LOGINคอนโด ด้วยความที่สรันโหยหาคนตัวเล็กมานาน เมื่อประตูคอนโดปิดลงสรันก็จัดการถอดชุดเดรสของนาลินออกไปจนร่างของเธอเปลือยเปล่า "จะทำเลยเหรอคะพี่สรัน" "อืม yedก่อนแล้วค่อยคุยกัน" ว่าจบ สรันก็อุ้มร่างสวยที่ไร้เสื้อผ้าปกปิดเข้าไปในห้องนอนแล้ววางลงบนเตียง เขาจัดการปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตัวเองออกไปอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมจ้องมองไปยังใบหน้าสวย เลื่อนลงมามองสองเต้าอวบอิ่ม ก่อนจะเลื่อนต่ำลงมาเรื่อยๆจนถึงเนินเนื้ออวบสวยเกลี้ยงเกลาที่เขาหลงใหลคลั่งไคล้ สรันอดใจยังไม่ดูดเลียเนินเนื้อนูนก่อน เขาโน้มตัวลงไปจุมพิตริมฝีปากสีหวาน ขบเม้มเบาๆทั้งกลีบปากบนและกลีบปากล่างอย่างนุ่มนวล เรียวลิ้นหนาแทรกเข้าไปยังโพรงปากหอมหวานก่อนจะตวัดพันเกี่ยวกับลิ้นเล็กและสอดประสานกันอย่างเมามันจนทั้งคู่ส่งเสียงครางออกมา "อื้ม..." "อื้ม..." มือใหญ่คอยฟอนเฟ้นสองเต้ากลมกลึงสลับเปลี่ยนไปมา โดยนาลินเองก็แอ่นอกเข้าหามือสากด้วยความต้องการ เรียวปากหนาถอนจูบออกมาจากเรียวปากสีหวานของนาลินพลางซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นขาวเนียนสลับไปมาทั้งสองข้าง สรันค่อยๆเคลื่อนตัวลงมาโดยลิ้นหนาสัมผัสผิวกายนวลเนียนลงมาเรื่อยๆจนถึงสองเต้าอวบใหญ่ ริมฝีปากหยักได้ร
"เชิญนั่งก่อนสิคะพี่สรัน พี่สรันมาที่นี่มีธุระอะไรหรือเปล่าคะ" หลังจากหายจากอาการตกใจแล้ว ริชาก็ทำหน้าที่เจ้าบ้านที่ดี จากนั้นสรันก็นั่งลง ก่อนเสียงทุ้มจะเอ่ยถามด้วยความกังวลใจ "นาลินมาที่นี่หรือเปล่า" "ไม่ได้มาค่ะ" "แล้วนาลินได้โทรมาหาเธอหรือเปล่า" "หนูกับนาลินไม่ได้ติดต่อกันมาสามวันแล้วค่ะ เกิดอะไรขึ้นคะพี่สรัน" "นาลินไม่ได้อยู่ที่คอนโด ฉันโทรหานาลินเท่าไหร่ก็โทรไม่ติด ฉันไปหานาลินที่บ้านแต่นาลินไม่ได้อยู่ที่บ้าน เธอพอจะรู้ไหมว่านาลินจะไปไหนได้บ้าง" "หนูก็ไม่ทราบเหมือนกันค่ะพี่สรัน" "อืม งั้นฉันกลับก่อนนะ" พูดจบ สรันก็ลุกออกจากโซฟาแล้วทำท่าจะก้าวออกไป ทว่า "เดี๋ยวก่อนค่ะพี่สรัน" "มีอะไร" สรันหันถามพลางขมวดคิ้วนึกสงสัย "เมื่อสามปีก่อนเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นแผนของหนูเองค่ะ ด้วยความเอาแต่ใจของหนู หนูจึงขู่และบังคับให้นาลินไปขอพี่สรันเป็นแฟน นาลินมีหนี้ที่พ่อยืมไว้ และนาลินต้องจ่ายดอกเบี้ยทุกเดือน แล้วอยู่ๆเจ้าหนี้บังคับให้นาลินจ่ายทั้งต้นทั้งดอกภายในสามวัน รวมแล้วก็สองแสนบาท ถ้าไม่อย่างนั้นเขาจะยึดบ้านของนาลิน พอหนูรู้หนูจึงให้นาลินยืมเงินไปจ่ายหนี้ก่อน พอหลังจากนั้นหนูก็บังคับ
