แชร์

บทที่ 2

ผู้เขียน: หลากอารมณ์
ต่อมา เขาก็เริ่มตามจีบฉันอย่างหนัก

ฉันเคยคิดว่าตัวเองได้ตกหลุมรักแล้ว

แต่พอเสิ่นหวยชิงกลับมา ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป

เขาไม่อยู่บ้านอีกต่อไป แต่คอยเจียดเวลาเล็กน้อย ๆ ทุกช่วงไปอยู่กับเสิ่นหวยชิง

8 ปีทำให้เขาลืมการทรยศของเสิ่นหวยชิง แต่ไม่เคยลืมความรักที่มีต่อเธอ

และฉันก็เป็นเพียงตัวตลก ที่ฉวยโอกาสมีความสุขชั่วครู่ ในช่วงเวลาที่เธอไม่อยู่

ฉันหยิบโทรศัพท์ที่หัวเตียงขึ้นมา ส่งข้อความหากู้เฉิงเจ๋อ

บอกให้เขาแจ้งฉันตอนกลับมา ฉันจะได้เอาทะเบียนบ้านไปหย่าที่อำเภอเลย

ครั้งนี้กู้เฉิงเจ๋อตอบกลับเร็วผิดปกติ

“ชิงชิงป่วย ยังขาดคนดูแลไม่ได้จริง ๆ”

“เลิกงอแงได้แล้ว อยู่บ้านดี ๆ รอฉันกลับมานะ”

ฉันไม่ได้ว่างขนาดจะรอเขาได้

พยาบาลบอกว่าฉันต้องพักฟื้น ฉันเลยทำเรื่องนอนโรงพยาบาล

เพื่อพ่อ ฉันเฝ้าโรงพยาบาลมา 2 เดือนแล้ว พยาบาลยังเหมือนเป็นครอบครัวของฉันมากกว่ากู้เฉิงเจ๋อเสียอีก

ส่วนกู้เฉิงเจ๋อ เขาเป็นคนตามจีบฉัน แล้วก็แต่งงานกับฉัน

เขารู้ว่าฉันมีแค่พ่อเป็นญาติคนเดียว

เขารู้ว่าฉันเป็นเด็กที่พ่อเก็บมาเลี้ยง ไม่มีใครพึ่งพาในโลกนี้

เขาเคยสัญญาว่าจะเป็นครอบครัวของฉันตลอดไป

แต่พอเวลาผ่านไป 8 ปี สุดท้ายฉันก็ยังเหลือตัวคนเดียวอยู่ดี

ที่น่าขำก็คือ ทั้งที่เขาให้คำสัญญามากมาย เรากลับไม่มีลูกด้วยกันเลย

ฉันนอนโรงพยาบาลอยู่หนึ่งสัปดาห์ พอหมอยืนยันว่าไม่เป็นอะไรมากแล้วถึงได้กลับบ้าน

ช่วงเวลานั้นกู้เฉิงเจ๋อไม่โทรหาฉันเลยสักครั้ง ฉันเองก็ขี้เกียจเปิดโซเชียลดูว่าเขากับเสิ่นหวยชิงไปเที่ยวที่ไหนกันบ้าง

พอฉันเปิดประตูบ้านเข้าไป ก็เห็นกู้เฉิงเจ๋อยืนอยู่ในห้องนั่งเล่นพอดี

เขาถือโทรศัพท์อยู่ หันมามองฉันด้วยสีหน้าขมวดคิ้ว

“บอกให้รออยู่บ้าน แล้วเธอไปไหนมา”

พูดจบเขาก็เก็บโทรศัพท์ไป เหมือนเดิมทีตั้งใจจะโทรหาฉันเพราะไม่เห็นฉันอยู่บ้าน

นอกจากจะคิดว่าฉันไม่เชื่อง เขาก็คงไม่รีบร้อนโทรหาฉันแบบนี้หรอก

“ฉันตกบันได เพิ่งออกจากโรงพยาบาล มีอะไรเหรอ”

กู้เฉิงเจ๋อเหมือนจะพูดอะไรต่อ แต่สุดท้ายก็เงียบไป

เขานั่งลงบนโซฟา เอามือกุมขมับ

“ฉันหิว ไปทำข้าวมา”

ฉันไม่สนใจ เดินขึ้นชั้นบนตรง ๆ

เขาเตะกระเป๋าเดินทางด้วยความโมโห แล้วตะโกนใส่ฉัน

“เจียงลู่ ! นี่มันมารยาทของคนเป็นเมียเหรอ”

