะปวดท้องนะ”เขายังจำได้ด้วยสมัยทำแล็บ เรามักหิวบ้างอิ่มบ้าง ทำให้ระบบย่อยอาหารแย่ตามเวลาตอนคบกัน เขายังเคยนวดท้องให้ฉันเอง“ฉันกินเสร็จแล้ว เอากลับไปเถอะ”กู้เฉิงเจ๋อเริ่มใจร้อน “เธอยังจะปฏิเสธฉันอีกเหรอ”“ให้ฉันมีโอกาสแก้ตัวสักหน่อยไม่ได้เหรอ”ฉันส่ายหัวเซี่ยอวิ๋นถิงลุกขึ้น มองกู้เฉิงเจ๋อจากหัวจรดเท้า“พี่ชายคนนี้ พวกเราก็ผู้ชายกันทั้งคู่ ไม่ต้องมาแสดงละครหรอก”“เจอผู้ชายแบบแกกลับตัวกลับใจมานับครั้งไม่ถ้วนแล้วนะ เธอคงให้โอกาสแกไม่รู