หกเดือนต่อมา ครบกำหนดเวลาหกเดือนแล้วที่นาลินมาอยู่กับสรัน และสามเดือนเต็มกับการที่สรันทำดีกับนาลิน เขาพาเธอออกไปกินข้าวนอกบ้านบ่อยๆ เขาเอาอกเอาใจเธอสารพัดหวังให้เธอกลับมาเชื่อใจเขาอีกครั้ง แต่ทว่านาลินก็ยังมีท่าทีกับเขาเหมือนเดิมคือเธอจะไม่พูดกับเขาก่อน ต้องให้เขาพูดหรือถามก่อนเธอถึงจะพูดด้วย เนื่องจากว่าความรู้สึกที่เสียไปแล้วนั้นกว่าจะให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้มันไม่ง่ายเลย เธอพยายามทำใจให้ลืม แต่คำพูดของเขานั้นมันก็แวบเข้ามาในหัวเธอเป็นระยะๆจนทำให้ความรู้สึกของเธอดรอปลงทุกทีเมื่อคำพูดที่เขาเคยต่อว่าเธอย้อนเข้ามาในสมอง สรันเปิดประตูเข้ามาในห้องนอนแล้วเข้าไปสวมกอดร่างบอบบางของนาลินที่กำลังดึงผ้าปูที่นอนให้เรียบตึงอยู่ พร้อมกับหอมแก้มนุ่มๆไปหนึ่งที หมับ! ฟอดด "อุ๊ย! คุณสรัน" นาลินที่กำลังก้มๆเงยๆอยู่ถึงกับตกใจเมื่อคนตัวสูงกอดและหอมแก้มของเธอจากทางด้านหลัง ตลอดสามเดือนที่ผ่านมาเขากอดและหอมแก้มเธอทุกวัน ก่อนออกไปทำงานตอนเช้าเขาจะกอดและหอมแก้มเธอทุกครั้ง พอกลับมาตอนเย็นเขาก็กอดและหอมแก้มเธออีก และรวมไปถึงก่อนนอนด้วย นาลินคิดในใจว่าเขาไม่เบื่อบ้างหรือไง "เมียใครหอมจังครับ" "ไม่รู้
ตอนเย็น เมื่อทั้งสองแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ออกจากห้องมา ก่อนจะพากันไปขึ้นรถแล้วมุ่งหน้าไปยังบ้านของสรัน ย้อนกลับไปเมื่อตอนเที่ยง ตู๊ด~ 'ว่าไงลูก' 'วันนี้ตอนเย็นผมจะเข้าไปกินข้าวที่บ้านนะครับ' 'ลูกจะพาหนูพลอยใสมาด้วยใช่ไหม' 'ไม่ใช่พลอยใสครับ แต่เป็นแฟนของผมหรือลูกสะใภ้ของพ่อกับแม่นั่นแหละ เธอชื่อนาลินครับ' 'ลูกมีแฟนแล้วเหรอ แล้วมีตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมแม่ถึงไม่เคยรู้เลย' 'แม่จะรู้ได้ยังไงล่ะครับก็ในเมื่อผมยังไม่เคยเล่าให้แม่ฟังเลย' 'แล้วหนูพลอยใสล่ะ' 'พลอยใสเป็นได้แค่เลขาของผมเท่านั้นแหละครับแม่ เป็นมากกว่านั้นไม่ได้หรอก' 'อ๋อ ถ้าอย่างนั้นแม่จะเตรียมอาหารไว้ต้อนรับลูกสะใภ้ก็แล้วกันนะลูก' 'งั้นแค่นี้นะครับแม่ เอาไว้ตอนเย็นเจอกัน แม่ช่วยโทรไปบอกพ่อให้ด้วยนะครับ" 'ได้ๆ เดี๋ยวแม่จะโทรไปบอกพ่อว่าตอนเย็นให้รีบกลับบ้านมารอต้อนรับลูกสะใภ้' 'ครับแม่ งั้นผมวางสายแล้วนะครับ' บ้านสรัน ทันทีที่รถหรูของสรันเลี้ยวเข้ามาในรั้วบ้านหลังใหญ่ นาลินที่นั่งอยู่เบาะข้างก็หันถามเขาทันที และเธอรู้ว่าที่นี่คงเป็นบ้านของเขาถึงแม้ว่าเธอจะไม่เคยมาก็ตาม "ไหนคุณบอกว่าจะพานาลินไปกินข้าวไงคะ แล้ว