ฉันจับราวบันไดไว้ แล้วหันกลับไปมองเขาเล็กน้อย

“ใครเป็นเมียคุณ ไม่ใช่เสิ่นหวยชิงเหรอ เกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ”

ฉันเดินขึ้นไปข้างบน

ได้ยินแว่ว ๆ ว่าเขาเตะโต๊ะน้ำชาด้านล่าง

แต่ฉันล็อกประตูห้องนอนไว้ ยังไงเขาก็ไม่ได้เข้าห้องของเรามานานแล้ว

ฉันพักผ่อนไปเล็กน้อย พอตื่นขึ้นมาก็เป็นวันถัดไปแล้ว

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันคงรีบลุกขึ้นมาจัดของเตรียมให้เขาออกไปทำงาน

แต่กู้เฉิงเจ๋อมักจะหาข้อตำหนิฉันได้เสมอ

เสื้อผ้าที่เลือกไม่ดี อาหารที่ทำก็ดูบ้าน ๆ

ท่าทางเล็กน้อย ๆ ของฉัน ดูไม่เหมาะจะออกงาน

ในเมื่อในสายตาเขาฉันดูไม่ได้ขนาดนั้น ฉันก็ขี้เกียจไปเอาใจคนที่ไม่เห็นค่าแล้ว

แต่พอลงไปข้างล่าง ฉันกลับเห็นกู้เฉิงเจ๋อกำลังเก็บเศษกระจกจากโต๊ะที่เขาทำแตกเมื่อคืน

พอเขาได้ยินเสียงฉันลงมา ก็เงยหน้ามอง ก่อนจะหลบสายตา

“ฉันรู้ว่าการที่คุณลุงจากไป มันกระทบเธอมาก แต่ฉันรีบกลับมาเพราะเรื่องเมื่อวานโดยเฉพาะ เธอยังจะหึงชิงชิงอีกเหรอ”

เมื่อวานงั้นเหรอ

“มาช้าตั้ง 5 วัน นี่เรียกว่ารีบแล้วเหรอ”

พอกู้เฉิงเจ๋อได้ยิน ก็โยนไม้กวาดทิ้ง

“เธอลืมไปแล้วเหรอว่าวันอะไร วันครบรอบแต่งงานเรายังจำไม่ได้เลยเหรอ”

เขาเชิดคางไปทางกล่องของขวัญบนโซฟา

“ท่าทีแบบนี้ของเธอ ยังกล้าเอาตัวเองไปเทียบกับชิงชิง...”

เขาพูดยังไม่ทันจบ ก็ชะงักไปทันที

มองรอยยิ้มของฉัน แล้วได้ยินฉันเตือนเขาเสียงเรียบ

“มันคือเมื่อวานซืนต่างหาก กู้เฉิงเจ๋อ”

กู้เฉิงเจ๋อดูอึดอัดเล็กน้อย เลยเปลี่ยนเรื่อง

“ที่เธอบอกว่าตกบันได เกิดอะไรขึ้น?”

“ไม่มีอะไรหรอก ฉันจัดการงานของพ่อมาทั้งวัน แล้วก็ยืนตากลมอยู่ริมทะเลทั้งคืน ไม่ได้กินอะไรเลย น้ำตาลตกเลยลงบันไดไป”

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • หลังถูกเมิน ฉันยอมหย่า   บทที่ 10

