บทที่ 1

หลังจากจัดการงานศพของพ่อเสร็จ ก็ล่วงเข้ากลางดึกแล้ว

ทั้งที่ดึกขนาดนี้แล้ว แก้วตาดวงใจของกู้เฉิงเจ๋ออย่างเสิ่นหวยชิงก็ยังอัปเดตสถานะใหม่

พวกเขาสองคนอยู่ในทุ่งหญ้า ร่วมกับชาวบ้าน ล้อมวงรอบกองไฟดูดาว

กู้เฉิงเจ๋อที่ไม่เคยโผล่ในโซเชียลของใคร กลับไปคอมเมนต์ใต้รูปของเธอว่า

“ขอแค่เธอชอบก็พอแล้ว”

เพื่อนร่วมกันต่างพากันเข้าไปอวยพรให้พวกเขา

ทั้งที่ทุกคนรู้ว่าฉันมีตัวตนอยู่ แต่ก็ยังคิดว่ากู้เฉิงเจ๋อกับเสิ่นหวยชิงคือคู่กัน

ส่วนฉัน ถึงจะเป็นภรรยาตามกฎหมายของเขา

กลับเหมือนเป็นคนนอกที่ฉวยโอกาสตอนเสิ่นหวยชิงไม่อยู่

กู้เฉิงเจ๋อสามารถวิ่งไปหาทุ่งหญ้าที่เขาทนสภาพอากาศบนที่สูงไม่ได้ เพียงเพราะเสิ่นหวยชิง

แต่กลับไม่ยอมไปเป็นเพื่อนฉันที่ชายหาดซึ่งอยู่ห่างออกไปแค่ไม่กี่กิโลเมตร

คำขอร้องนับร้อยครั้งของฉัน ยังเทียบไม่ได้กับสายตาเพียงครั้งเดียวของเสิ่นหวยชิง

ฉันเหนื่อยมากแล้วจริง ๆ

หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จ ฉันขึ้นไปยืนบนดาดฟ้าของโรงพยาบาล มองดูแสงจันทร์เหนือเมืองที่มีดาวประปราย

ตอนนั้นเอง กู้เฉิงเจ๋อถึงโทรมา

เพราะคำว่า “หย่า” ที่ฉันตอบไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน

“เธอเอาเรื่องหย่ามาทะเลาะกับฉันทุกวันทุกคืน ไม่เบื่อบ้างเหรอไง”

แต่คนที่พูดเรื่องหย่าทุกครั้งคือคุณนะ กู้เฉิงเจ๋อ

ฉันอ้าปากจะเถียง แต่ก็รู้สึกว่าไร้ความหมาย

เขาแค่คิดว่าฉันขาดเขาไม่ได้ ฉันรักเขา และพร้อมจะทุ่มทุกอย่างให้เขา

เพราะแบบนั้น เขาถึงกล้าใช้คำว่าหย่ามาข่มฉันอย่างไม่เกรงใจ

เขารู้ว่าฉันจะไม่ไป ตลอดแปดปีที่ผ่านมา ทุกครั้งล้วนเป็นฉันที่ยอมก้มหัว

เขาเลยมองว่าเรื่องหย่าเป็นแค่เครื่องมือที่ฉันใช้ต่อรองกับเขา

แต่ครั้งนี้ เป็นครั้งแรกที่ฉันพูดคำนี้ออกมา และก็จะเป็นครั้งสุดท้ายด้วย

“พ่อฉันจากไปแล้ว คุณไม่ต้องฝืนแสดงละครเป็นสามีภรรยาที่รักกันต่อหน้าท่านอีกแล้ว”

ปลายสายเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนที่น้ำเสียงของกู้เฉิงเจ๋อจะอ่อนลงเล็กน้อย

“เธออยู่ไหน เดี๋ยวฉันไปหา”

ฉันอยู่ไหนงั้นเหรอ

เขาจะยอมทิ้งเสิ่นหวยชิง นั่งเครื่องบิน 12 ชั่วโมงมาหาฉันจริง ๆ งั้นเหรอ

ฉันไม่เชื่อหรอก

แต่กู้เฉิงเจ๋อก็วางสายไปแล้ว

ฉันอยากกลับบ้านไปพัก แต่ตอนลงบันไดกลับหน้ามืด หมดสติ แล้วก็กลิ้งตกบันไดลงไป

พอตื่นขึ้นมา ฉันก็อยู่ในโรงพยาบาลแล้ว

พยาบาลที่คอยช่วยดูแลพ่อฉันเป็นคนเจอฉัน เธอบอกว่าฉันน้ำตาลในเลือดต่ำเลยตกบันได

มีอาการสมองกระทบกระเทือนเล็กน้อย ต้องนอนดูอาการที่โรงพยาบาล

เธอถามว่ามีญาติอยู่ไหม

ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ผ่านไปทั้งคืน กู้เฉิงเจ๋อไม่มีข้อความอะไรเลย

แต่เสิ่นหวยชิงกลับโพสต์ใหม่อีกครั้ง

“การกลัวความสูงนี่น่ากลัวจริง ๆ ทั้งที่เล่นมาทั้งวัน อยู่ ๆ ก็ล้มไปเลย โชคดีที่มีคุณอยู่ข้าง ๆ”

ภาพที่แนบมาเป็นเสิ่นหวยชิงจับมือของกู้เฉิงเจ๋อไว้

น่าขำตรงที่ บนนิ้วของกู้เฉิงเจ๋อคือแหวนผู้ชายที่ฉันให้เขาตอนแต่งงาน

แต่อีกวงที่เป็นคู่กัน กลับอยู่บนมือของเสิ่นหวยชิง

ฉันนึกถึงเมื่อไม่นานมานี้ ตอนที่ฉันดูแลพ่อจนร่างกายอ่อนแอ แล้วเผลอไม่ได้ทำอาหารให้เขาหนึ่งมื้อ

เขายังทำหน้าไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

“เจียงลู่ งานในบริษัทฉันมูลค่าหลายหมื่นล้านกำลังรออยู่ ฉันแต่งงานกับเธอมา ไม่ได้เพื่อมาดูแลเธอนะ”

แต่เขากลับยอมทิ้งบริษัทไปสามวันเต็มเพื่อเสิ่นหวยชิง

เขาไม่ใช่ว่ารักใครไม่เป็น

แค่คนในใจของเขา ไม่เคยเป็นฉันเท่านั้นเอง

ฉันยังจำได้ ตอนที่เสิ่นหวยชิงเพิ่งไปต่างประเทศ เขาลากฉันไปดื่มที่บาร์จนฟ้าสาง

เขาร้องไห้กับฉัน ระบายเรื่องที่เสิ่นหวยชิงหักหลังเขา บอกว่าชาตินี้เขาจะไม่มีวันให้อภัยเธอ

ที่จริงวันนั้นเป็นครั้งแรกที่ฉันเจอเขา แค่เห็นว่าเขาดูโดดเดี่ยว เลยอยู่ฟังเขาพูดอยู่พักหนึ่ง