สี่เดือนต่อมา เป็นเวลาสี่เดือนแล้วที่นาลินมาอยู่กับสรัน โดยหนึ่งเดือนให้หลังมานี้สรันจะเข้ามานอนกับนาลินทุกคืนและกอดเธอทุกคืน ในหนึ่งเดือนที่ผ่านมานี้เขาดูเปลี่ยนไปมาก เขาไม่พูดจาร้ายๆใส่เธอเหมือนเมื่อสามเดือนก่อน เขาเข้าครัวทำอาหารเองทุกวันก่อนออกไปทำงาน ทว่านาลินก็ยังไม่ได้รู้สึกซาบซึ้งใจกับสิ่งที่เขาทำ เพราะตั้งแต่วันแรกที่เจอเขาที่โรงพยาบาลแล้วพาเธอมาที่นี่ เธอยังจำได้ดีว่าเขาทำอะไรกับเธอบ้าง รวมไปถึงคำพูดของเขาที่เสียดแทงหัวใจเธอมาตลอดสามเดือน ช่วงแรกๆเธอก็พอจะทำใจได้บ้างเพราะคิดว่าตัวเองเคยทำร้ายจิตใจเขามาก่อนเธอจึงทนให้เขาว่า แต่พอหลังๆมาคำพูดของเขาดูจะรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆจนเธอรู้สึกว่าใจเธอรับไม่ไหวแล้ว อย่าคิดว่าแค่มาทำดีกับเธอแค่เดือนเดียวแล้วเธอจะลืมได้ง่ายๆ เขาเป็นคนพูดไม่ได้จำและไม่ได้เจ็บเหมือนเธอ แต่เธอเป็นคนฟังยังจำได้ไม่เคยลืม พอนึกถึงคำที่เขาต่อว่าเธอทีไรหัวใจก็ยังมีความรู้สึกชาวาบขึ้นมาทุกที "ฉันไปทำงานก่อนนะ ตอนเย็นฉันจะรีบกลับมา" หลังจากที่ทำอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้วสรันก็เข้าไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วออกมา เมื่อเห็นว่านาลินนั่งอยู่ในห้องรับแขก เรียวปากหยักสวยจึงเอ่ยบอ
20.50 น. สรันจำเป็นต้องหน้าด้านเปิดประตูเข้ามาในห้องนอนของนาลินอีกครั้ง จึงเห็นว่าเธอนอนดูโทรศัพท์อยู่บนเตียง นาลินที่เห็นร่างสูงเปิดประตูเข้ามาจึงวางโทรศัพท์ลง ก่อนเสียงหวานจะเอ่ยถามออกไป "คุณจะเข้ามาทำไมอีกคะ" "คือ...ฉันจะเข้ามานอนกับเธอด้วย" "คุณมีอะไรกับนาลินมาห้าคืนแล้วนะคะ" "ฉันแค่เข้ามานอนเฉยๆ แต่ไม่ได้จะทำอะไรหรอก ขอนอนแบบเมื่อคืนไง" "นาลินอยากนอนคนเดียว" "ฉันขอนอนด้วยนะ" "ไม่" "เถอะนะ ฉันรู้สึกว่าฉันชอบนอนห้องนี้มากกว่าห้องโน้นซะอีก" "ผีเข้าหรือไง" "ฉันผีออกแล้วต่างหากล่ะ" เขาพูดพร้อมรอยยิ้มอ่อนๆ ซึ่งเป็นครั้งแรกที่นาลินเห็นในรอบสามเดือนที่อยู่กับเขา แต่อย่านึกนะว่าแค่ยิ้มให้แล้วเธอจะญาติดีด้วย พูดทำร้ายจิตใจเธอมาตั้งเท่าไหร่ มายิ้มให้แค่นี้คิดว่าเธอจะดีใจเหรอ ไม่หรอกอย่าพยายามเลย "ถ้าคุณอยากนอนห้องนี้คุณก็นอนไป แต่นาลินไม่อยากนอนกับคุณ" พูดจบ นาลินก็หยิบหมอนกับผ้าห่มเพื่อไปนอนบนโซฟาในห้องรับแขก "เธอจะไปนอนที่ไหน" "ห้องรับแขกค่ะ" "งั้นฉันจะไปนอนห้องรับแขกกับเธอด้วย" "คุณบ้าไปแล้วเหรอคุณสรัน ทำไมอยู่ๆถึงได้มาทำตัวติดนาลินแบบนี้" "ฉันหายบ้าแล้วต่างหากล่ะ" "จะบ






![ดวงใจคนเถื่อน (NC20+) [ซีรีส์ คนเถื่อน 1/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