    เซี่ยอวิ๋นถิงส่ายหัว “สั่งเพิ่มให้พวกเขาแล้ว ของยังมาไม่ถึง”เขาพูดแบบนั้น ฉันก็ไม่กล้าปฏิเสธอีกเราสองคนย่อตัวนั่งอยู่ในทางเดินของแล็บ กินไก่ทอด เหมือนได้ย้อนกลับไปสมัยเรียนแล็บไม่ให้กินของกิน แต่หิวจนทนไม่ไหว ก็แอบมากินข้างทางทุกครั้งกลับไปก็โดนอาจารย์จับได้เซี่ยอวิ๋นถิงก็เคยโดนเหมือนกัน เราสองคนเลยหัวเราะกันกับความทรมานของชีวิตนักศึกษาปริญญาโทหัวเราะไป แล้วย้อนความทรงจำเรื่องอื่น ๆ ต่อจนกระทั่งกู้เฉิงเจ๋อเดินมาที่หน้าฉัน ขัดจังหวะบทสนทนาสนุก ๆ ของเราเขาถือกระติกเก็บความร้อนมา แล้วยื่นมาให้ฉัน“เธอยังไม่ได้กินข้าวเย็นดี ๆ เลย จะปวดท้องนะ”เขายังจำได้ด้วยสมัยทำแล็บ เรามักหิวบ้างอิ่มบ้าง ทำให้ระบบย่อยอาหารแย่ตามเวลาตอนคบกัน เขายังเคยนวดท้องให้ฉันเอง“ฉันกินเสร็จแล้ว เอากลับไปเถอะ”กู้เฉิงเจ๋อเริ่มใจร้อน “เธอยังจะปฏิเสธฉันอีกเหรอ”“ให้ฉันมีโอกาสแก้ตัวสักหน่อยไม่ได้เหรอ”ฉันส่ายหัวเซี่ยอวิ๋นถิงลุกขึ้น มองกู้เฉิงเจ๋อจากหัวจรดเท้า“พี่ชายคนนี้ พวกเราก็ผู้ชายกันทั้งคู่ ไม่ต้องมาแสดงละครหรอก”“เจอผู้ชายแบบแกกลับตัวกลับใจมานับครั้งไม่ถ้วนแล้วนะ เธอคงให้โอกาสแกไม่รู

  • หลังถูกเมิน ฉันยอมหย่า   บทที่ 9

    “ผู้หญิงจะไปเข้าใจเคมีได้ยังไง!”“เธอเป็นนักเรียนที่อาจารย์จากมหาวิทยาลัย A อยากได้ตัวไปเรียนต่อปริญญาเอก บทความระดับ C ที่เธอตีพิมพ์ ยังเยอะกว่าสัญญาที่คุณเคยเซ็นอีก”กู้เฉิงเจ๋อเดินออกมาจากด้านหลังฉัน วางมือลงบนไหล่ฉัน“เธอไม่เข้าใจ แล้วคุณเข้าใจเหรอ”นักลงทุนเห็นเขา ก็ถึงกับตัวสั่น พูดตะกุกตะกัก “คุณกู้... ที่แท้เธอก็รู้จักกับคุณเหรอ”“เธอเป็นภรรยาของผม” กู้เฉิงเจ๋อพูดจบก็มองมาที่ฉัน สีหน้าเหมือนรอคำชม“ฉันไม่ใช่”รอยยิ้มของกู้เฉิงเจ๋อแข็งค้างอยู่บนใบหน้าเขากำลังจะพูดอะไรต่อ แต่มือที่วางบนไหล่ฉันถูกอีกคนปัดออกผู้ชายที่ฉันไม่รู้จักเดินเข้ามา ยิ้มให้ฉัน “เธอคือผู้ช่วยของอาจารย์ฝู่ใช่ไหม ได้ยินชื่อมานานแล้ว ฉันชื่อเซี่ยอวิ๋นถิง เป็น...รุ่นพี่ของเธอ”ฉันเคยได้ยินอาจารย์พูดถึง เขาทำงานอยู่ในแล็บต่างประเทศ และจะเข้าร่วมโปรเจกต์นี้ด้วย“ฉันเคยดูงานทดลองของเธอ อยากรู้จักมานานแล้ว ฉันเชื่อว่าถ้ามีเธอช่วย โปรเจกต์นี้จะยิ่งสมบูรณ์แบบ”ฉันพยักหน้า แล้วขยับตัวออกห่างจากกู้เฉิงเจ๋อ ไปยืนข้างเซี่ยอวิ๋นถิง“ลู่ลู่ อย่าเอาแต่ใจเลย คนเยอะขนาดนี้นะ”กู้เฉิงเจ๋อยื่นมือมาหาฉัน แต่ฉันหลบ

