บทที่ 3

“อาการแพ้ความสูงของเสิ่นหวยชิงสำคัญกว่า ฉันไม่โทษคุณหรอก”

กู้เฉิงเจ๋อเม้มปาก มือที่วางข้างลำตัวดูเหมือนเกะกะ แกว่งไปมาอย่างกระวนกระวาย

“หิวไหม ฉันจองร้านอาหารฝรั่งเศสไว้ ร้านที่เธอชอบ ไปกินข้างนอกกันเถอะ”

“ไม่ล่ะ” ฉันส่ายหน้า “ฉันเหนื่อย”

“แล้วก็ ฉันไม่ได้ชอบอาหารฝรั่งเศส”

“ฉันเป็นคนธรรมดา กินของดิบไม่ได้ มันทำให้แพ้น่ะ”

ความเห็นใจชั่วคราวของเขา ฉันขี้เกียจจะไปรับมือจริง ๆ

4.

คนที่ชอบอาหารฝรั่งเศสไม่ใช่ฉัน แต่เป็นเสิ่นหวยชิง

คนที่ชอบเที่ยวไปเรื่อย ใช้ชีวิตหรู ๆ ก็เป็นเสิ่นหวยชิง

ในสายตาของเขา และเพื่อน ๆ ของเขา

ฉันก็เป็นแค่คนบ้าน ๆ ที่พาไปออกสังคมไม่ได้

พวกบ้านนอกที่พยายามทำตัวสูงส่ง อาศัยกู้เฉิงเจ๋อไต่เต้าขึ้นไป เหมือนปลิงดูดเลือด

ถึงกู้เฉิงเจ๋อจะไม่เคยพูดตรง ๆ แต่คำพูดพวกนั้นจากเพื่อนเขา เขาก็ไม่เคยปฏิเสธ

เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

“ปกติฉันงานยุ่งมาก จริง ๆ แล้วไม่มีเวลามาสนใจเธอ”

“ที่ไปทุ่งหญ้ากับชิงชิงก็เพราะไปหาข้อมูล เธอต้องรับผิดชอบงานออกแบบของบริษัทในไตรมาสหน้า”

“เรื่องพวกนี้เธอไม่เข้าใจ ฉันไม่โทษเธอหรอก เธอก็อย่าคิดมากเลย”

เขากลัวเหลือเกินว่าฉันจะเข้าใจเสิ่นหวยชิงผิดไปแม้แต่นิดเดียว

ในใจของเขา เสิ่นหวยชิงบริสุทธิ์ไร้มลทิน เป็นเหมือนแสงจันทร์ที่ไม่มีวันผิด

ต่อให้เคยทรยศเขา กู้เฉิงเจ๋อก็ยังหาข้ออ้างให้ตัวเอง เชื่อว่าเธอมีเหตุผลที่พูดไม่ได้

เสิ่นหวยชิงไม่มีทางเป็นเมียน้อย

เพราะมันไม่คู่ควรกับตัวตนของเธอ

ฉันพยักหน้าแบบขอไปที “รู้แล้ว แล้วคุณไม่ไปบริษัทเหรอ ไหนบอกว่ายุ่งไง”

พอเห็นท่าทีฉันแบบนี้ กู้เฉิงเจ๋อก็เริ่มไม่พอใจ

“เจียงลู่ เธอคิดถึงฉันบ้างได้ไหม คิดว่าฉันทำงานหนักทุกวันเพื่อเลี้ยงใครกัน”

“ถ้าเธอช่วยแบ่งเบาได้บ้าง ฉันก็คงไม่ต้องเหนื่อยขนาดนี้”

ฉันพยักหน้า “ไม่เป็นไร ต่อไปก็ไม่ต้องแล้ว”