  • หลังถูกเมิน ฉันยอมหย่า   บทที่ 8

    ฉันต้องเร่งตามความคืบหน้าของอาจารย์ เลยจำเป็นต้องอดหลับอดนอนอ่านหนังสือทบทวนใหม่แต่ก็ยังดี ของที่เคยเรียนมา พอกลับมาอ่านอีกครั้งก็ไม่ได้ยากเกินไปนักงานผู้ช่วยสอนไม่ได้ยุ่งมาก วิชายังเป็นอาจารย์สอนเหมือนเดิม ส่วนฉันรับหน้าที่ช่วยจัดการเรื่องติดต่อกับบริษัทต่าง ๆถึงฉันจะไม่ได้ทำงานในบริษัทกู้ แต่ก็เคยได้ยินกู้เฉิงเจ๋อคุยงานทางโทรศัพท์ที่บ้านบ่อย ๆพอได้ลองทำจริง ถึงได้รู้ว่าฉันซึมซับมาโดยไม่รู้ตัว จนทำได้คล่องแม้แต่การนัดกินข้าวกับนักลงทุน ก็ไม่ได้รู้สึกแปลกอะไรแต่ฉันไม่คิดเลยว่า จะได้มาเจอกู้เฉิงเจ๋ออีกครั้งในสถานการณ์แบบนี้ฉันออกจากกู้เฉิงเจ๋อมาได้ครึ่งเดือนแล้วยังเหลือเวลาอีกระยะก่อนขึ้นศาล ฉันไม่ได้ติดต่อเขา และเขาก็ไม่ได้ติดต่อฉันเหมือนกันด้วยความสามารถของเขา ถ้าจะหาฉันก็คงไม่ยาก ฉันเลยคิดว่าเขาคงกำลังมีความสุขกับเสิ่นหวยชิงจนไม่สนใจอะไรตอนเดินเข้าร้านอาหาร ได้ยินคนข้าง ๆ คุยซุบซิบกันบอกว่าเจ้านายของพวกเขากำลังมีปัญหาหย่ากันที่บ้าน ผ่านไปครึ่งเดือนสภาพดูไม่ได้เลย ซูบผอมมาก“แม้แต่คุณเสิ่นไปง้อยังไม่สำเร็จ ได้ข่าวว่าวันนั้นยังไล่คุณเสิ่นออกมาอีก”“จริงเหรอ ก่อน

  • หลังถูกเมิน ฉันยอมหย่า   บทที่ 7

    “เธอย้ายออกไปแล้วเหรอ”ฉันแปลกใจที่เขายังสังเกตเห็นได้เพราะของเพียงอย่างเดียวที่ฉันเอาออกมา คือของขวัญแต่งงานที่พ่อให้เราเป็นไม้แกะสลักรูปต้นสนกับต้นไซเปรส ที่วางอยู่ตรงทางเข้าบ้านมาตลอดเขามักจะกลับมาบ้านแล้วก็แขวนหมวกกับผ้าพันคอไว้บนนั้นฉันเคยคิดว่าในสายตาเขา ของชิ้นนี้ก็คงเป็นแค่ของตกแต่งธรรมดาไปแล้ว“อืม”ฉันตอบเรียบ ๆฉันไม่ได้ยินเสียงจากฝั่งเขา ผ่านไปนานจนฉันคิดว่าเขาวางสายไปแล้วกู้เฉิงเจ๋อถึงได้พูดขึ้น เสียงแหบเล็กน้อย“เธอกลับมาเถอะ ตอนนั้นฉันพูดไปเพราะอารมณ์”น้ำเสียงของเขาเบาราวกับที่ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อน แถมยังเหมือนมีแววขอร้องอยู่ด้วยไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้ ยังพูดว่าฉันไม่คู่ควรอยู่เลย ตอนนี้กลับลดตัวลงมาขนาดนี้“ฉันขอหย่า มันไม่ตรงกับที่คุณต้องการเหรอ คุณจะไม่พอใจอะไรอีก”“ไม่... ฉันกับชิงชิงไม่ใช่ความสัมพันธ์แบบที่เธอคิด” กู้เฉิงเจ๋อรีบอธิบาย แต่ก็พูดได้แค่ประโยคเดิมซ้ำไปซ้ำมา“กู้เฉิงเจ๋อ ฉันไม่ได้ไม่เข้าใจว่าคุณกำลังยื้ออะไรอยู่”“คุณไม่ได้ชอบฉัน แต่ก็ไม่กล้าจะไปคบกับเสิ่นหวยชิงจริง ๆ เพราะกลัวว่าเธอจะหักหลังคุณอีก”“คุณเลยทั้งรั้งฉันไว้ ทั้งทอดทิ