ทนายหย่าที่ฉันติดต่อไว้ก่อนหน้านี้ส่งข้อความมานัดเจอ

ฉันเลยหันตัวจะขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้า

“กลับมานี่นะ ! แค่พูดนิดเดียวก็ทำหน้าใส่ บ้านไหนเขาเป็นเมียแบบเธอบ้าง”

พูดอย่างกับบ้านตระกูลกู้เป็นคฤหาสน์สมัยศักดินา

กู้เฉิงเจ๋อพยายามจะขึ้นมาขวางฉัน แต่กลับโดนเศษกระจกที่ตัวเองทำแตกเมื่อกี้ขวางทางไว้

8 ปีมานี้ คนที่ทำหน้าไม่ดีใส่ฉันทุกวันก็คือกู้เฉิงเจ๋อ

ฉันไม่สนใจ เดินขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วเดินผ่านเขาออกจากบ้านไป

5.

ฉันเพิ่งคุยเรื่องข้อตกลงหย่ากับทนายเสร็จ กู้เฉิงเจ๋อก็ส่งข้อความมา

“แม่บอกอยากเจอเธอ รีบกลับบ้านใหญ่เร็วเข้า”

ฉันจะไม่สนใจกู้เฉิงเจ๋อก็ได้ แต่คุณนายกู้ดีกับฉันมาก มอบความเป็นแม่ที่ฉันไม่เคยได้รับ

ฉันไม่อยากให้ท่านเสียใจเพราะฉัน

ฉันเรียกรถกลับบ้านใหญ่ พอเปิดประตูเข้าไปก็ได้ยินเสียงหัวเราะ

“ก็แค่ปลิงตัวนึง ส่งข้อความจากมือถือพี่ชายฉันนิดเดียว ก็รีบวิ่งมาหาแล้ว”

กู้หมิงหยาพี่สาวของกู้เฉิงเจ๋อเอนตัวพิงโซฟา คล้องแขนเสิ่นหวยชิง แล้วพูดกับเธอว่า

“ก็เพราะใช้เรือนร่างนี่แหละ ถึงหลอกพี่ชายฉันให้แต่งงานด้วยได้”

“แต่ไม่เป็นไร ตอนนี้เธอกลับมาแล้ว พวกเราทุกคนชอบเธอ เธอถึงจะเป็นพี่สะใภ้ที่ฉันยอมรับ”

เสิ่นหวยชิงยิ้มเล็กน้อย เหลือบตามามองฉัน “หมิงหยา เธอก็อย่าไปว่ามากเลย คนบ้าน ๆ แบบนี้ สายตาเขาไม่กว้างไกล”

ใช่สิ ทุกคนคิดว่าฉันเกาะกู้เฉิงเจ๋อถึงได้แต่งงานนี้มา

ทุกคนคิดว่าฉันไม่คู่ควรกับเขา

ทุกคนคิดว่าเสิ่นหวยชิงต่างหากที่ควรเป็นภรรยาของกู้เฉิงเจ๋อ

ส่วนฉัน ของไร้ค่าที่ไม่รู้มาจากไหน ยังไม่คู่ควรแม้แต่นั่งกินข้าวร่วมโต๊ะ

“กู้หมิงหยา ขอโทษฉันซะ”

กู้หมิงหยาหัวเราะเยาะ “ฉันต้องขอโทษเธอทำไม”

“ได้สิ” ฉันยกโทรศัพท์ขึ้น “ฉันอัดเสียงไว้หมดแล้ว เดี๋ยวจะเอาไปเปิดให้แม่เธอฟัง”

สีหน้าของกู้หมิงหยากับเสิ่นหวยชิงเปลี่ยนไปทันที

คุณนายกู้เป็นคนใจดี แต่ก็เกลียดที่สุดคือการที่เสิ่นหวยชิงเคยหักหลังกู้เฉิงเจ๋อ

ถ้าท่านรู้ว่าทั้งสองคนพูดแบบนั้นเมื่อกี้ คงต้องเรียกกู้หมิงหยามาตักเตือนแน่