  • หลังถูกเมิน ฉันยอมหย่า   บทที่ 6

    แววตาของกู้เฉิงเจ๋อหลบไปชั่วขณะ“ตัวเธอเองไม่มีน้ำยา จะมาโทษพี่ฉันทำไม?”กู้หมิงหยากอดอก เอามือเท้าเอว พูดอย่างไม่พอใจ“ฉันท้องไม่ได้ บางทีอาจจะเป็นเพราะกู้เฉิงเจ๋อไม่มีน้ำยาก็ได้”“เธอ” กู้เฉิงเจ๋อโกรธจนหน้าแดง ชี้นิ้วใส่ฉันเขาอยากเถียง แต่ไม่กล้า“เถียงสิ เอาหลักฐานมาสิ” ฉันยั่วเขาแต่เขาก็ได้แค่ชี้นิ้วค้างไว้ ไม่กล้าพูดอะไรฉันเองก็เคยคิดว่าที่ท้องไม่ได้เป็นเพราะตัวฉันตอนนั้นความสัมพันธ์ของเรายังไม่เลวร้ายถึงขั้นนี้ตอนนั้นเสิ่นหวยชิงยังเป็นแผลในใจของเขาพวกเรายังเคยอยู่ใกล้ชิดกัน หวานชื่นกันแต่แต่งงานกันมากว่าสองปี โดยที่ไม่ได้ตั้งใจป้องกัน ฉันก็ไม่เคยตั้งท้องเลย ฉันเริ่มรู้สึกว่ามันผิดปกติฉันกลัวว่าเป็นปัญหาของตัวเอง เลยไปตรวจที่โรงพยาบาลแต่ดันไปเจอกู้เฉิงเจ๋อที่มารับยาฉันกำลังจะเข้าไปทักเขา แต่กลับได้ยินบทสนทนาระหว่างเขากับหมอ“ผมให้เธอท้องไม่ได้ มันเหมือนทรยศชิงชิง”“ชิงชิงอาจจะทำผิดกับผม แต่ผมจะทำผิดต่อชิงชิงไม่ได้”ตอนนั้นฉันถึงได้รู้ คนที่กินยามาตลอดคือเขาเพื่อไม่ให้ฉันท้อง แต่ก็ไม่อยากให้ฉันสงสัย เขาถึงทำกับตัวเองขนาดนั้นตั้งแต่ตอนนั้น ฉันก็รู้แล้

  • หลังถูกเมิน ฉันยอมหย่า   บทที่ 5

    กู้เฉิงเจ๋อก้าวเข้ามาอีกก้าว ยืนชิดฉันมากขึ้นฉันรับรู้ถึงลมหายใจที่ถี่กระชั้นของเขา ร้อนระอุอยู่ตรงหน้า จังหวะไม่เป็นระเบียบอีกต่อไป“เธอกล้าหย่ากับฉันจริง ๆ เหรอ”คำพูดนี้ ฟังแล้วชวนขำจริง ๆฉันจะไม่กล้าอะไรล่ะด้านคุณนายกู้พอได้ยินที่ฉันพูด ก็รีบร้อนเดินเข้ามา มือสั่นเล็กน้อยคว้ามือฉันไว้ “ลู่ลู่เอ๊ย ทำไมจู่ ๆ ถึงจะหย่าล่ะ อาเจ๋อทำไม่ดีกับหนูเหรอ”คุณนายกู้จ้องกู้เฉิงเจ๋ออย่างไม่พอใจ “ยังไม่รีบขอโทษลู่ลู่อีก ! ”กู้เฉิงเจ๋อขมวดคิ้ว เหมือนไม่เข้าใจคำพูดของฉันเขาส่ายหน้าเบา ๆ “ถ้าฉันกับชิงชิงมีอะไรกันจริง ฉันจะมาแต่งงานกับเธอทำไม”ต่างจากทุกครั้ง คราวนี้น้ำเสียงของเขากลับมีความอ่อนลงเล็กน้อยเหมือนกำลังอธิบายกับฉันอย่างจริงจังถ้าเป็นเมื่อก่อน แค่ความอ่อนโยนเพียงนิดเดียวแบบนี้ ฉันคงซาบซึ้งจนแทบล้มทั้งยืนคงพุ่งเข้าไปบอกเขาว่า ฉันรู้อยู่แล้วว่าคุณไม่มีวันทรยศฉันแต่ตอนนี้ ฉันมองทะลุฉากหน้าที่แสนเหลวไหลของเขาไปแล้ว“กู้เฉิงเจ๋อ วันนั้นฉันก็บอกคุณไปแล้ว”“พ่อฉันเสียแล้ว ฉันไม่ต้องการให้คุณมาแสดงละครเป็นสามีภรรยารักกันอีก”“ระหว่างเราถือว่าจบกัน ต่อไปต่างคนต่างอยู่ คุณจ

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status